„Już ktoś wyciąga krzepką dłoń
Wierząc, że cel osiągnie,
Ujmuje zabytkową broń,
Zapiera się i ciągnie, hej,
O rany, jak on ciągnie!
A wtem się rozległ głośny trzask…
Lud chciał zawołać „hurra”,
Ale zawodnik podniósł wrzask:
– Joj, wyszła mi ruptura, hej,
Wylazła mi ruptura!”

Tekst: Andrzej Waligórski

Miało być widowisko! Kajdanki, flesze, triumfalne konferencje i uroczyste przywracanie praworządności. Winnych najlepiej ogłosić przed procesem, a wyroki pozostawić na później. Wszystko przygotowane, scenariusz napisany, publiczność czeka.

Pozostał jeden drobiazg:
sądy powinny jeszcze zechcieć odegrać wyznaczone im role.
A tu katastrofa! Najpierw 10 listopada Sąd Najwyższy uchylił dwa zarządzenia dotyczące Święczkowskiego i Sochańskiego, a 18 listopada trzy połączone izby SN zajęły stanowisko w sprawie prawidłowego składu TK i skutków jego orzeczeń. Przyjęły również, że moc powszechnie obowiązująca orzeczeń Trybunału nie zależy od ich urzędowej publikacji.
Jakże to tak? Bez uzgodnienia z politycznymi interpretatorami Konstytucji?
Przez całe tygodnie internetowi znawcy przekonywali, że SN nie ma nic do powiedzenia w sprawach TK.
Roztrząsali nagłówki, pieczątki, nazwy dokumentów, a niewygodne postanowienia nazywali „świstkami”. Tymczasem ponad czterdziestu sędziów zajęło się właśnie zagadnieniami prawnymi dotyczącymi Trybunału.
Najwyraźniej zapomniano poinformować Sąd Najwyższy, że według Facebooka nie wolno mu samodzielnie interpretować prawa.
Oczywiście uchwała nie kończy wszystkich sporów konstytucyjnych ani nie rozstrzyga o czyjejkolwiek winie. Przypomina jednak, że sąd nie jest wykonawcą politycznych zamówień, a niezawisłość nie oznacza obowiązku zgadzania się z rządem. I chyba stąd ta ruptura.
Państwo prawa nie polega na tym, że sądy mają rozumieć przepisy tak, jak życzy sobie władza, lecz na tym, że władza musi respektować prawo nawet wtedy, gdy jest ono dla niej niewygodne.
Miały być kajdanki i fajerwerki, a tu taki kłopot ze scenariuszem!
Kurtyna może opaść.
Konstytucja pozostaje.