Galicja
– tereny zaboru austriackiego nazwane przez zaborcę Królestwo Galicji i Lodomerii (niem. Königreich Galizien und Lodomerien, ukr. Королівство Галіції і Лодомерії).

REKLAMA

Zaborca austriacki nawiązując do tytułu Rex Galiciæ et Lodomeriæ, starał się uzasadnić prawo monarchów austriackich – jako spadkobierców korony węgierskiej – do zajętych ziem I Rzeczypospolitej.
W wyniku tego zabiegu propagandowego znaczenie nazwy Galicja rozszerzyło się na ziemie nigdy nie wchodzące w skład księstwa halickiego.
Stolicę Królestwa Galicji i Lodomerii miano umieścić w Jarosławiu (jako mieście położonym w centrum), rozważano też Przemyśl, w końcu zdecydowano się na Lwów, jako największe miasto na tych terenach.

W obrębie Galicji zwykło się wyróżniać część zachodnią i wschodnią – kryterium podziału stanowiły ustanowione w 1850 r. okręgi sądów apelacyjnych z siedzibami we Lwowie i Krakowie. Z czasem rząd austriacki zagwarantował, że namiestnicy Galicji będą powoływani spośród miejscowych Polaków. Galicja stała się też ośrodkiem polskiego ruchu niepodległościowego.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. i w wyniku porozumienia z kwietnia 1920 r. między Polską a Ukraińską Republiką Ludową (URL) ustalono granice na rzece Zbrucz. Ukraina zrezygnowała z roszczeń do ziem wschodnich Polski.

W okresie II Rzeczypospolitej dla odzyskanych ziem byłego zaboru austriackiego obejmującej tereny trzech województw: lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego używano nazwy Małopolska Wschodnia.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.