W dniu 19 czerwca 2021 roku odwiedziłem wraz z żoną Muzeum Kosmonautyki. (http://pressmania.pl/muzeum-kosmonautyki-w-moskwie/?fbclid=IwAR3G64GUm6mb42SKgXQ418AaOAf5ZaKTI5bmXzDdfkvLMGl1yYiDPh1T4QE  ).

Loty w kosmos były marzeniem ludzkości od zarania dziejów. Wraz z rozwojem postępu technologicznego, technicznego oraz wiedzy stało się to możliwe końcem lat 50-tych ubiegłego wieku przez wystrzelenie Sputnika 1 a następnie żywych organizmów na orbitę. Następnie poleciał pierwszy człowiek – Jurij Gagarin. W tym roku minęła 60-ta rocznica tego wydarzenia. Wtedy też zaczęła się era kosmiczna oraz wyścig pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a ZSRR. Trzeba jednak przyznać, że w tej czasem nierównej walce długo przodował Związek Radziecki.

Zwiedzając muzeum nie zauważyłem, aby przekłamywano lub wyolbrzymiano historię, rzetelnie podkreślano osiągnięcia wszystkich państw w podboju kosmosu. Można by było tutaj wyliczać wielu radzieckich i  rosyjskich kosmonautów, gdyż od dziecka obserwowałem podbój kosmosu. Bardzo ciepło wspominam, jak z wypiekami na policzkach obserwowałem w TV oraz w prasie polskiej słynny lot pierwszego Polaka Mirosława Hermaszewskiego w kosmos wraz z kosmonautą Piotrem Klimiukiem. Potem słynny lot Sojuz-Apollo, który miał być zamknięciem rozdziału tzw. zimnej wojny pomiędzy mocarstwami. Wtedy też zainteresowałem się kosmonautą Aleksiejem Leonowem i jego bardzo ciekawym oraz wspaniałym artystycznym hobby.

Zwiedzając Muzeum Kosmonautyki obejrzałem też wystawę poświęconą Aleksiejowi Arkhipowiczowi Leonow i po raz pierwszy w życiu jego oryginalnych prac artystycznych. W Muzeum zostało wystawionych również wiele pamiątek związanych z tym kosmonautą.

Warto przypomnieć tę ciekawą postać, która zapisała się na stałe jako wyróżniający się kosmonauta tak jak Jurij Gagarin, Piotr Klimiuk czy bliski nam Polakom, Mirosław Hermaszewski.  Aleksiej Arkhipowicz Leonow urodził się w dniu 30 maja 1934 we wsi Listwianka na Terytorium Zachodniosyberyjskim Rosyjskiej Federacji a zamarł 2 lata temu w dniu 11 października 2019 roku w Moskwie. Był 11-tym z kolei pilotem kosmonautą ZSRR i pierwszym człowiekiem, który odbył tzw. spacer w otwartej przestrzeni kosmicznej. Był dwukrotnym Bohaterem Związku Radzieckiego (1965, 1975), generał dywizji lotnictwa (1975), laureat Nagrody Państwowej ZSRR (1981), członek Rady Najwyższej partii Jedna Rosja (2002-2019).

Był ósmym dzieckiem w rodzinie. Jego rodzina była prześladowana politycznie przez bolszewików w latach 30-tych ub. wieku. Jego ojciec Arkhip Aleksejewicz Leonow pracował w kopalniach Donbasu, wyszkolony na weterynarza i technika zwierząt. W 1937 roku ojciec Aleksieja został represjonowany, rodzina została wyrzucona z domu, a sąsiadom pozwolono rabować mienie „wroga ludu”. Ojciec, który uniknął cudem rozstrzelania, był więziony bez procesu i śledztwa za konflikt z przewodniczącym kołchozu. W 1939 roku ojciec Leonowa został zrehabilitowany dzięki pomocy byłego kolegi z dywizji czerwonych strzelców łotewskich. Rodzina wraz z matką Ewdokją Minajewną przeprowadziła się do swoich krewnych w Kemerowie, gdzie w małym pokoju o wymiarze 16 m2 w baraku zamieszkiwało łącznie 11 osób. W 1947 roku rodzina przeniosła się do nowego miejsca pracy ojca w Kaliningradzie. W 1953 roku Aleksiej Leonow ukończył gimnazjum nr 21 w Kaliningradzie. Wcześnie pokazał swój talent artystyczny, projektował gazetki ścienne.

Jak wspominał: „Chciałem wstąpić do Akademii Sztuk Pięknych w Rydze, ale nie miałem środków na życie w Rydze”. W 1955 roku ukończył X Wojskową Szkołę Lotniczą dla wstępnego szkolenia pilotów w Krzemieńczugu a w 1957 roku ukończył Szkołę Lotnictwa Wojskowego Czuguew i został wysłany jako pilot do 113 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego Gwardii 69 Armii Lotniczej Kijowskiego Okręgu Wojskowego. W 1959 roku natomiast jako starszy pilot do Grupy Sił Radzieckich w Niemczech.  W 1960 roku został zaciągnięty do pierwszego sowieckiego korpusu kosmonautów.

W dniach 18-19 marca 1965 roku wraz z Pawłem Bielajewem poleciał w kosmos jako drugi pilot statku kosmicznego Woschod-2. W trakcie lotu odbył pierwszy w historii astronautyki spacer kosmiczny, wykazując się wyjątkową odwagą, zwłaszcza w sytuacji awaryjnej, gdy rozdęty skafander kosmiczny uniemożliwiał mu powrót na statek kosmiczny. Za pomyślną realizację lotu i jednocześnie wykazaną odwagę i heroizm, podpułkownik Leonow Aleksiej Arkhipowicz otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego w dniu 23 marca 1965 roku oraz Order Lenina i Medal Złotej Gwiazdy.

W latach 1965-1969 w grupie kosmonautów brał udział w szkoleniach z programów przelotów i lądowań na Księżycu. Razem z O.G. Makarowem był członkiem pierwszej z trzech załóg utworzonych w 1967 roku do wyprawy wokół Księżyca. Na początku grudnia 1968 roku członkowie trzech wyszkolonych załóg napisali list do Biura Politycznego KC KPZR z prośbą o pozwolenie na natychmiastowy start, pomimo niepowodzeń poprzednich startów bezzałogowych, gdyż załogowy przelot wokół Księżyca przez USA był planowany na 21-27 grudnia 1968 roku. Dlatego też załogowy start zespołu kosmonautów ZSRR zaplanowano na 9 grudnia 1968 roku, lecz nigdy nie doszło do jego realizacji.  W 1969 roku dwie załogi (w tym załoga Leonowa) kontynuowały przygotowania do lądowania na Księżycu, ale przygotowania przerwano po dwóch niepowodzeniach z wystrzeleniem rakiety N-1 i udanym lądowaniem amerykańskich astronautów na Księżycu 21 lipca 1969 przez załogę Apollo 11.

Leonow w 1968 roku ukończył Akademię Inżynierii Żukowskich Sił Powietrznych. Dodać trzeba, że w dniu 22 stycznia 1969 roku Leonow był w samochodzie, który został ostrzelany przez oficera armii Wiktora Iljina podczas zamachu na Breżniewa. Nie odniósł żadnych ran. W 1971 roku był dowódcą głównej załogi Sojuz-11 wraz z W.N. Kubasowem i P.I. Kołodinem. Tuż przed startem komisja lekarska nie zezwoliła Kubasowowi na lot i  zmieniono załogę. Poleciała druga załoga zapasowa, G. T. Dobrovolsky, V. N. Wolkow i W. I. Patsajew, którzy później zginęli podczas lądowania.

W 1975 roku, w dniach 15-21 lipca, wraz z V.N. Kubasowem odbył drugi lot w kosmos jako dowódca statku kosmicznego Sojuz-19 w ramach programu ASTP, program Sojuz-Apollo. Czas lotu to 5 dni 22 godziny 30 minut 51 sekund. Wtedy po raz pierwszy przeprowadzono dokowanie statków dwóch różnych krajów. W dniu 22 lipca 1975 roku  generał dywizji lotnictwa A.A. Leonow został odznaczony drugą Złotą Gwiazdą i Orderem Lenina za pomyślną realizację lotu, a jednocześnie odwagę i heroizm. W latach 1970-1991 generał Leonow, był zastępcą kierownika Centrum Szkolenia Kosmonautów. W 1981 ukończył studia podyplomowe w Żukowskiej Akademii Inżynierii Sił Powietrznych. Był przewodniczącym Wszechzwiązkowej Rady przy Komitecie Sportowym ZSRR od 1973 r., członkiem komitetu organizacyjnego Igrzysk Olimpijskich 1980 w Moskwie. 

Ma na swoim koncie 4 wynalazki i ponad 10 prac naukowych. W 1991 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Moskwie. Jednak figurował na stanie od marca 1992 roku do 1993 jako dyrektor programów kosmicznych w Chetek. Był też doradcą Pierwszego Zastępcy Prezesa Zarządu Alfa Banku, a na początku 2000 roku  jako Wiceprezes Alfa Banku. Członek partii Jedna Rosja od 18 grudnia 2002 roku. Jednak zdobył też uznanie jako artysta, którego prace są szeroko wystawiane i publikowane w Rosji i nie tylko. 

Chciałbym jeszcze dodać, gdyż, jestem też z zamiłowania filatelistą, że A. A. Leonow, we współpracy z artystą science fiction Andriejem Sokołowem, stworzył szereg znaczków pocztowych ZSRR o tematyce kosmicznej. Debiut tandemu w filatelistyce miał miejsce w marcu 1967 roku, kiedy to artyści wykonali serię trzech znaczków poświęconych Dniu Kosmonautyki (nr katalogowy 3476-3478). W październiku tego samego roku ukazała się seria pięciu znaczków „Kosmiczna Fantazja” (nr 3545-3549), poświęconych eksploracji Wszechświata. Kolejna seria 6 znaczków tandemu Leonow-Sokołow została wydana we wrześniu 1972 roku z okazji 15-lecia ery kosmicznej (nr 4162-4167). W rozwiązaniu kompozycyjnym seria ta nie była podobna do żadnej z wcześniejszych prac autorów. Pole artystyczne każdego znaczka podzielone zostało na dwie części: większa z nich przedstawia ówczesne osiągnięcia radzieckiej astronautyki, druga – przyszłość ery kosmicznej. Znaczki tej serii zostały uznane za najlepsze znaczki ZSRR w 1972 roku w dziale „Sowiecka nauka i technika” . W 15-tą rocznicę pierwszego załogowego lotu w kosmosie wydano blok pocztowy ZSRR z rysunkiem A. Leonowa i faksymile jego podpisu (nr 5064). Nadto kilka poczt innych państw również wydały znaczki poświęcone Leonowowi. 

W ostatnich latach Leonow bardzo chorował, z powodu cukrzycy przeszedł operację, po czym cały czas przebywał w szpitalach. Zmarł 11 października 2019 roku w 86-tym roku życia w Moskwie. Został pochowany z honorami wojskowymi 15 października w Mytiszczi na Federalnym Cmentarzu Wojskowym. Grób Aleksieja Leonowa znajduje się przy centralnej alei, po lewej stronie, niedaleko głównego pomnika – matki opłakującej syna. W dniu  17 lipca 2021 roku w miejscu pochówku dokonano uroczystego odsłonięcia pomnika. Pomniki oraz popiersia poświęcone temu generałowi kosmonaucie i jednocześnie artyście są też w kilku innych miejscach w Moskwie i takich miastach jak Kaliningrad i Komerowo. Posiadał wiele, nie tylko rosyjskich, ale też z różnych państw nagród, wyróżnień i tytułów honorowych a także odznaczeń. Na jego cześć został ustanowiony Medal „Aleksiej Leonow”. Został też nazwany krater po drugiej stronie księżyca. W wielu miastach są jemu poświęcone ulice. Nazwano też wiele szkół jego imieniem. Nazwano też jego imieniem międzynarodowe lotnisko miasta Kemerowo, Planetarium Kazańskiego Uniwersytetu Federalnego, czy też Moskiewski Uniwersytet Państwowy w mieście Korolew jako Uniwersytet Technologiczny imienia dwukrotnego Bohatera Związku Radzieckiego, pilota-kosmonauta A.A. Leonowa. W powieści science fiction Arthura Clarke’a „2010: Odyseja Dwa” oraz w jego filmowej adaptacji „Odyseja kosmiczna 2010” radziecki międzyplanetarny statek kosmiczny nosi imię „Aleksiej Leonow”. Od 2012 roku w Kaliningradzie odbywają się coroczne regaty żeglarskie dla dzieci „Kosmonaut Leonow Cup”.