Zdecydowanie popieram stanowisko ministra Ławrowa oraz jego podwładnych w kwestii ruchu bezwizowego. Na poparcie swojego poparcia i ukazania korzyści jakie czerpała Polska z tegoż ruchu przedstawiam krótki i niepełny jego zarys historyczny za ostatnie trzy i pół wieku:

1. 1655 – Rosjanie odwiedzają bezwizowo Litwę. Nie przypada im do gustu architektura Wilna, w związku z czym je palą.

2. 1709 – car Rosji Piotr I deklaruje Rzeczypospolitej swoje „dobre usługi” i w ich ramach wprowadza wojsko na ziemie polskie. I nawet interwencja Turcji do dziś prowadzącej negocjacje stowarzyszeniowe nie skłoniła Rosjan do starań o wizy. W efekcie pozostali oni na terenie Rzplitej praktycznie do roku

3. 1734 – kiedy to wspomagali kandydata Augusta III, który był skłonny znieść wizy ostatecznie. Ponieważ jednak tego nie zrobił, w roku

4. 1764 – bezwizowi Rosjanie wsparli stolnika litewskiego w staraniach o wysokie stanowisko króla. Argumentem strony rosyjskiej był bezporny fakt, że onże stolnik bez wizy jeździł w odwiedziny do Katarzyny

5. w 1768 w ramach ruchu bezwizowego Rosjanie przez cztery lata zajmowali się Barem radośnie ganiając jego klientów po całej Rzeczypospolitej i w efekcie postanowili dla rozszerzenia strefy ruchu bezwizowego w

6.1772 roku przyłączyć do Rosji część Rzeczpospolitej. Ponieważ jednak apetyt rośnie w miarę jedzenia, strefę ruchu bezwizowego rozszerzyli w roku

7. 1792 zajmując kolejną część Polski.

8. w 1794 robiąc miejsce dla bezwizowego osiedlania się Rosjan, wyrżnął niejaki Suworow Pragę. Trudno zresztą nie przyznać mu racji: w Pradze powinni mieszkać Czesi lub Rosjanie (choć ci preferują ostatnio Karlove Vary), ale na pewno nie Polacy.

9. w 1813 przeszli Rosjanie przez Polskę, Austrię i Szwajcarię do Francji rozszerzając strefę ruchu bezwizowego aż po Paryż. W ramach wymiany kulturowej otrzymała Europa od Rosjan cholerę.

10. Również w roku 1830 bezwizowi Rosjanie dostarczyli lekarzom europejskim bezpłatnie próbki bakterii cholery i dżumy. Wobec entuzjastycznego przyjęcia przez oświecone kręgi Europy rosyjskiego dorobku kulturowego,

11. w roku 1848 Rosja rozszerzyła ruch bezwizowy na Węgry.

12. w 1914 r. próba włączenia Królewca do strefy ruchu bezwizowego spotkała się z niezrozumiałą odmową Niemiec..

13. W roku 1920 równie bezsensowne stanowisko zajęła Polska.

14. 23 sierpnia 1939 roku Rosja zawarła porozumienie z Niemcami o ruchu bezwizowym obywateli obu państw na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Rychło Rosja porozumienie to rozciągnęła na kraje nadbałtyckie i część Rumunii. Próbowała do strefy bezwizowej włączyć również Finlandię, lecz udało sie to tylko częściowo.

15. w roku 1944-45 Polska i Niemcy zrozumiały błąd swojego oporu wobec zniesienia wiz dla Rosjan i z radością – na podkreślenie zasługują ekstatyczne reakcje niemieckich kobiet – wprowadziły ruch bezwizowy aż po Łabę na następne prawie 50 lat. Do strefy tej dobrowolnie włączyły się również Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria, oraz częściowo Austria, Jugosławia i Albania.

16. W latach następnych wizy znosiły również Korea, Wietnam, Laos, Egipt, Jemen, Kambodża, Kuba, Angola, Mozambik i Etiopia. Niestety strefa wolności została zablokowana przez siły antypostępowe w Chile, Nikaragui i Grenadzie.

17. Swoboda przepływu osób – UE szczyci się tym prawem. A przecież to Rosja je wymyśliła i przez stulecia wcielała w życie. Dlatego spokojnie można przyjąć, że rok 1989 i lata następne, to krok wstecz w dziedzinie swobód i praw człowieka.

Prof. Tomasz PanfilAutor: prof. Tomasz Panfil
Polski historyk, nauczyciel akademicki, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny KUL, samorządowiec.