Polityczne znaczenie szczytu B9 w Bukareszcie dla Polski

(analiza strategiczna – maj 2026).

REKLAMA

Szczyt Bukareszteńska Dziewiątka w 2026 r. może okazać się dla Polski jednym z najważniejszych wydarzeń dyplomatycznych ostatnich lat. Dla Warszawy nie jest to tylko kolejne spotkanie państw NATO, lecz próba przebudowy układu sił w Europie Środkowo-Wschodniej wobec wojny rosyjsko-ukraińskiej, niepewności wokół polityki USA i rosnącego znaczenia państw północy Europy.

1. Polska chce być liderem wschodniej flanki NATO

Od początku wojny na Ukrainie Polska konsekwentnie buduje pozycję głównego państwa frontowego NATO:
największy hub logistyczny pomocy dla Ukrainy,
szybki wzrost wydatków wojskowych, rozbudowa armii, strategiczna współpraca z USA,
aktywność wobec państw bałtyckich i nordyckich.

Szczyt B9 ma potwierdzić, że Warszawa nie chce być jedynie „krajem przyfrontowym”, ale politycznym centrum bezpieczeństwa regionu.

W praktyce Polska próbuje stworzyć blok państw:
– antyrewizjonistycznych wobec Rosji,
– silnie proatlantyckich,
sceptycznych wobec prób „resetu” z Moskwą,
– gotowych do dalszego wspierania Ukrainy.

2. Budowa osi Bałtyk–Morze Czarne

To prawdopodobnie najważniejszy geopolityczny aspekt szczytu.

Warszawa od kilku lat forsuje ideę strategicznego połączenia: Polski, państw bałtyckich, Rumunii,
Skandynawii, części Europy Środkowej. Włączenie państw nordyckich do szerszej współpracy B9 oznaczałoby powstanie ogromnego pasa bezpieczeństwa: od Arktyki aż po Morze Czarne.

Dla Polski byłaby to historyczna zmiana:
osłabienie dominacji „starej Europy” (Berlin–Paryż),
wzrost znaczenia państw wschodnich i północnych,
przesunięcie środka ciężkości NATO na wschód.

To również częściowa realizacja dawnej koncepcji Międzymorza — choć już w formule NATO, a nie samodzielnego bloku politycznego.

3. Polska chce utrzymać trwałą obecność USA w regionie

Jednym z głównych celów Warszawy będzie utrzymanie maksymalnego zaangażowania amerykańskiego.

Polskie elity bezpieczeństwa obawiają się, że:
– część państw Europy Zachodniej będzie dążyć do ograniczenia konfrontacji z Rosją,
– USA mogą w przyszłości bardziej skoncentrować się na Chinach i Pacyfiku, po ewentualnym zawieszeniu broni na Ukrainie pojawią się naciski na „normalizację” relacji z Moskwą.

Dlatego Polska:
– wzmacnia relacje wojskowe z USA,
– zabiega o stałe bazy,
chce zwiększenia infrastruktury NATO,
– forsuje długofalowe odstraszanie Rosji.

Szczyt B9 ma pokazać Waszyngtonowi, że państwa regionu oczekują trwałej obecności amerykańskiej i nie zamierzają wracać do polityki ustępstw wobec Kremla.

4. Ukraina — polska stawka strategiczna

Dla Polski przyszłość Ukrainy jest dziś kwestią bezpieczeństwa państwowego.

Warszawa dobrze rozumie, że:
– upadek Ukrainy oznaczałby przesunięcie rosyjskiej strefy wpływów bezpośrednio pod polskie granice,
– zwycięstwo Rosji mogłoby destabilizować całą Europę Środkową,
– sukces Ukrainy osłabia rosyjskie możliwości imperialne.

Dlatego podczas szczytu Polska prawdopodobnie będzie naciskać na:
– dalsze dostawy uzbrojenia,
integrację Ukrainy z NATO,
wspólne projekty przemysłu obronnego,
– odbudowę ukraińskiej armii.

Jednocześnie Warszawa będzie próbowała utrzymać rolę głównego pośrednika między Ukrainą a Zachodem.

5. Problem Węgier — wewnętrzne pęknięcie B9

Jednym z najtrudniejszych tematów może być postawa Węgier Viktor Orbán.
Budapeszt:
– utrzymuje bardziej ugodową politykę wobec Rosji,
– krytykuje część pomocy dla Ukrainy,
– często blokuje inicjatywy unijne.

Dla Polski to poważny problem strategiczny: B9 ma być blokiem bezpieczeństwa, ale wewnątrz istnieje państwo prowadzące znacznie bardziej prorosyjską politykę niż reszta regionu.

Możliwe więc, że:
– realne centrum współpracy przesunie się ku Polsce, Rumunii, krajom bałtyckim i nordyckim,
– Węgry zostaną częściowo zmarginalizowane,
powstanie „twarde jądro” państw najbardziej antyrosyjskich.

6. Sukces Polski zależy od jednego pytania

Najważniejsze pytanie brzmi:
Czy Polska zdoła przekształcić swoją pozycję militarną w trwałe przywództwo polityczne?

Polska:
– ma rosnącą armię,
– strategiczne położenie,
– silną pozycję wobec Ukrainy,
coraz większe znaczenie logistyczne.

Ale aby stać się prawdziwym liderem regionu, musi:
– utrzymywać stabilność polityczną,
– budować trwałe sojusze,
– unikać izolacji w UE,
– umiejętnie współpracować zarówno z USA, jak i Europą.

Szczyt w Bukareszcie będzie testem, czy Warszawa potrafi przejść od roli „państwa frontowego” do roli architekta nowego układu bezpieczeństwa Europy Środkowo-Wschodniej.

O autorze: Klaudiusz Wesołek

Polski prawnik, dziennikarz i felietonista, były opozycjonista. Urodził się 11 kwietnia 1968 roku w Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1993), następnie studiów podyplomowych: ochrona środowiska na Universitas Istropolitana w Bratysławie (1994), prawo międzynarodowe w zakresie ochrony środowiska na University of Washington w Seattle (1997). Od 1985 członek Federacji Młodzieży Walczącej w III LO w Gdyni, współorganizator tzw. przerw milczenia, kolporter podziemnych wydawnictw, m.in. pisma „Monit” (z Maciejem Nowickim). Od 1986 uczestnik Ruchu WiP, redaktor pisma „A Cappella” (od nr. 2, 1986); 16 XI 1986 uczestnik pielgrzymki do grobu Ottona Schimka w Machowej; 16 XII 1986 współorganizator manifestacji w obronie Świadków Jehowy i więźniów sumienia przed Halą Olivia w Gdańsku. Wiosną 1988 współorganizator happeningu „Topienie Marzanny” (symbolizującej gen. Wojciecha Jaruzelskiego); zatrzymany, przetrzymywany w AŚ w Gdańsku; w V i VIII 1988 z innymi członkami WiP i Federacji Młodzieży Walczącej organizował Grupy Pomocy Strajkowej dla robotników Stoczni Gdańskiej im. Lenina, drukował ulotki, plakaty, zaopatrywał stoczniowców w żywność. W 1988 współzałożyciel Klubu Więźnia Granic (z Krzysztofem Galińskim, Wojciechem Błażkiem, Adamem Jagusiakiem, Małgorzatą Tarasiewicz), 11 XI 1988 z W. Błażkiem zorganizował demonstrację w urzędzie paszportowym pn. „Paszport dla każdego”; zatrzymany na 48 godz., skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni prac społecznych, po zignorowaniu tej kary skazany na 15 dni więzienia. Uczestnik wielu happeningów, m.in. koncertu kapeli Zbuntowana Publiczność na festiwalu zorganizowanym przez Krzysztofa Skibę w Łodzi, dwóch hyde parków: w Białogórze (1988) i Lubieszowie (1989). W VI 1988 współautor (z Januszem i Cezarym Waluszkami, Wojciechem Mazurem, Krzysztofem Galińskim) manifestu Międzymiastówki Anarchistycznej „Ruch Anarchistyczny – tak!”, przez krótki okres działacz MA. 1989-1990 w NZS na UG, członek Komisji Międzyuczelnianej, redaktor (z Bogdanem Kunachem, Maciejem Barańczykiem, Piotrem Owczarkiem, Jackiem Molestą, Klaudią Moszczyńską) pisma „Albo”. W 1991 współzałożyciel (z Mariuszem Romanem, Andrzejem Czaplickim) Wolnego Syndykatu Studentów, redaktor pisma „Via Spei”. 1994-1996 pracownik firmy ZWIK w Gdańsku, do 1995 dodatkowo specjalista ds. importu w firmie MOD-TAP w Starogardzie Gdańskim, 1998-2000 pracownik Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Premiera RP (naczelnik Wydz. Prawno-Organizacyjnego, następnie specjalista w Wydz. Poligraficznym), w 2000 specjalista w Departamencie Systemu Informacji MSZ, 2000-2001 pracował nad promowaniem w Internecie rządowych ośrodków wypoczynkowych, od 2001 utrzymuje się z prac dorywczych. Nagrodzony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), medalem Za Udział w Strajku 1988 (2008), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną. 20 I 1987 – 5 X 1989 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Alternatywa (mimo zamknięcia SOR inwigilowany do 9 IV 1990).