
Bohaterem określanym przydomkiem „Duch” (ang. The Ghost) był podpułkownik Matt Urban (urodzony jako Mateusz Ludwik Urbanowicz), amerykański żołnierz polskiego pochodzenia. Uznawany jest za jednego z najbardziej utytułowanych amerykańskich żołnierzy II wojny światowej, a niemieccy przeciwnicy nadali mu ten pseudonim, ponieważ mimo siedmiu ciężkich ran odniesionych na polu bitwy za każdym razem wracał do walki
Niemieccy żołnierze nazywali go Duchem. Nie bez powodu. Choć podczas walk został ranny aż siedem razy, za każdym razem wracał do swoich żołnierzy i ponownie stawał do walki. Na najwyższe amerykańskie odznaczenie wojskowe – Medal Honoru – musiał jednak czekać aż 36 lat.
Matthew Louis Urban urodził się 25 sierpnia 1919 roku w Buffalo w stanie Nowy Jork, w rodzinie polskich emigrantów. Jego ojciec, Stanley Urbanowicz, przybył do Stanów Zjednoczonych z Polski, gdzie później założył własną firmę hydrauliczną. Matka, Helen, pochodziła z okolic Buffalo. Rodzina mieszkała przy Broadwayu, w dzielnicy Broadway-Fillmore, będącej jednym z ważniejszych skupisk polskiej społeczności w tym mieście.
Matt dorastał wśród polskiej społeczności, razem z braćmi Stanleyem i Arthurem. Mimo polskich korzeni swoją przyszłość związał z amerykańską armią. Ukończył Uniwersytet Cornella, uzyskując wykształcenie w zakresie historii i nauk politycznych. W 1941 roku został podporucznikiem piechoty.
Służył w Afryce Północnej i na Sycylii, ale największą odwagą wykazał się podczas walk we Francji.
14 czerwca 1944 roku, w rejonie Renouf w Normandii, pod silnym ostrzałem niemieckim przedarł się przez żywopłoty z bazooką i zniszczył dwa niemieckie czołgi. Tego samego dnia został ranny w nogę. Odmówił jednak opuszczenia pola walki.
Kiedy w końcu trafił do szpitala w Anglii, nie zamierzał długo tam pozostawać. Samowolnie opuścił placówkę i autostopem wrócił do swoich żołnierzy walczących pod Saint-Lô. Wciąż utykając, ponownie ruszył do walki. Korzystając z karabinu maszynowego zamontowanego na czołgu, zaatakował i zniszczył niemieckie stanowisko ogniowe.
W sierpniu został ranny jeszcze dwukrotnie. 3 września 1944 roku, podczas walk w Belgii o przeprawę przez Mozę, dosięgła go kolejna kula – tym razem trafiła go w szyję. Obrażenia były na tyle poważne, że od tej pory mógł mówić jedynie szeptem.
Łącznie został ranny siedem razy. Mimo to nieustannie wracał do walki, zyskując wśród przeciwników przydomek „Ducha”.
Jego niezwykła odwaga została doceniona licznymi odznaczeniami, jednak historia Medalu Honoru okazała się wyjątkowo skomplikowana. Wniosek o przyznanie najwyższego amerykańskiego odznaczenia wojskowego zaginął w wojskowej dokumentacji. Odnaleziono go dopiero pod koniec lat 70.
19 lipca 1980 roku, po 36 latach oczekiwania, prezydent Jimmy Carter osobiście wręczył mu Medal Honoru podczas uroczystości w Białym Domu. W międzyczasie Matthew Urbanowicz zaczął posługiwać się nazwiskiem Matt Urban.
Uważany jest za jednego z najczęściej odznaczanych amerykańskich żołnierzy II wojny światowej. Zmarł 4 marca 1995 roku. Spoczął na Narodowym Cmentarzu w Arlington, wśród tych, którzy zapisali się w historii Stanów Zjednoczonych. Za swoją postawę Urban otrzymał łącznie 29 odznaczeń wojskowych, w tym siedem Purpurowych Serc (za każdą ranę bojową), dwie Srebrne Gwiazdy, trzy Brązowe Gwiazdy oraz francuski i belgijski Krzyż Wojenny.
Historia Matta Urbana to nie tylko opowieść o niezwykłej odwadze i żołnierskim poświęceniu. To również historia syna polskiego emigranta, który swoją służbą zapisał się na kartach amerykańskiej historii.
Pozostaje jednak pytanie: co musiał czuć człowiek, który siedem razy wracał z pola walki, niejednokrotnie ocierając się o śmierć, gdy po 36 latach otrzymał odznaczenie za czyny, których dokonał w 1944 roku?
Czy był to przede wszystkim symbol uznania, sprawiedliwości, czy może spóźnione potwierdzenie, że jego poświęcenie nigdy nie zostało zapomniane?
Zostaw komentarz