Dzisiaj zapraszam Czytelnika do spojrzenia na państwo z tzw. środka Europy, ze Szwajcarii, zwanej też Alpejskim bastionem lub Konfederacja Helwecka
Będzie tutaj mowa o „Chrapce Brukseli na Szwajcarię” i o jej sprzeciwie wobec porozumień i warunkow współpracy z UE. – w oparciu o artykuł Alicji B. Aschmann pt. „Szwajcaria postawiła się okoniem wobec EU”

REKLAMA

W ramach jednoznacznej, fundamentalnej decyzji historycznej, szwajcarskie władze w Bernie raz na zawsze zatrzasnęły drzwi przed próbami szantażu, groźbami i szykanami, które Unia Europejska stosowała wobec nich przez lata. Żadnego uginania się przed dyktatami z Brukseli, żadnego podporządkowywania się obcym sędziom z Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, żadnego automatycznego przejmowania prawa unijnego kosztem własnych obywateli – to ostateczna i bezwzględna decyzja ze stolicy Szwajcarii. Szwajcaria jednostronnie zakończyła negocjacje umowy ramowej z Unią Europejską, negocjacje, które trwały od 2014 r. i zakończyły się 26 maja 2021 r. decyzją szwajcarskiej Rady Federalnej o ich zerwaniu. UE i Szwajcaria nie zgadzały się m.in. w kwestiach: swobodnego przepływu osób, zasad pomocy państwa, ochrony płac szwajcarskich pracowników, rozstrzygania sporów i stosowania prawa unijnego.

Od tamtej pory w biurach centrali UE w Brukseli zapanowało niemałe poruszenie. Europejscy technokraci nie są bowiem przyzwyczajeni do tego, by ktoś tak zdecydowanie sprzeciwiał się ich oczekiwaniom.

To przesłanie wolnych Szwajcarów skierowane do przewodniczącej Komisji Europejskiej, Ursuli von der Leyen, cechuje się tak bezkompromisową surowością, jakiej w europejskich kręgach dyplomatycznych nie widziano od dziesięcioleci.

Szwajcaria pozostaje suwerenna !
Szwajcaria nie pozwoli, by niepochodzący z wyboru biurokraci wydawali jej polecenia; każdy, kto próbuje szantażować szwajcarską demokrację, spotka mur nie do pokonania. Od lat Unia Europejska, używając wszelkich możliwych środków nacisku, próbowała zmusić Szwajcarię do zawarcia tak zwanej instytucjonalnej umowy ramowej. To, co kryje się pod brzmiącymi łagodnie biurokratycznymi terminami – takimi jak umowy dwustronne – jest w rzeczywistości niczym innym, jak próbą wrogiego przejęcia szwajcarskiego porządku prawnego. Bruksela domaga się od Szwajcarów tak zwanego dynamicznego przejmowania prawa. Mówiąc wprost: jeśli Komisja Europejska w Brukseli przyjmie nowe dyrektywy, zakazy lub ustawy – niezależnie od tego, czy dotyczą one świadczeń socjalnych, regulacji rynku pracy, prawa do posiadania broni czy imigracji – Szwajcaria musiałaby w przyszłości automatycznie włączać te przepisy do własnego porządku prawnego, bez możliwości poddania ich pod referendum. Do tego dochodzi absolutnie niedopuszczalne żądanie, które dla każdego prawdziwego obywatela Szwajcarii jest równoznaczne ze zdradą stanu wobec Konstytucji federalnej:
Bruksela domaga się, aby w przypadku sporów między Szwajcarią a UE ostateczną instancją rozstrzygającą był Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu.

Obcy sędziowie w Luksemburgu, którzy są zobowiązani do dbania o interesy Unii Europejskiej, mieliby w przyszłości orzekać o tym, czy szwajcarskie prawo jest zgodne z przepisami, czy też nie.
Dla narodu szwajcarskiego – którego państwowość, począwszy od Aktu Konfederacji (czyli od 1 sierpnia 1291 roku.), opiera się na zasadzie niedopuszczania obcych sędziów w kraju – to żądanie było od samego początku czymś skandalicznym. Jednak Ursula von der Leyen i jej negocjatorzy, w swej bezgranicznej arogancji, wierzyli, że zdołają rzucić na kolana ten niewielki kraj w sercu Europy poprzez gospodarcze szykany, wykluczenie z programów badawczych, takich jak Horizon Europe, oraz zablokowanie równoważności giełdowej, zakładali, że Szwajcarzy ugną się tak samo, jak inne rządy. Lecz przeliczyli się – nie wzięli pod uwagę niezłomnej woli wolności, jaką cechują się Szwajcarzy.
Odpowiedź z Berna była niczym uderzenie pioruna. Czołowi przedstawiciele szwajcarskiej Rady Federalnej oraz wpływowe siły w parlamencie – przede wszystkim Szwajcarska Partia Ludowa (SVP), będąca najsilniejszym ugrupowaniem politycznym w kraju – jasno i wyraźnie stwierdzili: porozumienie, które podważa demokrację bezpośrednią, ogranicza prawo obywateli do referendum i stawia obce prawo ponad szwajcarskim prawem federalnym, jest martwe, pogrzebane i nigdy nie zostanie ratyfikowane.
W Bernie, stolicy Szwajcarii, doskonale wiedzą, że gdyby jakikolwiek rząd odważył się podpisać taki dokument podporządkowania, szwajcarski naród w drodze referendum odrzuciłby go miażdżącą większością 80 czy 90 procent głosów.
Szwajcarscy obywatele nie pozwolą nikomu odebrać sobie prawa do samostanowienia, możliwości rozstrzygania w drodze głosowań ludowych ani swojej niepodległości –a już najmniej Komisji Europejskiej, która nigdy nie została wybrana w bezpośrednich wyborach przez samych obywateli.

Podsumowanie:
Kraj Helwetów nie ugiął się pod presją Brukseli!.
Alpejska republika postanowiła zakończyć negocjacje, nie godząc się na proponowane warunki. Bierzmy z niej przykład! Domagajmy się prawa narodu polskiego do głosowania nad ważnymi dla Polski tematami bezpośrednio, w drodze referendum!