Czyli, jak Nawrocki podarował tron Trumpowi i co z tego wynikło
(dla dzieci od lat 10}.

Nie tak znów dawno temu, za wielkim morzem, które jedni nazywali Atlantykiem, inni, Oceanem Trumpa, żył sobie „Król” o pomarańczowych włosach, takich samych ja grzywa lwa.

Właściwie to nie był on królem, ale prezydentem państwa nazywanego przez wszystkich Stanami Zjednoczonymi Ameryki, a przez innych, w tym samego Trumpa, „Najlepszym i najpotężniejszym państwem na świecie”.

Co kryło się za marzeniem o koronie prezydenta kraju dwojga nazw?

Ano, próżność, megalomania i pycha, których nikt z jego otoczenia nie zauważał, a jeśli zauważał, siedział cicho na dupie i nie krytykował.

Bo jak powiedział jakiś tam Rubio, gość od polityki zagranicznej, wykorzystując staropolskie przysłowie – „nie gryzie się ręki, która karmi”.
No i oni nie gryźli, także z tego powodu, że mieli hot-dogi.

No i ten Trump upodobał sobie, a nawet go namaścił, „krolika” ze średniej wielkości państwa w centrum Europy o nazwisku Nawrocki.

Co było w jego przypadku wybitnym osiągnięciem, że wiedział, gdzie ten kraj, zwany Polską leży.

Miał on bowiem tyle rozumu co ameba i często mu się pieprzyły nie tylko nazwiska przywódców, ale i położenie geograficzne krajów, na których stali czele.

„Miłość” Trumpa do Nawrockiego była wzajemna.
Ten też pałał do niego takim uczuciem, że nawet kiedy Trump dzwonił, Nawrocki stał na baczność pokrzykując radośnie – „Yes, Yes”.

Chłopaki z otoczenia Nawrockiego, z niejakim Przydaczem na czele, podpuściły go by w dowód wielkiego przywiązania i miłości podarował mu coś, co mile połechce próżność Trumpa.
Myśleli pospołu tydzień, potem drugi.

Aż wymyślili tron.
Piękny bursztynowy.
Cacuś mówię wam dzieci.

Trump kiedy go zobaczył pomyślał sobie.
O niezły, przenośny wychodek.
Kazał zatem w siedzisku zrobić otwór, a pod tronem umieścić nocnik.

Tak to Drogie Dziateczki, tron zamienił się w miejsce, gdzie Trump chadza piechotą.

#Trump #Nawrocki #tron #wychodek

Obraz ilustracyjny wygenerowany w AI.