1 marca 1951 r. komuniści zamordowali ostatni (czwarty) Zarząd Główny organizacji Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość. Zginęli oficerowie Wojska Polskiego, do końca wierni Ojczyźnie.

REKLAMA

O godzinie 20:15 w warszawskim więzieniu na Mokotowie został zamordowany strzałem w tył głowy (katyńskim)
porucznik Karol Chmiel, ps. „Grom”.

Absolwent prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, ukończył kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty. W kampanii polskiej 1939 r. służył w Ośrodku Zapasowym 6 Dywizji Piechoty, kampanię zakończył na Kresach Wschodnich. Udało mu się uniknąć sowieckiej niewoli. W styczniu 1940 r. wstąpił do ZWZ i zajął się organizacją siatek terenowych organizacji. Informował o ludowcach, których podejrzewał, że współpracują z komunistami i zgłosił gotowość przejścia w szeregi BCh za zgodą dowództwa, aby przeciwdziałać propagandzie komunistycznej wśród ludowców. Po oddelegowaniu do przeorganizowania Batalionów Chłopskich został komendantem Obwodu BCh w Dębicy. W marcu 1944 r., po scaleniu BCh z AK, został zastępcą komendanta Obwodu AK Dębica. W czasie akcji „Burza” walczył w rejonie II zgrupowania, jako członek sztabu 5. Pułku Strzelców Konnych, utworzonego z oddziałów Obwodu AK Dębica. Był ciężko ranny, odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wkroczeniu Sowietów w 1945 r. pozostał w konspiracji, działał w WiN. Był łącznikiem organizacji z PSL. W 1947 r. wszedł w skład kierownictwa IV Zarządu Głównego WiN. Był doradcą politycznym prezesa Cieplińskiego. Na jego polecenie opracował „Memoriał do Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych”, w którym zawarto ocenę sytuacji politycznej Polski po 3 latach od rozpoczęcia okupacji sowieckiej. Do memoriału dołączono wykaz zbrodni dokonywanych na żołnierzach podziemia niepodległościowego oraz na działaczach politycznych. Utrzymywał kontakt z pracownikami ambasad Belgii i USA. Zagrożony aresztowaniem został wyznaczono do przerzutu na Zachód, jednak zamiar nie powiódł się.

Został aresztowany przez UB 12 grudnia 1947 r. w Krakowie. Przekazany do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, przeszedł trzyletnie ciężkie śledztwo, wielokrotnie torturowany, m.in. przez dyrektora Departamentu Śledczego MBP Józefa Różańskiego (właśc. Józef Goldberg). 14 października 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał por. Chmiela na karę śmierci. Wyrok został wykonany 1 marca 1951 r. Prowadzony przez oprawców na egzekucję stawił czynny opór.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.