„Lubię do tego wracać”.
ale to genialnie pokazuje „czym się staliśmy”.
Gigantyczna ilość z nas (społeczeństwo) na emeryturach i rentach (choć pewnie to pokolenie emerytów jeszcze coś tam pamięta i jakoś dałoby radę w pewnych sytuacjach) i miliony w „gównozawodach”, za które ktoś płaci, bo kolejne miliony są w innych też nierzadko gównozawodach.
Np. jak zgromadzisz tysiąc katechetów w jednym miejscu, to przecież trzeba ich nakarmić, ubrać, ogrzać, ubezpieczyć, przywieźć, zawieźć, …. rozumiecie. Pytanie kto „w tej paczce” w zasadzie jest komu potrzebny najbardziej i do czego.
Generalnie tak obecnie wygląda system.
Może 2 na 10 faktycznie coś potrafi, jest potrzebnych realnie, poradzi sobie. Jego zawód, umiejętności są faktyczną wartością.
Cała reszta to jak ten przykład z katechetami.
Jak się wymyśli taki etat dla 50 tysięcy ludzi, to okazuje się, że przy okazji potrzebnych jest 3 tysięce innych itd.
Jak oczywiście brakuje na tych wszystkich ludzi i te wszystkie gównozawody (nie że się do katechetów dopieprzam tylko) to wóczas szuka się w kieszeniach tych, którzy faktycznie zapieprzają.
To jedyna chwila w której coś tam prawdy przebija się, „jak to wszystko funkcjonuje” i że na plaster i klej z mąki się trzyma.
Gdyby powtórzył się wrzesień 1939, kiedy „wszyscy” stracili wypłaty, emerytury, to ilu realnie dziś da sobie radę?
Autor: Diario
Zostaw komentarz