W Polsce od lat mówimy o brakach kadrowych w ochronie zdrowia, długich kolejkach do specjalistów i pacjentach, którzy miesiącami czekają na wizytę. Dlatego warto zadać pytanie, czy nasze prawo nie powinno zostać zmienione.
Według publikacji z czerwca 2026 roku w polskim Sejmie zasiadało 11 posłów z zawodem lekarza.
I tu pojawia się pytanie: czy kraj, który potrzebuje lekarzy, może sobie pozwolić na to, aby część z nich przez kolejne lata poświęcała znaczną część swojego czasu na działalność parlamentarną zamiast na leczenie ludzi?
Kadencja Sejmu trwa cztery lata, a w przypadku kolejnych kadencji ten czas może się znacznie wydłużyć. Oczywiście nie każdy lekarz będący posłem całkowicie rezygnuje z praktyki. Jednak obowiązki parlamentarne wymagają czasu, którego nie można jednocześnie przeznaczyć na przyjmowanie pacjentów.
Dlatego proponuję poważną debatę nad zmianą prawa.
Czy osoby wykonujące zawody szczególnie ważne społecznie — przede wszystkim lekarze, ale również nauczyciele i przedstawiciele innych zawodów, w których brakuje pracowników — powinny podlegać szczególnym zasadom przy obejmowaniu mandatów parlamentarnych?
Można rozważyć rozwiązania, które pozwalałyby takim osobom kandydować, ale jednocześnie chroniłyby dostępność ich usług dla obywateli. W przypadku lekarzy należałoby szczególnie dokładnie przeanalizować, czy możliwe jest pogodzenie obowiązków poselskich z realną pracą kliniczną.
Nie chodzi o odbieranie komukolwiek prawa do udziału w życiu publicznym. Chodzi o odpowiedzialność za wspólne dobro i o to, jak najlepiej wykorzystać kompetencje ludzi, których społeczeństwo pilnie potrzebuje.
Bo co jest ważniejsze: kolejny polityk w Sejmie czy lekarz, który może dziś pomóc pacjentowi?
To pytanie powinno stać się początkiem poważnej, merytorycznej dyskusji o odpowiedzialności, prawie i przyszłości polskiej ochrony zdrowia.

Co Wy o tym sądzicie?