Lumbini – Nauki buddyjskie w dyskursach Issy (Jezusa)

Lumbini jest miejscem urodzenia Buddy a także miejscem, które kilka wieków potem odwiedził Issa czyli Jezus. Zgodnie z tekstem „Życie świętego Issy” (czyli Jezusa) z rękopisu z Klasztoru w Himis przebywał on w Dżagannat, Radżaghat, Benares. Czyli inaczej mówiąc przebywał w Puri, Gorakpur i Varanasi a następnie udał się w góry i osiedlił się w kraju Gautamides, miejscu narodzin wielkiego Buddy Siakiamuni, pośród ludu wielbiącego Brahmę w jednej osobie. (Pełny tekst rękopisu w j. polskim tutaj – http://pressmania.pl/swami-abhedananda-i-inni-o-jezusie-w-indiach-zycie-swietego-issy-najlepszego-z-synow-ludzkich-tlum-tekstu/)

REKLAMA

V

Spędził sześć lat w Dżagannat, Radżaghat, Benares i innych świętych miastach. Wszyscy go kochali, ponieważ Issa żył w pokoju z Wajasami i Siudrami, których nauczał w świętych pismach.

VI

Biali kapłani i wojownicy, zapoznawszy się ze słowami Issy skierowanymi do Siudrów, postanowili Go zabić. Wysłali z takim zamiarem swoich ludzi, aby odszukali młodego proroka.
Ale Issa, ostrzeżony przez Siudrów przed niebezpieczeństwem, opuścił w nocy sąsiedztwo Dżugarrat, dotarł w góry i osiedlił się w kraju Gautamides, miejscu narodzin wielkiego Buddy Siakiamuni, pośród ludu wielbiącego Brahmę w jednej osobie..
Po doskonaleniu się w języku palijskim, sprawiedliwy Issa zajął się studiowaniem świętych pism „sutr”.
Sześć lat później Issa, którego Budda wybrał, by szerzyć swoje święte słowo, stał się doskonałym objaśniaczem świętych pism.
Potem opuścił Nepal i Himalaje, zstąpił do doliny Radżputana i udał się na zachód, głosząc najróżniejszym narodom jak osiągnąć najwyższą doskonałość człowieka,

Budda znany również jako Siddhattha Gotama lub Siddhārtha Gautama lub Budda Siakjamuni był filozofem, żebrakiem, medytującym, duchowym nauczycielem i przywódcą religijnym, który mieszkał w starożytnych Indiach od ok. 5 do 4 wieku pne. Jest czczony jako założyciel światowej religii buddyzmu i czczony przez większość szkół buddyjskich jako Oświecony, który przekroczył karmę i uciekł z cyklu narodzin i odrodzenia. Uczył przez około 45 lat i zbudował liczną grupę zwolenników, zarówno zakonnych, jak i świeckich. Jego nauki są oparte na jego wglądzie w dudkha tłum. jako „cierpienie”) i koniec dukkha – inaczej stan zwany Nibbāną lub Nirvaną.

Budda urodził się w arystokratycznej rodzinie z klanu Shakya, ale ostatecznie porzucił świeckie życie. Według tradycji buddyjskiej, po kilku latach żebractwa, medytacji i ascezy, obudził się, aby zrozumieć mechanizm, który trzyma ludzi w pułapce cyklu odrodzenia. Następnie Budda podróżował po równinie Gangesu nauczając i budując wspólnotę religijną. Budda nauczał ścieżki duchowej, która obejmowała trening etyczny i praktyki medytacyjne.

Budda skrytykował także praktyki kapłanów bramińskich, takie jak składanie ofiar ze zwierząt.

Kilka wieków po jego śmierci stał się znany jako Budda, co oznacza „Przebudzony” lub „Oświecony”. Nauki Gautamy zostały zebrane przez społeczność buddyjską w suttach, które zawierają jego dyskursy oraz Vinaya, jego kodeksy praktyki monastycznej. Zostały one przekazane w dialektach aryjskich środkowoindyjskich poprzez tradycję ustną. Późniejsze pokolenia skomponowały dodatkowe teksty, takie jak systematyczne traktaty znane jako Abhidharma, biografie Buddy, zbiory opowieści o przeszłych żywotach Buddy znane jako opowieści Jataka oraz dodatkowe dyskursy, czyli sutry mahajany.

We wczesnych tekstach buddyjskich Budda krytykuje religię bramińską i system społeczny w pewnych kluczowych punktach jak np. system oparty na kastach społecznych.

Kasta bramińska uważała, że Wedy były wiecznie objawionymi (śruti) tekstami. Z drugiej strony Budda nie akceptował tego, że teksty te miały jakiś boski autorytet lub wartość. Budda również nie uważał rytuałów i praktyk bramińskich za przydatne dla duchowego postępu. Na przykład w Udanie, Budda zwraca uwagę, że rytualne kąpiele nie prowadzą do czystości, a jedynie „prawda i moralność” prowadzą do czystości. Szczególnie krytykował ofiary ze zwierząt, jak nauczają Wedy. Budda przeciwstawił swoje nauki, których wszyscy ludzie otwarcie nauczali, z naukami braminów, którzy utrzymywali swoje mantry w tajemnicy. Krytykował również wiele innych praktyk bramińskich, takich jak astrologia czy wróżenie co widać w sutcie Tevijja i sutcie Kutadanta. Budda zaatakował również twierdzenia Braminów o ich wyższym urodzeniu oraz ideę, że różne kasty i rody są z natury czyste lub nieczyste, szlachetne lub niecne. W Vasettha sutta Budda argumentuje, że główną różnicą między ludźmi nie są narodziny, ale ich działania i zajęcia. Według Buddy, jest się „braminem” tj. Boskim, podobnie jak Brahma, tylko w takim stopniu, w jakim kultywuje się cnotę. Z tego powodu wczesne jego teksty głoszą, że: „Nie z urodzenia jest się Brahmanem, nie przez narodziny człowiek jest nie-brahmanem, ale przez działanie moralne jest się brahmanem „.

Agganna Sutta wyjaśnia, że wszystkie klasy lub varny mogą być dobre lub złe, i podaje socjologiczne wyjaśnienie, w jaki sposób powstały, wbrew braministycznej idei, że są one wyświęcone przez Boga. Według Kancha Ilaiah, Budda przedstawił pierwszą teorię umowy w społeczeństwie. Nauka Buddy jest więc jednym uniwersalnym prawem moralnym, jedną Dharmą obowiązującą dla każdego, co jest sprzeczne z etyką bramińską opartą na „własnym obowiązku”, który zależy od kasty. Z tego powodu wszystkie kasty, w tym nietykalni, były mile widziane w zakonie buddyjskim, a kiedy ktoś dołączył, wyrzekali się przynależności kastowej. Bardzo ciekawe i będące dowodem na to iż Jezus podróżował po Indiach, Nepalu i Tybecie są właśnie późniejsze nauki Jezusa o równości wszystkich ludzi, bardzo podobne do wyrażanych tez Buddy i religii buddyjskiej. Chociaż niektóre można również znaleźć w Starym Testamencie o czym Jezus przypomina Żydom. Jak np. z Księgi Psalmów 82(81)

Bóg powstaje w zgromadzeniu bogów,
pośrodku bogów sąd odbywa:
2 «Dokądże będziecie sądzić niegodziwie
i trzymać stronę występnych?
3 Ujmijcie się za sierotą i uciśnionym,
wymierzcie sprawiedliwość nieszczęśliwemu i ubogiemu!
4 Uwolnijcie uciśnionego i nędzarza,
wyrwijcie go z ręki występnych!

5 Lecz oni nie pojmują i nie rozumieją,
błąkają się w ciemnościach:
cała ziemia chwieje się w posadach.
6 Ja rzekłem: Jesteście bogami
i wszyscy – synami Najwyższego.
7 Lecz wy pomrzecie jak ludzie,
jak jeden mąż, książęta, poupadacie».

8 O Boże, powstań, odbądź sąd nad ziemią,
bo wszelkie narody są Twoją własnością.

Jezus cały czas podkreśla w swoich naukach, że nie ma różnic pomiędzy ludźmi na gorszych i lepszych. Tylko mówi, że wszyscy ludzie są równi a nawet więcej – Jesteście bogami. (J 10,34nn). Można nie zgadzać się z niektórymi doktrynami Kościoła jednak z tym nie sposób polemizować, otóż: „późniejsi teologowie Kościoła nieraz podkreślali, że Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się bogiem.

Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo. Z miłości uczynił człowieka, by dzielić się z nim swoim istnieniem, szczęściem i pełnią. Jednak człowiek, obdarzony przez Boga wolnością, usiłował szczęście odnaleźć po swojemu i odwrócił się od Boga. Ten, który tak bardzo pragnął szczęścia i wolności, odwrócił się od ich źródła, od swojego Stwórcy. „Tam, gdzie nie ma człowieka, nie ma również Boga” – pisał jeden z wielkich teologów Wschodu. Więź łącząca Stwórcę z człowiekiem jest tak ważna, że gdy jej zabraknie, człowiek traci swoją tożsamość”.

Sai Baba w Indiach nieraz podkreślał: „jestem bogiem”, ale zaraz dodawał „wy też jesteście bogami a różnica miedzy mną a wami jest taka, ze ja to wiem, a wy nie!” To nie pycha nim kierowała, ale doświadczenie boskości w swoim wnętrzu.

To doświadczenie boskości poprzez ogrom pracy nad sobą w dotarciu do swojej wewnętrznej „iskry bożej” doświadczyło wielu Świętych, Swamich czy też zakonników, pustelników oraz joginów. Jezus to doświadczenie przekazywał wszystkim w swoich dyskursach, wielu Go wtedy nie rozumiało i nie rozumie Jego przekazu do tej pory.

Jezus poprzez nabytą wiedzę w Indiach i Tybecie oraz poprzez swój talent chciał ją przekazać swojemu narodowi z którego się wywodził.

Niestety to przedsięwzięcie do końca się nie udało, ale za to, ta mała iskra i ziarenko prawdy o sensie naszego życia na ziemi zrodziło nową religię opartą na miłości bliźniego. Chociaż przez wieki wielokrotnie zmienianą i dostosowywaną do sytuacji politycznej. Jednak wytrawni poszukiwacze prawdy potrafili i potrafią odróżnić plewy nawrzucane do tej religii od prawdy.

Powracając do Lumbinī, które odwiedziłem dwukrotnie w miesiącu październiku 2016 i 2017 roku, to jest to miejsce pielgrzymkowe w dystrykcie Rupandehi w prowincji Lumbini w Nepalu. Zgodnie z buddyjską tradycją to własnie tutaj królowa Mahamayadevi urodziła Siddharthę Gautamę około 563 p.n.e. czyli Księcia Gautamę, który osiągnął Oświecenie około 528 roku p.n.e i został Buddą oraz założycielem buddyzmu. Lumbini jest kluczowym miejscem pielgrzymkowym wyznawców religii buddyjskiej.

Według legendy, brzemienna królowa Mayadevi, żona króla Suddhodany Gotamy, podróżowała do ojczystego królestwa Devadaha, lecz nieoczekiwanie musiała zatrzymać się w drodze, by urodzić dziecko. Zatrzymała się w gaju, gdzie trzymając się gałęzi damarzyka mocnego, urodziła syna na stojąco.

W Lumbini jest wiele bardzo starych świątyń, w tym np. Świątynia Mayadevi. Natomiast w obecnych latach jest budowanych szereg nowych świątyń przez różne buddyjskie organizacje religijne z różnych krajów. Przy świątyniach są ashramy w których pielgrzymi mogą znaleźć miejsca noclegowe, jak również miejsca do modlitw i medytacji. W tym świętym miejscu znajduje się również wiele pomników, klasztorów oraz muzeum, a także Międzynarodowy Instytut Badawczy Lumbini. Jest też Puskarini, czyli Święty Staw, w którym matka Buddy wzięła rytualną kąpiel przed jego narodzinami i gdzie on sam wykąpał się po raz pierwszy. W innych miejscach w pobliżu Lumbini, zgodnie z tradycją, wcześniejsi Buddowie rodzili się, osiągali ostateczne Oświecenie i ostatecznie porzucili swoje ziemskie formy. Z nieznanych przyczyn pielgrzymki do Lumbini ustały w XV wieku. Świątynie zostały stopniowo opuszczone i popadły w ruinę. Lumbini zostało ponownie odkryte w 1896 roku przez niemieckiego indologa Aloisa Antona Führera (1853–1930) i gubernatora Palpy Khadgę Samshera, którzy znaleźli kolumnę Aśoki. W następnych dziesięcioleciach przeprowadzono tu liczne badania archeologiczne, m.in. Archaeological Survey of India przeprowadziła tu dwie kampanie archeologiczne w latach 1932–1939. Od 1972 roku prowadzone są tu systematyczne prace badawcze i konserwatorskie. W latach 1992–1996 prace prowadziła Japońska Federacja Buddystów wraz z UNESCO, w wyniku których odkryto charakterystyczny kamień, interpretowany przez wielu akademików jako oznaczenie dokładnego miejsca narodzin Buddy.

Zgodnie z raportem UNESCO:

„Kompleks struktur w obrębie archeologicznego obszaru konserwatorskiego obejmuje zbiornik Shakya; pozostałości świątyni Maya Devi składające się z ceglanych konstrukcji w systemie ścian z okresu od III wieku pne do obecnego wieku oraz filaru Ashoki z piaskowca z napisem w języku palijskim pisanym alfabetem Brahmi. Ponadto znajdują się tam odkryte pozostałości buddyjskich vihar (klasztorów) z III wieku pne do V wieku naszej ery oraz pozostałości buddyjskich stup (świątyń pamięci) z III wieku pne do XV wieku naszej ery. Miejsce to jest obecnie rozwijane jako buddyjskie centrum pielgrzymkowe, w którym pozostałości archeologiczne związane z narodzinami Buddy stanowią centralny element.

Archeologiczne pozostałości buddyjskich wihar (klasztorów) i stup (świątyń pamięci) od III wieku pne do XV wieku n.e. dostarczają ważnych dowodów o charakterze buddyjskich ośrodków pielgrzymkowych z bardzo wczesnego okresu”. (http://whc.unesco.org/en/list/666)

Autentyczność pozostałości archeologicznych w granicach została potwierdzona przez szereg wykopalisk od czasu odkrycia filaru Aśoki w 1896 roku. Pozostałości vihar, stup i licznych warstw konstrukcji ceglanych od III wieku pne do obecnego wieku w miejsce świątyni Maya Devi jest dowodem na to, że Lumbini było centrum pielgrzymek od wczesnych czasów.

Teren ten jest chroniony ustawą o ochronie zabytków z 1956 r. Zarządzaniem terenem zajmuje się Lumbini Development Trust, niezależna organizacja non-profit. Cała ten teren jest własnością rządu Nepalu i znajduje się w centrum obszaru planu zagospodarowania przestrzennego, którego planowanie zostało zainicjowane wspólnie z ONZ i przeprowadzone przez prof. Kenzo Tange w latach 1972-1978. Cały teren jest objęty również szczególną ochroną policji a także pod kontrolą jednostek specjalnych Armii Nepalu.

Na koniec jeszcze raz coś, co cały czas podkreślam, że hipoteza o wędrówkach Jezusa po Indiach i Tybecie jest znana od dawna, ale niezmiennie odrzucana przez oficjalną naukę i Kościół. Wielka szkoda, bo takie podróże były wtedy nie tylko możliwe, ale bezpieczniejsze niż dzisiaj. Pierwszego pretekstu dostarcza Nowy Testament. Ewangeliści ani słowem nie wspominają, co młody Jezus robił pomiędzy 12 a 30 rokiem życia. Natomiast wg źródeł Wschodu młody Jezus miał przyłączyć się do karawany kupieckiej i udać w okolice rzeki Indus. Zresztą to była również „operacja” Soboru Nicejskiego z 325 roku, który przyjął pracę „Ojców korektorów” tak, że np. w Ewangelii św. Mateusza z1072 wierszy, na autora przypada tylko 330 a w Ewangelii św. Marka z 677 wierszy przypada tylko 68 własnych i wreszcie w Ewangelii św. Łukasza na 1152 wierszy przypada na autora 541. Przy okazji zostało zniszczonych wiele innych Ewangelii i pism dot. życia Jezusa oraz świadków tych wydarzeń, ale niektóre się odnalazły, bądź też zostały odkryte np. zwoje z Qumran i inne.