No to słuchajcie uważnie, bo Hela dwa razy powtarzać nie będzie! Skoro mój wnuczek Klaudiusz – ten „nawiedzony”, co to zawsze musiał wszystko spisać – już skończył tę całą moją historię, to wypadałoby, żebyście rzucili na to okiem.
SŁOWO OD HELI (CZYLI PRYMA SORT OPOWIEŚĆ)
„No, moi drodzy… Przeżyłam rzeź, przeżyłam wojnę, przeżyłam tych wszystkich skurwinsynów, co to chcieli nam wolność odebrać, to i waszą lekturę przeżyję! Myślicie, że życie to tylko rurki z kremem? O nie! U mnie był nóż, siekiera i ogień, tak jak ten dziad wędrowny wywróżył jeszcze w Czerniczynie.
Ale nie bójcie się, nie będę tylko płakać nad rozlanym mlekiem (ani nad spalonym domem). W tych moich wspomnieniach znajdziecie wszystko:
Jak się ucieka przed banderowcami, kiedy śmierć zagląda w okna.
Jak się lepi pierogi ruskie, żeby przekupić milicję w stanie wojennym (bo przecież wnuka mi aresztowali, a jeść musi!).
Jak to jest w tym Londynie, gdzie trawa zielona, ale Brytyjczycy to by wojny nie przetrwali, bo nawet lebiody na kolację nie potrafią przyrządzić.
I o tych moich chłopach… jeden pijak, drugi skąpiec, co to o każdy słoik kompotu awantury robił.
Kużdyn jeden coś tam o historii gada, ale ja wam powiem, jak to było naprawdę – na własnej skórze, z kresowym temperamentem i bez owijania w bawełnę!”
GDZIE NASZUKAĆ TYCH PRZYGÓD?
Mój wnuczek wszystko ładnie poukładał w dwa tomy. Od Wołynia, przez powojenny Gdańsk, aż po moje starcze wędrówki.
TOM I: O tym, jak przeżyć rzeź i nie zwariować.
TOM II: O tym, jak budować życie na gruzach i dlaczego pierogi to najlepsza broń.
Wszystkie linki macie w poście wyżej! Nie bądźcie tacy „Mazurzy” czy „Lachy”, co to się tylko kłócić potrafią na weselach, ale usiądźcie i poczytajcie.
Pamiętajcie: Życie jest krótkie, fatum nie śpi, ale póki mamy wspomnienia i talerz podsmażanych pierogów, to jeszcze nas nie pokonali!
Do zobaczenia na kartach mojej historii! (Czytaj tutaj)
Hela (ta ze zdjęcia w wianku, co to zawsze miała twardy tyłek i miękkie serce).
Polski prawnik, dziennikarz i felietonista, były opozycjonista. Urodził się 11 kwietnia 1968 roku w Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1993), następnie studiów podyplomowych: ochrona środowiska na Universitas Istropolitana w Bratysławie (1994), prawo międzynarodowe w zakresie ochrony środowiska na University of Washington w Seattle (1997).
Od 1985 członek Federacji Młodzieży Walczącej w III LO w Gdyni, współorganizator tzw. przerw milczenia, kolporter podziemnych wydawnictw, m.in. pisma „Monit” (z Maciejem Nowickim). Od 1986 uczestnik Ruchu WiP, redaktor pisma „A Cappella” (od nr. 2, 1986); 16 XI 1986 uczestnik pielgrzymki do grobu Ottona Schimka w Machowej; 16 XII 1986 współorganizator manifestacji w obronie Świadków Jehowy i więźniów sumienia przed Halą Olivia w Gdańsku. Wiosną 1988 współorganizator happeningu „Topienie Marzanny” (symbolizującej gen. Wojciecha Jaruzelskiego); zatrzymany, przetrzymywany w AŚ w Gdańsku; w V i VIII 1988 z innymi członkami WiP i Federacji Młodzieży Walczącej organizował Grupy Pomocy Strajkowej dla robotników Stoczni Gdańskiej im. Lenina, drukował ulotki, plakaty, zaopatrywał stoczniowców w żywność. W 1988 współzałożyciel Klubu Więźnia Granic (z Krzysztofem Galińskim, Wojciechem Błażkiem, Adamem Jagusiakiem, Małgorzatą Tarasiewicz), 11 XI 1988 z W. Błażkiem zorganizował demonstrację w urzędzie paszportowym pn. „Paszport dla każdego”; zatrzymany na 48 godz., skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni prac społecznych, po zignorowaniu tej kary skazany na 15 dni więzienia. Uczestnik wielu happeningów, m.in. koncertu kapeli Zbuntowana Publiczność na festiwalu zorganizowanym przez Krzysztofa Skibę w Łodzi, dwóch hyde parków: w Białogórze (1988) i Lubieszowie (1989). W VI 1988 współautor (z Januszem i Cezarym Waluszkami, Wojciechem Mazurem, Krzysztofem Galińskim) manifestu Międzymiastówki Anarchistycznej „Ruch Anarchistyczny – tak!”, przez krótki okres działacz MA.
1989-1990 w NZS na UG, członek Komisji Międzyuczelnianej, redaktor (z Bogdanem Kunachem, Maciejem Barańczykiem, Piotrem Owczarkiem, Jackiem Molestą, Klaudią Moszczyńską) pisma „Albo”. W 1991 współzałożyciel (z Mariuszem Romanem, Andrzejem Czaplickim) Wolnego Syndykatu Studentów, redaktor pisma „Via Spei”. 1994-1996 pracownik firmy ZWIK w Gdańsku, do 1995 dodatkowo specjalista ds. importu w firmie MOD-TAP w Starogardzie Gdańskim, 1998-2000 pracownik Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Premiera RP (naczelnik Wydz. Prawno-Organizacyjnego, następnie specjalista w Wydz. Poligraficznym), w 2000 specjalista w Departamencie Systemu Informacji MSZ, 2000-2001 pracował nad promowaniem w Internecie rządowych ośrodków wypoczynkowych, od 2001 utrzymuje się z prac dorywczych.
Nagrodzony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), medalem Za Udział w Strajku 1988 (2008), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną.
20 I 1987 – 5 X 1989 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Alternatywa (mimo zamknięcia SOR inwigilowany do 9 IV 1990).
Zostaw komentarz