W związku z pismami wielu środowisk akademickich zaniepokojonych łatwym sposobem uzyskiwania  stopnia doktora habilitowanego i doktora habilitowanego sztuki na słowackich uczelniach wystosowałem interpelację do Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego, w której prosiłem o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Zwróciłem uwagę na fakt, że tzw. słowackie habilitacje w Polsce na wielu uczelniach traktowane są jako równoważne z polskimi habilitacjami. Tymczasem słowackie docentury, którymi posługuje się część polskich pracowników naukowych, jako habilitacjami, w istocie rzeczy są stanowiskami dydaktycznymi, a nie naukowymi. Niestety nie spytałem Pana Ministra o to co będzie z tymi, którzy już je uzyskali i się nimi posługują, z czego też Pan Minister skorzystał i odpowiedział mi w ten sposób:

Szanowny Panie Marszałku, w odpowiedzi na interpelację posła Józefa Brynkusa (nr 2946 z dnia 17 maja br.) w sprawie tzw. słowackich habilitacji, pragnę przedstawić następujące wyjaśnienia. Obecnie w obszarze uznawalności wykształcenia Rzeczpospolita Polska jest związana z Republiką Słowacką umową o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w Rzeczypospolitej Polskiej i Republice Słowackiej, sporządzoną w Warszawie dnia 18 lipca 2005 r. (M.P. z 2006 r. Nr 14, poz. 187). Umowa ta gwarantuje, między innymi, automatyczne uznawanie słowackiego tytułu „docent” za równoważny z polskim stopniem naukowym „doktor habilitowany” lub „doktor habilitowany sztuki”. Ze względu na napływające do MNiSW sygnały dotyczące m.in. niskiej jakości niektórych habilitacji uzyskiwanych w słowackich uczelniach, w lutym 2015 r. odbyło się posiedzenie komisji specjalistów. Ustalono, że występujące różnice w procedurach uzyskiwania stopni i tytułów naukowych: doktor habilitowany, doktor habilitowany sztuki, docent, profesor i profesor sztuki są na tyle istotne, że wskazane jest regulowanie ich uznawania prawem wewnętrznym. W dniu 16 marca br. w Warszawie podpisano Umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Słowackiej o zmianie umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Słowackiej o wzajemnym uznawaniu okresów studiów oraz równoważności dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni i tytułów uzyskanych w Rzeczypospolitej Polskiej i Republice Słowackiej, sporządzonej w Warszawie dnia 18 lipca 2005 r. Umowa ta będzie ograniczała wzajemne uznawanie dokumentów o wykształceniu i nadaniu stopni naukowych uzyskanych w Polsce i na Słowacji do poziomu stopnia naukowego „doktor” lub „doktor sztuki”. Ww. umowa wejdzie w życie po wymianie not dyplomatycznych pomiędzy obydwoma państwami (pierwszego dnia miesiąca następującego po doręczeniu noty późniejszej – zgodnie z zapisami umowy). W kwietniu br. Ministerstwo Spraw Zagranicznych wystosowało notę dyplomatyczną do Strony słowackiej. Oczekujemy obecnie na notę drugiej strony, aby umowa mogła wejść w życie”.

Dlatego teraz uzupełniłem interpelację i poprosiłem Pana Ministra o zajęcie stanowiska w sprawie przypadków posługiwania się tytułem doktora habilitowanego w oparciu o już uzyskaną słowacką habilitację:

Proszę Pana Ministra o zajęcie stanowiska w sprawie już uzyskanych tzw. słowackich habilitacji i posługiwania się nimi. Czy przewiduje się w Ministerstwie jakąś procedurę ich weryfikacji, czy też nostryfikacji? A może też tę procedurę przenosi się na uczelnie zatrudniające osoby po takiej habilitacji? Jest to też ważne w świetle dalszej procedury awansowej osób, które tzw. słowacką habilitację uzyskały, a także tego, że mogą one być potencjalnymi recenzentami prac doktorskich i promotorami w przewodach doktorskich”.

Tak na marginesie dodam, że gdyby habilitacja była zniesiona, albo też opracowano jej precyzyjniejsze reguły, to nie było kłopotu ze słowacką habilitacją.

Dr hab. Józef Brynkus w studio Pułkownik Kukliński zwycięska misjaAutor: dr hab. prof. UP Kraków Józef Brynkus
Poseł na Sejm VIII kadencji, wybrany z Ruchu Kukiz’15 w okręgu 12 (małopolska zachodnia, powiaty: myślenicki, wadowicki, suski, chrzanowski, oświęcimski). Pracownik Katedry Edukacji Historycznej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Doktorat otrzymał za rozprawę: Bohaterowie dziejów ojczystych w podręcznikach szkolnych XIX wieku. Habilitację uzyskał w 2014 roku za całokształt dorobku, w którym wyróżniają się prace poświęcone tożsamości i świadomości historycznej Polaków i historii komunistycznej Polski. Wygłosił kilkadziesiąt referatów na polskich i międzynarodowych konferencjach naukowych (m. in. w Berlinie, Ostrawie i Preszowie). Wydał ponad 80 publikacji naukowych (niektóre jako współautor) w języku polskim, angielskim, niemieckim i francuskim. Spośród  nich najcenniejszą jest książka wydana w 2013 r.: Komunistyczna ideologizacja a szkolna edukacja historyczna. Praca ta stawia w zupełnie nowym świetle edukację historyczną w Polsce Ludowej i same dzieje tego państwa, co spowodowane jest przywołaniem w niej dotąd nieudostępnianych źródeł historycznych. W Katedrze Edukacji historycznej zajmuje się  przygotowaniem nauczycieli do pracy w szkole. Prowadzi liczne prelekcje dla młodzieży szkolnej i różnych środowisk, w których odsłania mechanizmy funkcjonowania Polski Ludowej. Tematyka publikacji dra hab. Józefa Brynkusa m. in. dotyczy: roli jednostki w dziejach, wizji bohaterów dziejów polskich i powszechnych w edukacji historycznej oraz popularyzacji dziejów, kształtowania tożsamości i świadomości narodowej, historycznej oraz społecznej Polaków przez edukację historyczną i inne procedury upowszechniania wiedzy o przeszłości w okresie od XIX do XXI wieku, doskonalenia procesu nauczania historii, metodologii historii i historiografii oraz dziejów komunizmu w Polsce Ludowej.