Czyli, o moim, osobliwym czytaniu.

REKLAMA

Ten sposób dotyczy wyłącznie tzw. literatury pięknej. Najpierw czytam powieść „od dechy, do dechy”, a potem wracam i wydłubuję jak z sernika, smakowite rodzynki.

Każda powieść ma wiele pokładów.

Przede wszystkim jest to fabuła.

Potem, psychologiczne portrety postaci, narysowane a to cienkim, zaostrzonym ołówkiem.
Subtelne, delikatne.
Innym razem, malowane pędzlem.
Czasami to akwarela.
Innym razem, portret impresjonistyczny.
Ot, kolorowe plamy rozsiane po książce, to tu, to tam.

No i są opisy krajobrazów.

U jednych autorów, akademickie pejzaże.
Dokładne, tak jak w naturze.
U innych, poetyckie impresje wywołujące u czytelnika określony nastrój.

Najpierw czytam całą powieść.
„Od dechy, do dechy”.

Potem wracam do określonych fragmentów.
Wydłubuję je jak rodzynki z sernika.

A to trafia mi się, jak u #Tokarczuk, cienką kreską narysowany krajobraz dolnośląskich widoków.
Gór, lasów, rzek, mokradeł, małych, sennych wsi i miasteczek, po których wędrują jej bohaterowie.

Albo, jak u #Hemingway, oszczędny, biało-czarny, jak japońskie drzeworyty.
Jednak pełny nastroju, zabierającego czytelnika do opisanych miejsc.

Czasami, jest to jakaś cenna myśl, o której wiedziałem, ale dopiero, pod wpływem lektury, uświadomiłem sobie.

Mówią, że nie należy pisać na kartach książek.

Ale to głupi zakaz.

Książka bowiem to coś żywego, dlatego marginalia czynione przez czytelnika, wzbogacają jej osobowość.
I wiele mówią następcom, o pokoleniach czytelników, którzy mieli ją w rękach.

Tak czy inaczej, każda książka to nowe życie.
A dobry czytelnik to ten, który ma ich wiele.

#książki #czytanie #literaturapiękna