Czytam hasła w rodzaju: „Polska bez Tuska i Polska bez Brauna”. I zastanawiam się, kto właściwie wymyśla takie polityczne receptury. Czy naprawdę niektórzy wyobrażają sobie, że polska scena polityczna będzie lepsza, jeśli usuniemy z niej wszystkich, którzy nie pasują do ich własnego wyobrażenia o polityce?O Tusku nie będę pisał ,bo to szkodnik, antypolak i chwast do wyrwania. Porozmawiajmy o Grzegorzu Braunie.
Można się z nim zgadzać albo nie. Można krytykować jego wypowiedzi, sposób prowadzenia polityki, a nawet ostro polemizować z jego poglądami. Mnie nie przekonuje. Ale próba udawania, że Braun i jego wyborcy nie istnieją, jest zwyczajnie oderwana od rzeczywistości.
Braun jest dzisiaj jednym z wyrazistych elementów polskiej polityki. Ma własny elektorat, własny język komunikacji i ludzi, którzy odnajdują w nim reprezentanta swoich poglądów. To nie jest polityczny margines, który można wykreślić jednym hasłem.Mówiąc obrazowo, polska polityka jest trochę jak dobrze przyrządzone danie. Można dyskutować o składnikach, proporcjach i smaku. Ale nie każdy musi lubić tę samą potrawę. Braun jest w tej kuchni ostrą papryczką. Dla jednych zbyt ostrą, dla innych właśnie taką, jakiej potrzebują.I nie ma żadnego powodu, żeby wszyscy musieli jeść to samo.
Nie rozumiem tej osobliwej potrzeby budowania politycznej przyszłości przez eliminowanie kolejnych środowisk. Najpierw jedni chcieliby Polski bez Tuska, inni Polski bez Brauna, a jeszcze inni najchętniej Polski bez wszystkich, którzy mają odmienne zdanie.Tylko co nam wtedy zostanie?
Polityka to nie klub wzajemnej adoracji. Demokracja nie polega na tym, że na scenie pozostają wyłącznie ci, których obecność akceptuje określona grupa komentatorów czy politycznych liderów.
Można nie lubić Brauna. Można nie głosować na Brauna. Ale trzeba rozumieć, że jego wyborcy również są częścią polskiego społeczeństwa i mają prawo do politycznej reprezentacji po prawej stronie sceny politycznej.A jeśli ktoś marzy o polityce bez ostrych przypraw, niech pamięta, że z mdłego dania trudno zrobić kulinarny przebój.
Polska nie potrzebuje politycznej kuchni, w której jeden kucharz decyduje, kto może być składnikiem, a kto ma zniknąć z garnka.
Potrzebuje polityki, w której można się różnić, spierać, krytykować i walczyć o swoje racje. Dziwne, że spin doktorzy od Morawieckiego czy Kaczyńskiego tego nie dostrzegają.
Zostaw komentarz