Przeczytałem dziś ze smutkiem wpis Tomka Kciuka Jaworskiego na Facebooku, w którym napisał, że chciałby, aby ludzie pokroju Nawrockiego opuścili jego strony internetowe. Z żalem usunąłem się z grona jego znajomych. Szkoda, bo Tomek to znakomity muzyk, a oglądanie jego filmów sprawiało mi naprawdę dużą przyjemność.
Nigdy nie patrzyłem na ludzi wyłącznie przez pryzmat ich poglądów. Mogę się spierać do upadłego, czasem ostro i bez taryfy ulgowej, ale nie musi to zmieniać moich sympatii, lojalności ani tego, co rozumiem przez przyjaźń.
Zastanowiło mnie jednak coś innego. Tomek napisał: „ludzie pokroju Nawrockiego”. Czyli jacy właściwie?
Ci, których można bezkarnie opluwać, wyzywać i poniżać? Przez media, polityków, a także zwykłych obywateli? Czy może ludzie, którzy przeżyli przemiany ustrojowe na blokowiskach, wyrwali się z rzeczywistości lat dziewięćdziesiątych, zdobyli wykształcenie, rozpoczęli pracę naukową, a w końcu weszli do polityki i znaleźli się na samym jej szczycie?
Jeśli określenie „ludzie pokroju Nawrockiego” ma być obelgą, to chciałbym wiedzieć, na czym właściwie opiera się ta pogarda. Na zeznaniach kobiety skazanej za przestępstwa kryminalne? Na opowieściach Murańskiego? A może na relacjach świadków, których pamięć okazuje się zaskakująco wybiórcza, ale których wiarygodność przyjmuje się bez większych zastrzeżeń, bo należą do właściwego środowiska?
Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
Zastanawiam się też, czy wychowanie, stworzenie domu i zbudowanie głębokiej, ojcowskiej więzi z nieswoim biologicznie dzieckiem to coś, co należy człowiekowi zaliczyć na plus, czy może dziś również stało się powodem do drwin i pogardy.
Bo ja, patrząc na własne rodzinne doświadczenia, bardzo żałuję, że moja mama nie miała szczęścia spotkać na swojej drodze człowieka pokroju Nawrockiego.
I chyba właśnie dlatego ten wpis zabolał mnie bardziej, niż powinien.
Nie dlatego, że ktoś ma inne poglądy. Dlatego, że tak łatwo przychodzi nam dziś odbieranie drugiemu człowiekowi prawa do zwyczajnego szacunku.
Zostaw komentarz