Poniżej fragmenty mojej książki opublikowanej w 2000 roku pt. „Tektyty Relikty Gwiezdnych Wojen” – ISBN 83-912220-1-2, Copyright by Andrzej Kotowiecki

REKLAMA

Część tej pracy o meteorytach i tektytach była również publikowana w miesięczniku Nieznany Świat w nr. 12 z 2000 roku oraz od 3 do 8 i od 10 do 12 z 2004 roku a także w Kwartalniku Meteoryt i innych publikacjach (plus wywiad-audycja radiowa w grudniu 2000 roku w Nautiliusie Radia Zet).

Udostępniam część mojej pracy z pominięciem niektórych ilustracji i głównie skupiam się na temacie starożytnych tekstów opowiadających o pojazdach i lotach kosmicznych w starożytności. W ostatniej części będzie zamieszczony wykaz literatury oraz dodatek.      

19. Tajemnicze znaki i wymowne ryciny

Aby omówić w szerszym zakresie historię lotów kosmicznych w starożytnych Indiach i w starożytnym świecie warto wspomnieć o fundamentalnej pracy Edwarda Moora opublikowanej w roku 1810 a zatytułowanej „THE HINDU PANTHEON”, wydanej ponownie dopiero w roku 1976 przez THE PHILOSOPHICAL RESEARCH SOCIETY INC.

w Los Angeles. Do tego fundamentalnego dzieła zostało dołączonych szereg rycin pochodzących z wielu kolekcji. Jedna z rycin przedstawia zbiór różnych znaków i symboli. Czy znaki od 1 do 83 nie przypominają stopni wojskowych? I tak np. wojsk lotniczych (trzy rzędy od 1 do nr 27 i 28 np. dowódcy stacji orbitalnej) i.t.p. A może jest to kosmiczny alfabet? Czy nr 85 do nr 88 nie są podobne do współczesnych najnowocześniejszych samolotów bojowych nowej generacji czy też będących w budowie i objętych ścisłą tajemnicą?

Przypominają samoloty typu „latające skrzydła”-po raz pierwszy skonstruowane i produkowane w USA przez Jack’a Northropa w latach 1947 – 48 jako B49, a później w latach 80-tych bombowce B1, B1B i wreszcie kosztyjący 2 mld $ – B2. Zaletą tych samolotów jest ich niewykrywalność przez radary nie tylko z uwagi na rodzaj powłok, ale przede wszystkim kształt. Do budowy współczesnych rakiet i samolotów używa się dużo materiałów z włókien szklanych typu KEVLAR, których lekkość powoduje zwiększenie zwrotności, a co za tym idzie sprawności bojowej.

bombowiec strategiczny Northrop B2   

   

Opracowany przeze mnie tekst oddaję do rozmyślań uważnemu Czytelnikowi.  , ale naprawdę wierzę głęboko iż tektyty mogą być namacalnymi częściami i odłamkami pojazdów kosmicznych budowanych przed milionami lat przez bogów i ludzi, którzy wykradali tajemnice tych pierwszych.

 Słowniczek

Agni – bóg ognia, jedna z najważniejszych postaci panteonu indyjskiego, obok Indry

najczęściej wymieniana

Alaka – stolica boga skarbów Kubery, wzniesiona przez boskiego budowniczego

Wiśwakarmana

Ardźuna – jeden z bohaterów Mbh, trzeci z braci Pandawów, jest prawdziwym bohaterem

epickim, uosobieniem prawości i cnót rycerskich

Aswinowie – (sanskr. aświn-posiadacz koni), imię pary niebiańskich braci-bliźniąt, bogów

związanych ze światłością, należą do najpopularniejszych bóstw panteonu

Wedy

Athar Waweda – zaklęcie magiczne, jedna z czterech części Wed

Ben-Ben – tajemny obiekt często przedstawiany na egipskich hieroglifach przypominający

pojazd (kapsułę) lub obelisk

Bhagawadgita – najpopularniejsze z pism hinduskich-część Mahabharaty

Brahma – Stwórca, jest pierwszym bogiem hinduskiej trójcy, dwaj pozostali to Wisznu-

Obrońca i Siwa-Niszczyciel

Brahman – najwyższa rzeczywistość pozbawiona formy

Brahmany – starożytne teksty liturgiczne

Drona – Parva – księga, część składowa Mahabharaty

Dzjan Księga – jedna z najstarszych ksiąg tybetańskich

Faeton – syn boga słońca-Heliosa (star.gr.)

Ezechiela Księga – jedna z ksiąg Starego Testamentu napisana przez proroka Ezechiela

Gagankora – miasto kosmiczne obracające się wokół własnej osi opisane w księdze Wanaparwan

Ganeśa – (sanskr. pan zastępów) przywódca ganów, pomniejszych bóstw, towarzyszących Śiwie. Syn Parwati i Śiwy; bóg mądrości, patron nauki i uczonych. To on pod dyktando Wjasy miał spisać Mahabharatę

Garuda – (sanskr. uskrzydlony) mityczny drapieżny pół ptak pół człowiek, wierzchowiec (wahana) Wisznu

Helios – bóg słońca (star.gr.)

Heliopolis – miasto starożytne w Egipcie

Indra – bóstwo związane ze zjawiskami atmosferycznymi, zwłaszcza gromem i błyskawicą, wed. bóg wojny, król bogów

Jadżurweda – formuły przy składaniu ofiar, jedna z czterech części Wed

Jama – ind. bóg śmierci. Pierwotne znaczenie jego imienia to ‘bliźniak’. Później zaczęło oznaczać ‘powstrzymujący’

Juga – (sanskr. dosł. połączenie, łącznik) termin najczęściej tłumaczony jako „wiek, epoka”. Oznacza jeden okres 4-częściowego cyklu kosmicznego, którego początek stanowi kreacja wszechświata, a koniec ‘rozpłynięcie’

Kailasa – nazwa ogromnego statku powietrznego, który posiadał Śiwa

Karnak – obelisk w starożytnym Egipcie, smukły, ostro zakończony

Kebra-Nagast – starożytny poemat etiopski

Kekara – miasto kosmiczne opisane w księdze Wanaparwan

Kryszna – (sanskr. ‘czarny’) ósme wcielenie (awatara) boga Wisznu. W odróżnieniu od pozostałych jego wcieleń, obdarzonych jedynie częścią boskości uznawany jest przez swych czcicieli za pełną, doskonałą manifestację najwyższej istoty

Księżycowa Dynastia – jedna z dwóch najważniejszych mitycznych dynastii królewskich i rycerskich, której protoplastą był Księżyc

Mahabharata – (sanskr. opowieść o wielkiej wojnie potomków Bharaty) starożytny epos ind. opowiadający historię walki dwóch spokrewnionych rodów, odłamków (gałęzi) rodu Bharatów, Pandawów i Kaurawów. Liczy ok.220 tys. wierszy. Jest jednym z najdłuższych utworów epickich jaki kiedykolwiek powstał. Jest trzy razy dłuższa od Biblii. Składa się z 18 ksiąg:

  • Adiparwan (‘księga początkowa’) wprowadza główne postacie eposu
  • Sabhaparwan (‘księga sali zgromadzenia’) – Pandawowie przybywają do Hastinapury. Judhiszthira przystępuje do gry w kości z Kaurawami, Pandawowie przegrywają
  • Aranjakaparwan zwana też Wanaparwan (księga leśna) – Pandawowie przebywają na dwunastoletnim wygnaniu. Mieszkają w lesie.
  • Wirataparwan (‘księga [o pobycie u króla] Wiraty’)
  • Udjogaparwan (‘księga przygotowań [do wojny]’) – Pandawowie upominają się o zwrot połowy królestwa
  • Bhiszmaparwan (‘księga o Bhiszmie’) – opis pola bitwy. Ardźuna waha się, czy wziąć udział w bratobójczej walce. Kryszna poucza Ardźunę, że należy podjąć walkę. Trwa bitwa.
  • Dronaparwan (‘księga o Dronie’) – Durjodhana powierza dowództwo armii Dronie. Ginie Abhimanju. Drona ginie z ręki Dhrysztadjumny.
  • Karnaparwan (‘księga o Karnie’) – armia Kaurawów pozostaje pod komendą Karny. Karna ginie zabity przez Ardźunę.
  • Śaljaparwan (‘księga o Śalji’) – ostatni wódz Kaurawów, Śalja, ginie w walce z Judhiszthirą.
  • Sauptikaparwan (‘księga o [napadzie na] śpiących’) – trzej pozostali przy życiu stronnicy Kaurawów napadają nocą na obóz Pandawów. Ponapaści ocalało tylko pięciu Pandawów i Draupadi.
  • Striparwan (’księga o kobietach’) – lament Gandhari i kobiet Kaurawów nad zwłokami wojowników. Ceremonie pogrzebowe.
  • Śantiparwan (‘księga o pokoju’) – koronacja Judhiszthiry w Hastinapurze. Umierający Bhiszna udziela pouczeń.
  • Anuśasanaparwan (‘księga pouczeń’) – kontynuacja pouczeń, śmierć Bhiszmy
  • Aśwamedhikaparwan (‘księga o ofierze z konia’) – Judhiszthira odprawia ofiarę z konia dla uświęcenia swej pozycji jako władcy Hastinapury.
  • Aśramawasikaparwan (‘księga o [mieszkaniu w] pustelni’) – matka Pandawów udaje się do lasu, by wieść życie pustelników.
  • Mausalaparwan (‘księga [o walce na] maczugi’) – w 36 lat po wielkiej bitwie Pandawowie dowiadują się o śmierci Kryszny
  • Mahaprasthanikaparwan (‘księga o wielkiej podróży’) – Judhiszthira przekazuje tron wnukowi Ardźuny Parikszitowi
  • Swargarohanaparwan (’księga o wstąpieniu w niebo’) – Pandawowie

Hariwanśa, czyli ‘genealogia Hariego’ stanowi dodatek, poemat zawierający ponad 16 tys.wierszy jest dużo późniejszy

Manika – nazwa dużego statku powietrznego, który posiadał Jama

Maja – (sanskr. ‘budowniczy’) słynny architekt asurów, budował domy dla asurów i ludzi, był m.in. twórcą pałacu Pandawów. Największym jego dziełem była „sala posiedzeń”, która została umieszczona w przestrzeni kosmicznej z załogą liczącą 8000 ludzi.

Matali – woźnica rydwanu Indry

Narada – wieszcz, boski posłaniec, jeden z siedmiu wielkich wieszczów

Puszpaka – ogromnych rozmiarów cudowny latający rydwan, zbudowany przez Wiśwakarmana dla Brahmána, który ofiarował go Kuberze; ten statek kosmiczny miał rozmiary 550 km na 800 km

Rama – książę Ajodhji z dynastii słonecznej, którego losy są treścią sanskr. epopei Ramajany, Rama jest wcieleniem Wisznu

Ramajana – epopeja sanskr., wg tradycji pierwszy poemat literatury ind., który ułożył świątobliwy mąż Walmiki, tłumaczy się na ogół jako „Historia Ramy”, dzieli się na siedem ksiąg, zktórych każda liczy od 66 do 116 rozdziałów, razem jest ich ok.500

Rawana – władca królestwa rakszasów położonego na wyspie Lanka

Rudra – bóstwo, głównie wed., prototyp (czy prekursor) późniejszego Śiwy

Rygweda – najstarszy zabytek literatury indyjskiej, obejmuje 1028 pieśni, jedna z czterech Wed

Słoneczna Dynastia – (sanskr.surjawanśa) jedna z dwóch najważniejszych mitycznych dynastii królewskich i bohaterskich, której protoplastą był Ikszwaku, wnuk Słońca.

Śiwa – jest bogiem sprzeczności i paradoksu, zwornikiem wszelkich modalności bytu, bogiem łączącym w sobie wszelkie opozycje i pary przeciwieństw

Śrimad Bhagawatam – dwunastotomowe dzieło wywodzące się z okresu wedyjskiego

Tribistapa – nazwa ogromnego statku powietrznego, którego właścicielem był Indra

Waihajori – miasto kosmiczne opisane w księdze Wanaparwan

Wairadża – nazwa ogromnego statku powietrznego, który posiadał Brahma

Waruna – najwybitniejsze bóstwo z grupy Aditjów, podobnie jak Wisznu i Rudra

wedyjski język – archaiczna forma sanskrytu zwana też staroindoaryjskim

Wedy – wielki zbiór utworów składający się z czterech części, liczy sobie ponad 5 tys. lat

Wisznu – najważniejsze, obok Śiwy, bóstwo panteonu ind., związane z utrzymywaniem i obroną kosmosu zorganizowanego, porządku i ładu wszechświata, bóg zachowawca

Wiśwakarna – (sanskr.’wszechczyńca’) wielki rzemieślnik bogów, twórca rydwanu Puszpaka dla Kubery

Wisznu-Purana – księga datowana na IV – V w. p.n.e.

Zohar Księga – Księga Blasku – Kabała, zawiera zaszyfrowane informacje starożytnej wiedzy żydowskiej

      Bibliografia

Antoni Adamczyk – „Niezwykły stan Materii”,  „Ciekłe kryształy” – Wiedza Powszechna, Warszawa 1981,

Sathya Sai Baba – „The Form Symbol of GOD” Canadian Sathya Sai Newsletter – III 1999

„Bagawadgita czyli Pieśń Pana” – przekład z sanskrytu, Joanna Sachse wyd. Biblioteka Narodowa, Wrocław 1988 r. (Nr 224 )

„Bhagavad – Gita – Taka jaka jest” The Bhaktivedanta Book Trust Vaduz – Warszawa 1989

P.M.Bagnall –  „The Meteorite Tektite Collectors Handbook” WILMANN-BELL, Inc.1991,

J. Berdyczewski (Bin Gorion) – „Die Sagen der Juden von der Urzeit” Frankfurt 1913 (Legendy Żydów o czasach pradawnych)

„Biblia Tysiąclecia” – Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu wyd. Pallottinum, Warszawa-Poznań 1982 r.

Blumrich – „Statki kosmiczne Ezechiela” Łódź 1993 L.Blood – „Tybetańskie tektyty” – Meteoryt Nr 2/96,

P. Bławatska – „Nauka tajemna” I. Kosmogenezis, Ewolucja kosmiczna Madras 1957

P. Bławatska – „Doktryna tajemna” Warszawa 1995

Wiktor L.Boncz-Brujewicz, Siergiej L.Kołasznikow – „Fizyka półprzewodników” – PWN, Warszawa 1985r.

F.L.Boschke – „Z Kosmosu na Ziemię. Meteory i meteoryty” – PWN Warszawa 1969,

G. Bonwetsch – „Die Bücher der Geheimnisse Henochs, Das Sogenemite Slawische Henochbuch”, Leipzig 1992

Bouśka – „Moldavites – The Chech Tektites” Prague 1994

Carman – „Collecting Meteorites-Hill o Content” Melbourne 1995

W. Ceram – „Bogowie, groby i uczeni” Warszawa 1987, przekł. J. Nowacki

Witold, Paweł Cienkowski – „Poligloci i hieroglify” – wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1967 r.

Alain i Luis Corion – „Paryska Wystawa Meteorytów” – Meteoryt Nr 4/96,

Jaroslav Ćerny – „Religia Starożytnych Egipcjan”, pzrzekł. E. Dąbrowska-Smektała PIW, Warszawa 1974

Erich Von Däniken – „Dzień Sądu Ostatecznego trwa od dawna” wyd. Świat Książki, W-wa 1994

Erich Von Däniken – „Dzień, w którym przybyli bogowie” wyd. Prokop, Warszawa 1991r.

Erich Von Däniken – „Czy się myliłem” – wyd. Prokop, Warszawa 1991r.

Erich Von Däniken – „Oczy Sfinksa – Tajemnice piramid” wyd. Prokop, Warszawa 1992r.

Erich Von Däniken – „Prorok przeszłości ” wyd. Prokop, Warszawa 1995r.

Erich Von Däniken – „Sejba i kosmos” wyd. Prokop, Warszawa 1996r.

Erich Von Däniken – „Szok po przybyciu bogów” – wyd. Świat Książki, Warszawa 1995 r.

Erich Von Däniken – „Śladami Wszechmogącego” wyd. Świat Książki, Warszawa 1994 r.

Ęrich Von Däniken – „Wszyscy jesteśmy dziećmi bogów” – wyd. Prokop, Warszawa 1991r.

Desonie – „Kosmiczne katastrofy” Warszawa 1997

Ramachandra V. R, Dikshitar – „War in Ancient India” Madras, London 1994

Dr M. Duraisingham – „Recalled to life” Canadian Sathya Sai Newsletter – 19, III, 1995

Dzięczkowski i H. Karpikiewicz – „Zagadka meteorytu Morasko” KAW Poznań 1979

Ebermann – „Sagen der Technik” Leipzig 1930

Feer – „Annales du Musee Guimet Extraits du Kandjour” Paris 1883

E. Wollheim de Fonseca – „Mythologie des alten Indien” Berlin 1856

Frank – „Book of the Hopi” New York 1963

Gale-Kumar, przekład Dorota Konieczka – „Gdy wypełniają się proroctwa” Wyd. Nimbus, Bydgoszcz 1998 r.

F. Geldner – „Der Rig-Veda” cz.II Wiesbaden 1951

 Gaertner – „U źródeł medycyny. Starożytne Indie” wyd. PAN – Nauka dla wszystkich, Nr 476 Kraków 1996

„Gilgamesz” – przekł. Józef Wittlin Warszawa 1986 r.

Eugene P.Gurow – „Kratery uderzeniowe na Ziemi”  Meteoryt Nr 3/97

Heinen – „Tektites Witnesses of Cosmic Catastrophes” Luxemburg 1998

S. Hislop – „Conversations with Bhagavan Sri Sathya Sai Baba” Canadian Sathya Sai Newsletter. 03,1995 r.

B.Hurnik, H.Hurnik – „Meteoroidy, meteory, meteoryty” Wydawnictwo Naukowe UAM Poznań 1992,

Jellinek – „Moses den Schemtob von Leon” Leipzig 1851

„Die Kabbala” wg Papusa Ulm 1962

„Kebra Nagast – czyli Chwała Królów Abisynii – Fragmenty” Stefan Strelcyn, Warszawa 1956

John A.O’Keefe – „Tektites” Meteoryt  Nr4/97”, Nr 481

Andrzej Kłonkowski – „Pochodzenie szkieł naturalnych na Ziemi” miesięcznik „Problemy” Nr 4/1989

Andrzej Kłonkowski – „Szkła otrzymywane w niezwykły sposób” miesięcznik Problemy Nr 12/1990

„Koran” – przekł. J. Bielewski Warszawa 1986 r.

Wacław Korta – „Tajemnice Góry Ślęży” wyd. Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1988 r.

Andrzej Kotowiecki – „Kamienie nie z tej Ziemi” Głos Ziemi Cieszyńskiej Nr 52/98, str.6

Andrzej Kotowiecki – „Szkliwo nie z tej Ziemi” wyd. Cieszyn 1999 r. ISBN 83-912220-0-4

Andrzej Kotowiecki – „Relikty gwiezdnych wojen” Meteoryt, Nr 4/99

Krystal. Przekład Ewa Sekwańska – „Doświadczać Boga” Wyd. Nimbus, Bydgoszcz 1998 r.

Marta Kudelska – „Upaniszady-zaranie myśli indyjskiej” – wyd. PAN Oddział w Krakowie 1996 r. (seria „Nauka dla  wszystkich”)

Kanjilal, Dileep Kumar – „Vimanas in Ancient India” Kalkuta 1985

Landmann – „Messianism in the Talmudic Era” New York 1979 r.

Walter Jörg Langbein – „Największe tajemnice świata” – Niezwykłe wydarzenia ostatnich XXV wieków Videograf, Katowice 1993 r.

Laufer – „The prehistory of aviation” Chicago, 1928 r.

Al. – Makrizi – Das Pyramiden kapitel in Al – Makrizis „Hitat”, przekład E. Graefe Leipzig 1911

Tadeusz Margul – „Mity z pięciu części świata” wyd. PW,  Warszawa 1989 r.

Lambert Meyer – „Commentaire Sur le Sepher Jesira por le Gaon Sadya de Fayoum” Paris 1891 r.

„Misterium Sai –Życie, nauki i cuda Sathya Sai Baby” – zebrane przez J. Nora Wydawnictwo Wrocław-Opole 1993 r.

Edward Moor – „The Hindu Pantheon” – przedruk wyd.I z 1810 r. przez The Philosophical Reasearch Society Inc. Los Angeles, California 1976

Krystyna Nawara – „Wyniki badań geologicznych na księżycu” – wyd. PAN, Oddział w Krakowie 1974 r. (seria „Nauka dla wszystkich”, Nr223)

Pliniusz Starszy – „Historia naturalna” Wrocław 1961

Andrzej S.Pilski – „Kamienie z polskiego nieba” Wiedza i Życie, IV 1995 r.

Andrzej S. Pilski – „Nieziemskie skarby – Poradnik poszukiwacza meteorytów” W-wa 1999

Andrzej S.Pilski – „Sporu o tektyty ciąg dalszy” – na podstawie  Meteoritics Vol29 pp.739-744 – Meteoryt Nr 3/94,

Andrzej S.Pilski – „Szklane meteoryty” – Meteoryt Nr 1, Marzec 1994,

Hal Povenmire – „Tektites a cosmic paradox” wyd. przez Johna O’Keefe, USA, 1997

Hal Povenmire – „Polowanie na tektyty w Georgii” – Meteoryt  Nr4/97,

B. Pritchard – „Salomon and Sheba” Londyn 1974

Ramajana – The war in Ceylon – tłum. A. Lange Brody 1909 r.

Rajagopalachari – „Ramajana” Bombay, 1975 r.

Knorr de Rosenvoth – „Kabbala denudata” Frankfurt 1677-1684

Prof. dr G. R. Rosyer – „Vyamaanika-Shaastra Or Science Of Aeronautics” – wyd. Coronation Press, India 1973 r.

Chanabra Protop Roy – „The Mahabharata, Drona Parva” Calcuta 1888

Marcin Ryszkiewicz – „Mieszkańcy światów alternatywnych – czyli historia naturalna rozumu” wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1987 r.

Friedrich Schlette – „Celtowie” Wydawnictwo Łodzkie 1987 r.

Friedrich Schmidtke – „Die Aufbau der Babylonischen Chronologie” Münster 1952

Vincenzo de Michale i Romano Serra – „Szkliwo Pustyni Libijskiej-klejnoty na pustyni”  Meteoryt 2/97,

Connie Shaw – „The Golden Lingham Photo of Sai” Huston Tex. 1995

Zecharia Sitchin – „Schody do nieba” – Księga druga kronik Ziemi wyd. Prokop, Warszawa 1996 r.

„Słownik mitologii hinduskiej” wyd. akademickie „Dialog”, Warszawa 1996 r.

Eugeniusz Słuszkiewicz – „Pradzieje i legendy Indii”- wyd. Iskry, Warszawa 1980 r.

 Sulzbach – Targum Scheni zum Buch Esther” Frankfurt 1920

Hubert Sylwestrzak – „Od krzemienia do piezokwarcu” – Biblioteka Problemów wyd. PWN, Warszawa 1989 r.

Andrzej Szyszko – Bohusz – „Hinduizm, Buddyzm, Islam” Wyd. Ossolineum 1990 r.

Śrimad Bhagavatam, Canto 1-10 (12 tomów), The Bhaktivedanta Book Trust Vaduz, 1985 – 1987

Tiimaa – „Kolekcja meteorytów Instytutu Geologicznego Estońskiej Akademii Nauk” Meteoryt Nr 1, 1994

 Peter Ward – „Kres Ewolucji” – Dinozaury, Wielkie wymieranie i Bioróżnorodność – wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 1995 r.

 White – „Ancient History of the Maori” Wellington 1887

 „Wizje długiego mroku – Rygweda 1.164” w przekładzie Bogusława J. Koc Studia Indologiczne, Tom 3 wyd. Instytut Orientalistyczny, Uniwersytet Warszawski, Warszawa 1996 r.

Ludwik Zajdler – „Atlantyda” – wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1963 r.

 „Sumer Roses on the Blue Mountains 1976” – wykłady Bhagavan’a Sri Sathya Sai Baby w trakcie letniego kursu dla studentów College w Ootacamund na temat indyjskiej kultury i duchowości wyd. przez Sri Sathya Sai Books and Publications Trust, Prasanthi Nilayam, India

Koniec części X –  z XI – która będzie dodatkiem o historycznych polskich meteorytach.