Funkcjonując lata całe jako dziennikarka w międzynarodowym środowisku i relacjonując wydarzenia, a potem prowadząc stację TV nabrałam przekonania, że istnieje coś takiego jak „charakter narodowy”. To bardzo tajemnicze zjawisko raczej ze sfery socjologicznej, czy psychospołecznej niż biologicznej oczywiście. Polega na przekazywaniu pewnych wzorców zachowań, uznawanej hierarchii spraw, czasem nawet zupełnie drobnych, sposobu oceny różnych elementów rzeczywistości od prozaicznych po wzniosłe i schematów reagowania na nie.

REKLAMA

To przekazywanie odbywa się bardziej przez społeczną osmozę, niż przez świadome uczenie kogoś. No i całe to pojęcie „charakteru narodowego”’ma bardziej odniesienie do zbiorowości niż do poszczególnych jednostek – każdej z odobna.

I tu trzeba powiedzieć, że polski charakter narodowy jest tak skonstruowany, że znakomicie sprawdza się w momentach kryzysowych, wyjątkowych, wymagających nagłej i spontanicznej samoorganizacji… Naprawdę mało kto się tak potrafi mobilizować w szlachetnym celu jak Polacy – nagle wszyscy zapominają o awanturach i każdy próbuje się znaleźć właściwie na swoim miejscu. To widać doskonale na przykładzie tej strasznej zbrodni w Krakowie, ale ja widziałam to w ciągu mojego życia ileś razy: genialnie zorganizowane, milionowe msze papieskie, na których nikomu nigdy nie spadł włos z głowy a porządek utrzymywany był głównie przez straż kościelną w żółtych kamizelkach, Manifestacje „Solidarności” w trakcie których ludzie potrafili obronić przed zlinczowaniem i wyprowadzić, wykrytytego w tłumie SBeka.

Rozbudowane i sprawne konspiracje z dziesiątkami mieszkań kontaktowych, podziemnych magazynów, łączników i łączniczek, czy to w czasach strasznych II wojny czy to w tych stanu wojennego 40 lat później.

Czy w końcu akcja pomocy uchodźcom z Ukrainy po 24 lutego 22 r.

Wszystkie te bardzo różne sytuacje mają jedno wspólne: ludzie bardzo sprawnie, w dobrej sprawie, organizują się sami. Pewnie tego nauczyły Polaków dziesiątki lat traktowania administracji państwowej jako obcej i poczucie, że trzeba o różne sprawy zadbać samemu. Jak te wszystkie cechy zadziałały w ostatniej kryzysowej sytuacji – pisze Ukrainiec ( link poniżej w komentarzu) …

Gorzej, że gdy mija zagrożenie i chwile uniesienia, Polacy zaczynają się niesamowicie żreć i kłócić niemal do poziomu wojny domowej…

Autor: Agnieszka Maria Romaszewska-Guzy
Polska dziennikarka prasowa i telewizyjna, od 2006 do 2024 dyrektor Biełsat TV, od 2011 do 2016 roku wiceprezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich.