Nie macie kasy? Nie martwcie sie, odszkodowania sami sobie wypłacimy!
„Frankfurter Allgemeine Zeitung” (FAZ) w artykule pod tytułem „Sie warten darauf, dass wir sterben”: Kein Geld im Haushalt für frühere polnische Zwangsarbeiter“ – „Czekają, aż poumieramy: Brak pieniędzy w budżecie dla byłych polskich robotników przymusowych” doniosła, że: „w budżecie Niemiec na 2027 r. po raz kolejny nie przewidziano środków dla polskich ofiar III Rzeszy.
Autor powyzszego artykulu w FAZ, Stefan Locke rozmawia z Jakubem Deką, przewodniczącym Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie, który podkreśla: „Nie chodzi o odszkodowania, ale o pomoc humanitarną”. Deka zaznacza, że skutki wojny i pracy przymusowej zaważyły na całym życiu wielu poszkodowanych. Część z nich nie mogła zdobyć wykształcenia ani zawodu, co przełożyło się na ich późniejszą, trudną sytuację finansową. „Widzimy, że tym biednym, chorym i samotnym ludziom trochę więcej pieniędzy ułatwiłoby ostatnie miesiące życia” – mówi przewodniczący Fundacji. Dziennik cytuje również stanowisko polsko-niemieckiej Grupy Kopernika, która określiła zwlekanie Berlina z tym humanitarnym gestem jako „zawstydzające i niedopuszczalne”. Widocznie jednak w tej sprawie wszystko jest dopuszczalane, bo oto niemiecki dziennik „Frankfurter Allgemeine Zeitung” oficjalnie 14 października potwierdził wiadomość o braku środków dla polskich ofiar w projekcie budżetu
Wedlug Fundacji Polsko Niemieckie Pojednanie – liczba byłych ofiar wojny z Polski, które zdążyły jeszcze otrzymać wypłaty w dwóch ratach (w 1990 i 2000 roku), wyniosła około 1 060 000 osób. Wypłacono im wówczas łącznie około 4,7 miliarda złotych, co odpowiadało dwóm miliardom marek niemieckich, czyli około miliardowi euro. Te liczby to już jednak historia. Dziś, gdy w nowym niemieckim budżecie brakuje choćby symbolicznego euro dla ostatnich żyjących ocalałych, Jakub Deka przewodniczący tej Fundacji wciąż nie traci nadziei. W rozmowie z niemiecką prasą deklaruje niezłomnie: „Dopóki żyją ofiary, będziemy apelować o pomoc dla nich”. Trudno jednak oprzeć się pytaniu, czy ta nadzieja nie staje się już naiwnością. W Polsce mówi się w takim przypadku, , że”nadzieja jest matką głupich” – i patrząc na rozwój powyższej sytuacji, trudno uciec od wrażenia, że to stare przysłowie po raz kolejny okazuje się brutalnie prawdziwe. Karmieni nią byliśmy przecież w grudniu 2025 roku. To wtedy, podczas polsko-niemieckich konsultacji w Berlinie, premier Donald Tusk złożył głośną deklarację i „obiecał”, że jeśli strona niemiecka nie przedstawi szybkiej i jednoznacznej decyzji w sprawie zadośćuczynień dla wciąż żyjących polskich ofiar II wojny światowej (szacowanych na około 50 tysięcy osób), to polski rząd rozważy sfinansowanie tego wsparcia z wlasnych srodkow w 2026 roku. I – mamy schyłek roku 2026 – i co? Nic!
W związku z brakiem jakiegokolwiek postepu w twj sprawie opozycja zaczęła publicznie rozliczać premiera z tej jego obietnicy. Eurodeputowany Arkadiusz Mularczyk dnia 20 października 2026 roku. skierował oficjalny list do Donalda Tuska z pytaniem, czy i kiedy jego rząd zamierza zrealizować berlińską deklarację i uruchomić wypłaty dla ofiar z polskiego budżetu.. Wskazał, że od tej deklaracji premiera minął już niemal rok, a w niemieckim projekcie budżetu na 2027 rok nadal nie przewidziano żadnych środków na ten cel. Kilka dni wcześniej, 15 października 2026 roku, Mularczyk wysłał analogiczny list do kanclerza Niemiec Friedricha Merza
Do dzisiaj ani polski rząd ani rządzący w NRF nie poruszyli palcem w bucie.
Skoro więc Berlin bezczelnie czeka, aż ostatni świadkowie historii po prostu poumierają, a Warszawa chowa głowę w piasek, czas skończyć z żebraniną i upokarzającymi obietnicami – odszkodowania powinniśmy bezwzględnie ściągnąć sami, nie oglądając się na łaskę niemieckiego budżetu.
Jak może wyglądać to „ściągnąć sami”? W publicznej debacie politycznej i prawnej znalazłam kilka konkretnych rozwiązań, które wyjaśniają, jak należy rozumieć to pojęcie.
Są nimi :
1. zajmowanie niemieckiego majątku: Do potencjalnego zajęcia kwalifikowałyby się udziały niemieckiego skarbu państwa w działających w Polsce gigantach, takich jak DB Cargo Polska, T-Mobile Polska czy mBank z jego głównym akcjonariuszem Commerzbank AG. a także nieruchomości komercyjne, wielkie osiedla mieszkań na wynajem należące do niemieckich funduszy oraz obiekty dyplomatyczne.
mechanizm 2. kompensata z bieżących zobowiązań: Taka kompensata oznaczałaby jednostronne obniżanie wpłat Polski do unijnego budżetu o wartość należnych reparacji oraz nakładanie dedykowanych podatków i obciążeń finansowych na firmy powiązane z niemieckim kapitałem.
i trzecie rozwiazanie: przymusowe egzekucje sądowe: polegałyby one na pozywaniu Niemiec przed sądami krajowymi lub międzynarodowymi, a następnie na siłowym zajmowaniu ich majątku przez komorników i egzekwowaniu wyroków na drodze przymusu prawnego i komorniczego w celu pokrycia zasądzonych odszkodowań.
Oczywiście byłoby to wszystko zadaniem rządu Tuska, ale – jak państwo mysla ? egzekucje sądowe? obiecanki zrealizowania niemeckiego obowiazku z polskiego budzetu? Myślę, że odpowiedź już macie.
Szanowna Pani Legiec, uprzejmie informuje o tym ze na zalaczonej przez Pania rycinie znajduje sie wizerunek poprzedniego (nie: obecnego) dzielnego nastepcy tak wielbionego geniusza niemieckich nadludzi czyli adolfa z wasikiem alfonsa. „Dzien jest piekny jak hitler”. Przedstawia Pani trzy mozliwosci. Jest tez czwarta: zrobic zrzutke (na traktory Rumaki Stalowe) i zaorac berlin. O ile pamietam ktos to juz proponowal. Czy nie Churchill? Dobrze Pani pisze. Dziekuje i pozdrawiam serdecznie. stevek