Zabytki sztuki i architektury sakralnej w Rosji.

Kościół Wprowadzenia znajduje się na skrzyżowaniu ulic Barashewsky i Podsosensky, w pobliżu ulicy Pokrowka. Cerkiew  Wprowadzania do świątyni NMP Dziewicy w Baraszah jest świątynią Objawienia w Moskwie. 

Świątynia znajduje się w dzielnicy Basmann Centralnego Okręgu Administracyjnego miasta Moskwa. Główny ołtarz ​​jest konsekrowany na cześć święta wprowadzenia do świątyni Najświętszej Dziewicy. Boczne ołtarze, na cześć męczennika Longina Setnika (Longinusa Centuriona) i na cześć proroka Eliasza. Na miejscu istniejącej świątyni w XV wieku znajdowała się drewniana cerkiew „Ilia pod sosną”. Obok znajdowała się carska Iljinskaja Słobodka, kupiona przez Iwana III od klasztoru Andronikowa. Za Iwana Groźnego osada została przeniesiona do Opriczniny. Później uregulowano w nim „baranki”, których podatek polegał na tym, że podczas królewskich wypraw, poddani nosili namioty i cały swój sprzęt. Nazwa „baranek” pochodzi od słowa „bara”, to termin niejednoznaczny. oznacza też małe rzeczy, śmieci. Według księgi skrybów z 1620 roku świątynia Wprowadzenia w Baraszah była wówczas drewniana i liczyła 115 „dziedzińców” parafialnych. Podczas przebudowy pod koniec XVII wieku zachowały się oddzielne mury i detale świątyni z połowy XVII wieku. Świadczą o tym resztki obramienia okiennego na zachodniej elewacji czworoboku świątyni, architraw na północnej elewacji kaplicy, ślady przylegania wewnętrznej ściany poprzecznej do południowej, ściana kaplicy południowej itp. W 1737 roku nastąpił pożar świątyni. Podczas prac remontowych wzniesiono istniejącą dzwonnicę. Jego wystrój nawiązuje do świątyni św. Jana Chrzciciela na Warwarce z 1741 roku i fasady Mennicy w Kitaj-Gorodzie z 1740 roku. W 1815 roku „dla większej ilości światła” wykonano półokrągłe okna w czworobocznych kaplicach bocznych i według projektu P.M. Kazakowa nowe ikonostasy w kościele i bocznych ołtarzach. W 1837 roku znacznie rozbudowano boczną kaplicę Longinusa Centuriona, w której wcześniej znajdował się ganek po stronie zachodniej z klatką schodową na strych refektarza, z którego można było dostać się na drugą kondygnację dzwonnicy. Jednocześnie we wnętrzu refektarza, w masywie dwóch filarów podtrzymujących sklepienia, wycięto cztery kolumny. W tym samym czasie przesunięto północną część zachodniego sklepienia refektarza i wykonano inne prace. Na początku prac badawczych i restauratorskich w 1976 roku stwierdzono, ze zabytek posiadał znaczne straty i zniszczenia. W bardzo zrujnowanym stanie była biała kamienna podstawa, cokoły trzyćwiartkowych kolumn, złożony gzyms z białego kamienia, poskręcane figurowe kolumny i ich kapitele, dekoracja górnej części czworobocznych okien. Znaczne zniszczenia doznały kapitele trzech czwartych kolumn kaplic bocznych oraz gzymsy wszystkich części świątyni. Nie było głowy świątyni, krzyży na kaplicach, wykończenia dzwonnicy. Pośrodku absydy była duża pionowa szczelina a także dachy były w złym stanie. Od północy, południa i zachodu do świątyni przylegały późne tymczasowe dobudówki. Po zdemontowaniu starego dachu nad „refektarzem” południowej kaplicy bocznej i oczyszczeniu hałdy gruzu odkryto dach murowany trójspadowy z kalenicą i wiele innych zniszczeń.  Pod koniec budowy świątyni, na przełomie XVII i XVIII wieku, Piotr I zabronił stosowania żelaza do pokryć dachowych. Zakaz wiązał się z koniecznością oszczędzania żelaza na cele wojskowe. Należy sądzić, że to był powód pojawienia się białego kamienia i płytek ceramicznych w świątyni Wprowadzenia w Baraszah.

Dzwonnica, wzniesiona w latach czterdziestych XVIII wieku, również posiadała białe kamienne okładziny na półkach wszystkich kondygnacji. Nakrycie to prawdopodobnie wzorowane było na białych kamiennych dachach kościoła. Dachy te istniały do ​​1770 roku kiedy pop Iwan Wasiliew wraz z parafianami zwrócił się do duchowego konsystorza z prośbą „o przykrycie zniszczonego, łuszczącego się dachu”. Ślady oryginalnego malarstwa są lepiej zachowane po stronie północnej i wschodniej. W wyniku oględzin elewacji powstał następujący obraz: tło ścian pomalowano na czerwono, wszystkie detale zdobnicze elewacji, cegła i biały kamień, a także piwnica pomalowano na biało. W latach 1976-1984 przeprowadzono prace konserwatorskie. Pierwszym zadaniem podczas prac konserwatorskich była jak najszybsza renowacja wszystkich dachów. Wszystkie dachy były zardzewiałe, miały duże dziury i przeciekały. Podczas prac na dachach przywrócono ich kształt do kształtu stwierdzonego podczas badań. Dachy były wykonane z białego kamienia i kafelków, ale były  szczególnie zniszczone na elewacji zachodniej. Równolegle z dachami prowadzono prace mające na celu odrestaurowanie kapituł i dokończenie dzwonnicy. Wykonano wiele pracy, aby odrestaurować ceglane rozdziały kaplic bocznych. Głowica nawy północnej została przeniesiona ze względu na zrujnowany stan awaryjny. Krzyże na kaplicach przy kaplicach bocznych wzorowane są na autentycznym krzyżu z jednego z bocznych ołtarzy świątyni Wprowadzenia w Baraszy, przechowywanego w Muzeum Kołomienskoje. Wykonano wiele pracy, aby przywrócić biały kamienny wystrój głównej części nawy. Odrestaurowano skręcone kolumny z białego kamienia z kapitelami umieszczonymi w górnej części, które były w złym stanie; kapitele i kolumny ujęte w ramy okienne drugiego światła; wystrój okien refektarza. Odrestaurowano także kamienne kapitele i cokoły kolumn zdobiących boczne kaplice; podpiwniczenie świątyni z białego kamienia i jego otwory okienne na elewacji południowej. Przeprowadzono poważne prace mające na celu wyeliminowanie i zapobieżenie dalszym deformacjom absydy głównego tomu. W środkowej części trzyczęściowej absydy znajdowało się rozszerzające się ku górze pionowe pęknięcie. W absydzie pod dolnym sklepieniem zamontowano metalowe połączenie za pomocą śrub rzymskich. Przeprowadzono prace mające na celu wzmocnienie fundamentów absydy i odrestaurowanie jej piwnicy z białego kamienia. W trakcie prac konserwatorskich usunięto murowanie elewacji. Odrestaurowano okno na zachodniej elewacji refektarza; na elewacji południowej znajduje się czworobok głównego tomu – otwór drzwiowy. Na kondygnacjach dzwonnicy wykonane są metalowe pokrycia. Skorodowane żelazne pokrycie kopuły zastąpiono miedzianą, przywrócono koniec z krzyżem. Na kondygnacji wieńcowej, w związku z tym, że w latach 1976-1984 nie przewidywano wykorzystania kościoła zgodnie z jego przeznaczeniem, dach wykonano z łagodnymi spadkami z ośmiu stron. We wszystkich oknach świątyni wymienione zostały oprawy. We wzmocnieniu refektarza o profilu okresowym z iniekcji wzmocniono sklepienia, obniżono posadzki do pierwotnego poziomu. Rozebrano późniejsze przybudówki (przedsionki, szopy, ubikacje), wybudowane w czasie, gdy budynek był zajęty przez Stowarzyszenie „Moselectropribor”. Wokół pomnika odrestaurowano ogrodzenie z bramą po stronie północnej i wschodniej. Zgodnie z projektem wykonano dwukolorowe biało-czerwone malowanie fasad świątyni. Opatem świątyni jest Metropolita Kiszyniowa z  Mołdawii – Władimir (Cantarjan). W dniu 9 lutego 1932 roku Prezydium Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego w Moskwie zgodnie z opublikowanym dekretem, który wskazuje, że świątynia Wprowadzenia w Baraszah powinna być zamknięta, a następnie rozebrana. Przed zamknięciem świątyni, część jego ikon z ikonostasu została przeniesiona do Galerii Trietiakowskiej. Pomimo tego orzeczenia świątynia nie została zburzona. W swoim budynku, po częściowej restrukturyzacji, umieszczono hostel pracowników budowlanych, następnie zakład energii elektrycznej. W 1948 roku znaleziono trzy szkielety, podczas usunięcia ściany na potrzeby zakładu w specjalnie zorganizowanych niszach. Według opowiadań pracowników, w miejscu pochówku znaleziono tam również złote krzyże i złote korony. Pierwsze próby przywrócenia świątyni podjęto w 1976 roku. Prace nad przywróceniem rozpoczęto w 1983 roku, które zostało zakończone do 1990 roku. Jednak do 1993 roku teren świątyni zajmował warsztat produkcyny renowacji metalowej. W 1993 roku Świątynia Wprowadzenia w Baraszah została oddana Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej. W dniu 1 września 2015 roku Przedstawicielstwo Mołdawskiej Metropolii Kiszyniowskiej zostało ustanowione przez Patriarchę Moskwy i całej Rosji. W dniu 12 kwietnia 2021 roku Dekretem Patriarchy Kirilla, przedstawicielstwo Metropolii Mołdawii została przeniesiona do Świątyni Trójcy w Konkowie. Warto wspomnieć, że do tej świątyni przychodził się modlić Aleksander Puszkin o czy zaświadcza tablica pamiątkowa wmurowana w ścianę tej świątyni. 

Źródła:

  1. Н.В. Сибиряков, ИССЛЕДОВАНИЕ И РЕСТАВРАЦИЯ ЦЕРКВИ ВВЕДЕНИЯ В БАРАШАХ В МОСКВЕ, http://rusarch.ru/sibiryakov1.htm  – (dostęp 30-09-2021)
  2. Барашевский переулок, http://www.yourmoscow.ru/city/street/barashevskiy_pereulok – (dostęp 30-09-2021)
  3. О храме, http://vvedenievbarashah.ru/about-the-temple/  – (dostęp 30-09-2021)
  4. При храме Живоначальной Троицы в Конькове г. Москвы учреждено Представительство Кишиневско-Молдавской митрополии, http://www.patriarchia.ru/db/text/5799123.html  – (dostęp 30-09-2021)
  5. Сайт Русские Церкви,