Eureka! Europa wkracza w nową erę… Ale czy przypadkiem nie jest to era gospodarczego zacofania?

Szanowni Państwo!

Przez stulecia Europa była kolebką nauki, wynalazków, rewolucji przemysłowej i technologicznego postępu. To tutaj rodziły się idee, które zmieniały świat. To europejscy naukowcy, inżynierowie i przedsiębiorcy budowali fundamenty współczesnej cywilizacji.

A dzisiaj?

  • Zamykane lub zatrzymywane linie produkcyjne.
  • Energia, której ceny podważają opłacalność działalności przemysłowej.
  • Słabnąca konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw.
  • Rosnąca zależność od zagranicznych dostawców.
  • I niekończąca się produkcja kolejnych strategii, dyrektyw, rozporządzeń oraz administracyjnych procedur!

Czy tak właśnie wygląda europejski postęp w XXI wieku?

17 listopada 2026 roku – kolejny alarm dla europejskiego przemysłu!

Według informacji opublikowanych przez EUROMETAL, powołujących się na źródła agencji Kallanish, koncern ArcelorMittal wstrzymuje lub ogranicza produkcję w kilku europejskich zakładach.

Polska – doniesienia dotyczą wstrzymania produkcji w Warszawie i ograniczenia działalności w Sosnowcu.

Niemcy – problemy obejmują zakłady w Hamburgu i Duisburgu.

Włochy – kolejni producenci stali informują o przestojach związanych z wysokimi kosztami energii.

Mowa o doniesieniach dotyczących przestojów produkcyjnych, a nie o potwierdzonej trwałej likwidacji wszystkich tych zakładów.

Ale nawet czasowe zatrzymanie hut z powodów ekonomicznych powinno uruchomić poważną debatę o przyszłości europejskiego przemysłu!

A liczby są jeszcze bardziej niepokojące!

Według EUROFER produkcja stali w Unii Europejskiej spadła w 2025 roku do 125,8 miliona ton – najniższego odnotowanego poziomu.

To o 2,9% mniej niż rok wcześniej i niemal 60 milionów ton poniżej poziomów sprzed kryzysu finansowego w 2008 roku!

Nie mówimy więc o pojedynczym problemie jednej firmy.

Mówimy o wieloletnim osłabianiu jednego z fundamentów europejskiej gospodarki!

Bez stali nie ma nowoczesnego przemysłu!

Nie ma infrastruktury kolejowej, mostów, fabryk, elektrowni, maszyn, pojazdów i wielu technologii niezbędnych dla bezpieczeństwa państwa.

Stal to nie tylko produkt przemysłowy.

To jeden z fundamentów gospodarczej niezależności!

A teraz zastanówmy się nad pewnym paradoksem.

Europa chce być światowym liderem transformacji, ale czy nie zapomina o fundamentach własnej gospodarki?

Tworzymy kolejne regulacje.

Wyznaczamy coraz ambitniejsze cele klimatyczne.

Rozbudowujemy mechanizmy administracyjne.

Opracowujemy strategie konkurencyjności.

A jednocześnie przedsiębiorcy wskazują, że przy obecnych kosztach energii nie są w stanie opłacalnie produkować!

Czy nie dostrzegamy tutaj zasadniczej sprzeczności?

Chcemy budować gospodarczą niezależność Europy, a jednocześnie ryzykujemy zwiększanie zależności od zagranicznych dostawców.

Chcemy ograniczać globalne emisje CO₂, ale przenoszenie produkcji do państw wykorzystujących bardziej emisyjne technologie może jedynie przesuwać te emisje poza granice Unii.

Chcemy rozwijać sztuczną inteligencję, robotykę, nowoczesną energetykę i przemysł obronny.

Ale kto będzie produkował materiały, maszyny i urządzenia potrzebne do realizacji tych ambicji?

USA i Chiny inwestują w technologie przyszłości. A co z Europą?

Światowa konkurencja nie czeka na zakończenie naszych sporów politycznych.

Sztuczna inteligencja, zaawansowana robotyka, półprzewodniki, energetyka i przemysł obronny będą kształtować gospodarkę kolejnych dziesięcioleci.

Oczywiście Europa nadal posiada ogromny potencjał naukowy, technologiczny i przemysłowy.

Jednak potencjał sam w sobie nie gwarantuje sukcesu.

Nie wystarczy projektować przyszłość. Trzeba jeszcze mieć zdolność do jej produkowania!

I tu pojawia się pytanie o ideologię!

Czy polityka klimatyczna nie staje się w niektórych obszarach ważniejsza od gospodarczej rzeczywistości?

Czy tempo transformacji wynika z faktycznych możliwości technologicznych i ekonomicznych, czy przede wszystkim z politycznych ambicji?

Czy nowe obowiązki są oceniane pod kątem rzeczywistych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorców i obywateli?

I wreszcie:

Czy można nazywać postępem politykę, która nie potrafi zapewnić warunków do utrzymania własnego przemysłu?

Nie twierdzę, że wszystkie problemy wynikają z unijnych regulacji. Znaczenie mają również globalna nadprodukcja, słaby popyt, konkurencja międzynarodowa i napięcia geopolityczne.

Ale właśnie dlatego każda dodatkowa regulacja powinna być oceniana ze szczególną ostrożnością!

Ochrona środowiska tak. Gospodarczy pragmatyzm również!

Nie jestem przeciwnikiem ekologii, nauki czy nowoczesnych technologii.

Jestem przeciwnikiem sytuacji, w której polityczne założenia przestają być konfrontowane z kosztami, faktami i rzeczywistymi możliwościami gospodarki.

W mojej ocenie postęp powinien oznaczać lepsze technologie, większą wydajność, nowoczesny przemysł i wyższą jakość życia.

Nie tylko kolejne obowiązki, ograniczenia i koszty.

A co to wszystko oznacza dla Polski?

Jeżeli europejski przemysł będzie tracił konkurencyjność, konsekwencje odczujemy również my.

  • Zagrożone miejsca pracy.
  • Utracone kompetencje techniczne i inżynierskie.
  • Słabsze zaplecze produkcyjne.
  • Większe uzależnienie od importu.
  • Trudniejsze warunki prowadzenia działalności gospodarczej.
  • Ryzyko osłabienia bezpieczeństwa gospodarczego i strategicznego.

A przecież Polska posiada ogromne możliwości rozwoju przemysłu, energetyki, nauki i nowoczesnych technologii!

Powinniśmy te możliwości wykorzystywać, a nie godzić się na stopniową utratę potencjału produkcyjnego.

Europa potrzebuje nowej rewolucji przemysłowej, a nie rewolucji w liczbie rozporządzeń!

Potrzebujemy:

  • Konkurencyjnych i przewidywalnych cen energii.
  • Inwestycji w naukę, badania i rozwój.
  • Rozwoju własnych technologii.
  • Silnego przemysłu i nowoczesnej infrastruktury.
  • Ograniczenia niepotrzebnej biurokracji.
  • Polityki gospodarczej opartej na analizie kosztów i korzyści.
  • Realnego bezpieczeństwa energetycznego i przemysłowego.

Europa – przyszła potęga czy muzeum przemysłu?

To pytanie może dziś brzmieć prowokacyjnie.

Ale wyobraźmy sobie Europę za kilkadziesiąt lat, w której będziemy z dumą pokazywać turystom dawne huty, fabryki, elektrownie i zakłady przemysłowe jako świadectwa minionej potęgi.

Będziemy opowiadać o wielkich europejskich wynalazcach, inżynierach i przedsiębiorcach.

A nowoczesne technologie, maszyny i materiały będziemy coraz częściej sprowadzać z innych części świata.

Czy naprawdę taką przyszłość chcemy zbudować?

Europa nie musi podążać tą drogą.

Ale potrzebuje polityki, w której gospodarka, nauka i konkurencyjność nie będą podporządkowane dogmatom, lecz będą stanowić fundament podejmowanych decyzji.

Bo prawdziwej potęgi nie buduje się w gabinetach urzędników i samymi rozporządzeniami!

Buduje się ją w laboratoriach, na uczelniach, w fabrykach i przedsiębiorstwach!

Nie pozwólmy, aby europejska rewolucja przemysłowa skończyła się wyłącznie w muzeum!

A Państwo co sądzą?

Czy Unia Europejska potrafi pogodzić ambitne cele klimatyczne z utrzymaniem konkurencyjnego przemysłu? Czy obecne priorytety wymagają zasadniczej zmiany?

Zapraszam do dyskusji!


Źródła:

  1. EUROMETAL/Kallanish, 17.11.2026 – ArcelorMittal halts mills on energy costs, Italians follow.
  2. EUROFER, European Steel in Figures 2026.
  3. EUROFER, Economic and Steel Market Outlook 2026–2027.
  4. Komisja Europejska, Clean Industrial Deal – 2025.

Autor: dr Paweł Frankiewicz
Prawnik, menedżer i działacz społeczno-gospodarczy. Doktor nauk prawnych Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Ekonomicznego oraz absolwent studiów Executive MBA w Apsley Business School w Londynie. Jako Dyrektor Zarządzający Europejskiego Towarzystwa Gospodarczego (ETG) specjalizuje się w obszarach doradztwa biznesowego, obrony interesów polskich przedsiębiorców oraz integracji środowisk gospodarczych. Aktywny uczestnik debaty publicznej i samorządowiec zaangażowany w promowanie demokracji bezpośredniej oraz ochronę suwerenności ekonomicznej.