Przyznaję, że intensywna twórczość wypełnia całe moje życie, a życie zmusza mnie do pisania…

 


12 marca 2019 roku, nakładem wydawnictwa LTW z siedzibą w Łomiankach, ukazała się nowa książka Cezarego Macieja Dąbrowskiego pt. „Zbiór nieaspirujący”. Autor mający w swoim dorobku 11 napisanych książek, sukcesywnie wydaje kolejne swoje dzieła; „Zbiór nieaspirujący” jest jego siódmą publikacją.

Poeta i muzyk, prezentujący swoje utwory m.in. w cyklu recitali autorskich „Słowo jak muzyka”, tym razem będzie podpisywał swoją książkę podczas tegorocznych Warszawskich Targów Książki, dnia 26 maja, w godz. 12.00 – 13.00, przy stoisku Wydawnictwa LTW (numer 116, sektor D19).

Tytuł nowego tomu poezji Cezarego Macieja Dąbrowskiego, którego egzemplarz niedawno otrzymaliśmy, jest dla nas wielką niespodzianką, dającą bardzo wiele do myślenia, i stawiającą spory znak zapytania przed otwarciem pierwszej strony tej pozycji. Dlaczego właśnie „Zbiór nieaspirujący”? Do czego nieaspirujący? Co kryje się pod takim, zdawałoby się banalnym, i zagadkowym jednocześnie tytułem, którego tło stanowi czarno-biała fotografia dziury w starym, drewnianym pomoście, wyrzeźbionej prawdopodobnie przez szalejące tutaj niegdyś siły natury? Czego obrazem jest taki tyuł, i co symbolizować ma właśnie takie dla niego tło? Postanowiliśmy więc zapytać o to samego Autora tego zbioru, prosząc go o krótki komentarz. I, ku naszej radości, taki również od niego niebawem otrzymaliśmy. Poeta, w pięknym liście, odsłonił swoje nowe poetyckie zamierzenie, pozostawiając nam jednak również pole do swobodnej interpretacji, i odbioru jego najnowszej poezji. Dzisiaj, za uprzejmą zgodą Autora z dumą publikujemy ten list również dla Państwa. Oto, co poproszony o wypowiedź na temat swojej pracy i „odszyfrowanie” jej tytułu Poeta mówi nam o swojej nowej książce i jej tytule:

Cezary Maciej Dąbrowski:

Dlaczego „Zbiór nieaspirujący”?

    Nie sposób opisać zbioru w kilku zdaniach, z różnych powodów, przede wszystkim dlatego, że gdybym chciał napisać wprost, odebrałbym prawo do przeżywania poszczególnych wierszy we własny sposób; jak wiadomo, to szersze „spojrzenie”, zawarte w pigułce kilku zdań. Nie zamierzam też wpływać na odbiór całości, narzucać interpretacji, zaznaczę tylko kilka aspektów, kierunek naprowadzenia…

       Na pewno można znaleźć tu wiersze patriotyczne, z przesłaniem, i teksty o kondycji współczesności, także rodzaje reminiscencji dotyczących historii, odniesień społeczno-obyczajowych, treści osobistych, ale, mam nadzieję, o wyrazie uniwersalnym, refleksje dotyczące przemijania, samotności jednostki w wielkich skupiskach ludzkich. Wydźwięk tęsknoty do wartości wywodzących się z Chrześcijaństwa daje się odczuć w przeciągu całego tomu. Całość spięta jest w nieobszerne podtytuły–rozdziały, w liczbie jedenastu. Jest w nich troska o pokój na świecie, spojrzenie na istniejące zagrożenia, jest tęsknota za prawdziwym humanizmem („Rozdział ostatni”) i trwoga o losy poezji w zarażonej somatyzmem i kabotynizmem rzeczywistości.

      W tytule, słowo „nieaspirujący” znaczy: autentyczny, co znaczy też: nie stworzony pod kątem przypodobania się (wiersz nie podlega ocenie), znaczy też: nie idący z prądem „politycznej poprawności” (poeta odpowiada przed swoim sumieniem i czasem), a – pod prąd, autonomicznie, kierując słowo bezpośrednio do bliźniego, poszukującego głębokiej refleksji dotykającej spraw ważnych, i, według mnie, najważniejszych, odnajdującego się w poezji.

       W poprzedniej publikacji, książce „Dalej”, napisałem: „Chciałbym, aby poezja powróciła do ludzi”.  – Tak! A nie była li tylko obiektem polemik pomiędzy poetami „abstrakcjonistami”, by nie uciekała od rzeczywistych problemów współczesnego świata. Swoje wiersze określam jako mikroeseje, skondensowane felietony poruszające sprawy bieżące, ale ściśle związane z przeszłością. Chciałbym, by różnorodność tematyczna – ekspozycja zróżnicowanych tekstów zainteresowała Czytelnika poszukującego refleksji nad sprawami istotnymi, ceniącego wiersz za formę, kompozycję, ale przede wszystkim za rzetelny przekaz, a jeśli poprzez swoją uczciwość wiersze staną się Jemu bliskie, to niczego więcej, jako autor, nie mogę pragnąć.

    „Rozdział ostatni” mojej książki, jak sugeruję, to swoiste epitafia, a raczej urywki spostrzeżeń; spoglądam, poprzez moją osobę, na mnie przyjaznych, nieprzypadkowo spotkanych, niezwykłych ludzi. Niezwykłych, nie znaczy powszechnie znanych. Choć jeden z Nich – Śp. Józef Tadeusz Baliszewski, był współzałożycielem Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, wnioskodawcą ustanowienia dnia Chrztu Polski świętem państwowym i kościelnym, inicjatorem budowy pomnika Juliusza Słowackiego w Warszawie, człowiekiem wielce zasłużonym dla polskiej kultury, animatorem kultury. Śp. Janusz Jabłkowski, był, rzec można, ostatnim „sanacyjnym” inżynierem, człowiekiem bogatym duchowo, i bardzo ciekawym pod względem intelektualnym, był naukowcem, cenionym w branży inżynierem szklarstwa, uczestnikiem naukowych sympozjów, prawdziwym intelektualistą. Z uzasadnieniem wspominam też mego Ojca, Śp. Stanisława Dąbrowskiego, który jako „nieodkryty”, utalentowany tenor, spędził całe swoje życie jako organista kościelny. Wszyscy zasługują na pamięć… 

    To obrona tezy o nieprzypadkowości ludzkich spotkań, o wpływie Bożej Opatrzności, to zarazem rodzaj wspomnienia wybitnych Postaci, które pojawiły się na mojej drodze, o ich roli w moim życiu; jest to przekaz, mam nadzieję, uniwersalny: o życzliwości, o wartościach sukcesywnie dziś zamierających, i, w domyśle, o tym, co będzie, jeśli tych wartości zabraknie, jak ubogie stanie się nasze życie.

   Podsumowując, dodam, że swoimi publikacjami zawsze aspiruję – bez względu na znaczenie tytułu – do zapadnięcia w serca Czytelnikom.

Cezary Maciej Dąbrowski

Poeta i muzyk Cezary Maciej Dąbrowski w czasie wieczoru autorskiego

Autor Zbioru nieaspirującego wyraził również zgodę na publikację przez nas dwóch, pochodzących z tego wydania wierszy, które prezentowane były przez niego także w audycji Polskiego Radio pt.  „Poczytnik”: Z wielką radością udostępniamy więc Państwu te dwa nowe, poetyckie teksty Cazarego Macieja Dąbrowskiego:

Oto moje dane

Wychowany w kraju którego nie było
We wpajanych kłamstwach licząc lata młode
Niczym człowiek z gminu otoczony murem
Przed światem co miał okazać się swobodą
Homosovieticusem nazywany z troską
Nie mogąc się rozstać z ubiegłą epoką
Ze zmarnowanym w matriksie istnieniem
Ze zwyrodnieniami co ścigają cieniem

Idę śmiech-naklejkę nosząc na swej duszy
Chłonę to co nowe to co ból zagłuszy
Lecz to nowe całkiem stare się wydaje
Nowy mur się wznosi nad zmęczonym krajem
Ciałem które chciało poczuć się we własnej skórze
Choć i pół stulecia nie tkwić w politbiurze
Krajem co swej chwały jeszcze ma wspomnienia
Pozwól Boże Polsce istnieć wedle chcenia

27 czerwca 2018 r.

 

Zobowiązanie

Wobec Kogo, zobowiązanie?
Na pewno wobec Boga, do którego piszę,
na pewno wobec Ojca, który mnie słyszy,
wobec Matki, wobec Jej mądrości,
wobec tych, o których czytałem, z przeszłości,
a podobnie postrzegali życie, z nimi też rozmawiam skrycie,
wobec tych, „co mają  t a k  za  t a k  – n i e  za  n i e”,
wobec autentycznych słów, lecz przedtem czynów,
wobec tych, co życie dali swe, a słowo! o nich nie powstało potem.
Wobec tych, co Polskę ukochali, choć rzuca się w nich błotem,
wobec Niezłomnych, co listy do dzieci pisali, aby wiedziały jak żyć,
gdy padną strzały. Wobec mistrzów – tych mistrzów słowa,
którzy swojej duszy bronili zaciekle, którym nie było łatwo
w komunistycznym kotle. Wobec tych wszystkich, co zachowali twarze,
dla nich niech nie zabraknie modlitw, przed ołtarzem…
Zobowiązanie takie, by nigdy słowa swego nie wykorzystywać
dla chciwości i awansu społecznego, ale Tym oddać je na czas
przez Nich uznany, co chcą odnaleźć skrawek życia, zapisany.

18 lipca 2018 r.

Na okładce „Zbioru nieaspirującego” (oraz na stronie Wydawnictwa LTW), można odczytać słowa poety Cezarego Macieja Dąbrowskiego, będące wykładnią jego motywacji twórczych i podsumowaniem tej publikacji, a także Notę rekomendacyjną pióra Grzegorza Łatuszyńskiego – znakomitego polskiego poety, prozaika, krytyka, tłumacza i dziennikarza: http://www.ltw.com.pl/presta/glowna/649-zbior-nieaspirujacy.html

Serdecznie zapraszamy do księgarni, polecając Państwu tę wyjątkową pozycję literacką oraz także na Warszawskie Targi Książki, na których można będzie spotkać się, poznać i porozmawiać z autorem „Zbioru nieaspirującego” osobiście.

Dorobek twórczy i osiągnięcia muzyka i poety – Cezarego Macieja Dąbrowskiego przedstawiają się imponująco:

 

Cezary Maciej Dąbrowski (ur. 9 marca 1968 r. w Skierniewicach) – artysta wszechstronny: poeta, prozaik, pianista, perkusista, kompozytor. Początkowo uczył się gry na fortepianie w Państwowej Szkole Muzycznej I st. im. Karola Kurpińskiego w Warszawie. Naukę gry na perkusji rozpoczął w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. Józefa Elsnera w Warszawie. W czasie studiów interesował się interpretacją muzyki współczesnej przeznaczonej na perkusję, jednakże nie zarzucił gry na fortepianie. W roku 1991 uczestniczył w kursie interpretacji muzyki Elliotta Cartera w Avignon, zyskując uznanie francuskiego perkusisty Sylvio Gualdy oraz samego kompozytora. W 1992 otrzymał dyplom ukończenia Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w zakresie gry na perkusji. W tym samym roku zdobył Nagrodę Główną oraz Nagrodę Specjalną za wykonanie czterech kompozycji na kotły Elliotta Cartera w Konkursie Muzyki XX Wieku Dla Młodych Wykonawców, zorganizowanym z okazji Światowych Dni Muzyki przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej (pierwszy laureat-perkusista w historii konkursu). Po konkursie ukazała się płyta Prize Winners, zawierająca m.in. utwory: Psappha Iannisa Xenakisa oraz Fantasmagoria Kazimierza Serockiego w wykonaniu artysty („Wymagająca wirtuozerii i umiejętności różnicowania barw kompozycja znalazła w młodym perkusiście wybornego wykonawcę” – cyt. miesięcznik „STUDIO”). Dąbrowski współpracował ze znakomitymi polskimi orkiestrami. Z zespołem „Concerto Avenna” Andrzeja Mysińskiego, wystąpił na Poznańskiej Wiośnie Muzycznej, Festiwalu Muzycznym w Łańcucie, a także wziął udział w nagraniu Jazz Harpsichord Concerto Josepha Horowitza z klawesynistką Elżbietą Chojnacką. Jako timpanista orkiestry „Sinfonia Varsovia” uczestniczył w nagraniach i koncertach (m.in. w Filharmonii Berlińskiej, Filharmonii Monachijskiej) oraz na festiwalach (m.in. na Gran Canaria, podczas Yehudi Menuhin Festiwal, Schlezwig-Holstein Musik Festiwal, Warszawska Jesień) pod batutami takich dyrygentów, jak: Sir Yehudi Menuhin, Jan Krenz, Wojciech Michniewski, Justus Frantz. Koncertował jako solista – m.in. w 1994 na Festiwalu „Warszawska Jesień” zaprezentował Memory of the Universe na perkusję i taśmę Yasuhiro Takenaki („w perfekcyjnej i przekonującej (może nawet bardziej niż sam utwór) interpretacji Cezarego Dąbrowskiego” – cyt. „Ruch Muzyczny”), było to pierwsze wykonanie tego utworu w Polsce, a podczas II edycji Festiwalu „Mistrzowie Muzyki XX Wieku” wykonał Konzertstück na kotły i orkiestrę Mauricio Kagela z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Bruno Ferrandisa. Dąbrowski to muzyk wszechstronny, wirtuoz perkusji, wykonujący różnego rodzaju muzykę: współczesną, klasyczną, jazzową, rockową oraz muzykę improwizowaną. Jego liczne prezentacje umiejętności improwizacji można odnaleźć w serwisach internetowych.

   Wiersze zaczął pisywać, będąc nastolatkiem, sukcesywnie odkładając je do tak zwanej szuflady. Silna potrzeba tworzenia zaowocowała powstaniem jedenastu książek (siedem wydanych) i jednej autorskiej płyty. W 2014 roku Dąbrowski wydał swój pierwszy tom poetycki Wiersze sercem pisane. W 2015 roku ukazała się jego autorska płyta Zaplątany w Twoje włosy, zawierająca deklamacje wybranych wierszy oraz miniatury fortepianowe w wykonaniu autora. W tym samym roku ukazał się drugi tom poetycki Brudnopis. W 2016 roku, nakładem Oficyny Wydawniczej „Agawa”, poeta wydał swoją trzecią książkę – Ech, żywocie… Jego wiersze spotykają się z uznaniem czytelników oraz krytyki; wybitny krytyk Krzysztof Masłoń określił autora tomu mianem artysty z Bożej Łaski, zaś recenzent Tomasz Zbigniew Zapert nazwał Dąbrowskiego objawieniem polskiej poezji XXI stulecia. Na twórczość Cezarego Dąbrowskiego zwrócił także uwagę Józef Tadeusz Baliszewski – wybitny humanista i erudyta, promotor polskiej muzyki i literatury. W lipcu 2017 roku, nakładem Wydawnictwa LTW z siedzibą w Łomiankach oraz Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie, ukazała się książka zatytułowana Wierszem i Prozą, w której Dąbrowski wzbogaca swoją poetycką wypowiedź o opowiadania. W październiku 2017 roku wydał tomik wierszy satyrycznych Osobliwości (Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „ADAM”), gdzie w metaforyczny sposób opisuje zachowania ludzi poprzez ukazywanie świata zwierząt. Szósta z opublikowanych książek – Dalej (Wydawnictwo LTW, 2018), jest zbiorem swoistych liryk, satyr i opowiadań. Jego tom poetycki Zbiór nieaspirujący, ukazał się w 2019 roku, nakładem Wydawnictwa LTW. Notę na okładkę tej książki skomponował wybitny polski poeta, tłumacz i krytyk literacki – Grzegorz Łatuszyński.

Cezary Maciej Dąbrowski jest autorem cyklu recitali Słowo jak muzyka, podczas których prezentuje swoją poetycką i muzyczną twórczość; wykonując swoje wiersze, pieśni, miniatury fortepianowe i kompozycje słowno-muzyczne. Jego talent recytatorski doceniają odbiorcy jego poezji, a także krytycy. Dąbrowski prezentuje swoją twórczość również za pomocą serwisów internetowych, udostępniając własne recytacje i melorecytacje. Jego utwory publikowały: „Magazyn Literacki Książki”, Magazyn Twórczy „Polska Canada”, portal „Culture.pl”, „Kwartalnik Literacki Wyspa”, Dwumiesięcznik „ARCANA”, portal „Puls Polonii”. Twórczość Cezarego Macieja Dąbrowskiego była tematem recenzji na łamach „Magazynu Literackiego Książki” oraz Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, a także tematem audycji „Poczytnik”, redaktorów Krzysztofa Masłonia i Tomasza Zaperta, nadawanej w Polskim Radiu 24. Dąbrowski jest finalistą Nagrody Literackiej im. ks. Jana Twardowskiego (2017) oraz laureatem wyróżnienia za wiersz Wolność, w międzynarodowym konkursie poświęconym Tadeuszowi Kościuszce „The International Kosciuszko Bicentenary Competition” (2017) w Sydney (Australia).