Święto Guru Purnima

Dzisiaj 13 lipca 2022 jest Guru Purnima (Pornima) tj. święto, którego tradycja poświęcona jest wszystkim duchowym i akademickim Guru, którzy są rozwiniętymi lub oświeconymi ludźmi, gotowymi dzielić się swoją mądrością, opartą na Karma Jodze. Jest obchodzony jako festiwal w Indiach, Nepalu i Bhutanie przez hinduistów, dżinistów i buddystów. Święto to jest tradycyjnie obchodzone w celu uhonorowania wybranych duchowych nauczycieli lub przywódców.

REKLAMA

Obchodzi się go w dzień pełni księżyca czyli Purnima w hinduskim miesiącu Aszadha tj. czerwiec-lipiec, jak to jest znane w kalendarzu hinduskim. Festiwal został wskrzeszony przez Mahatmę Gandhiego, aby oddać hołd swojemu duchowemu guru, Shrimad Rajchandra, który był znany jako Wjasa Purnima. Oznaczało to urodziny Weda Wjasa, mędrca, który napisał Mahabharatę i skompilował Wedy.

Z tej okazji odprawia się specjalną pudżę (Puje) tj. obrzęd religijny, podczas którego składa się bóstwu ofiarę. Pudźa to najistotniejszy modelowy rytuał z okresu hinduizmu puranicznego. W zależności od czczonego bóstwa czyli dewata przedmiotem ofiary mogą być owoce, kwiaty, masło ghi. Zwykle podczas pudźy palone są kadzidła. Według hinduskiej legendy był to dzień, w którym Krishna-Dwaipajana Wjasa autor Mahabharaty urodził się mędrcowi Paraśara i córce rybaka Satyawati. Dlatego ten dzień jest również obchodzony jako Wjasa Purnima. Weda wjasa służył dla sprawy studiów wedyjskich, gromadząc wszystkie hymny wedyjskie istniejące w jego czasach, dzieląc je na cztery części w oparciu o ich wykorzystanie w obrzędach, charakterystykę i nauczanie ich czterech głównych uczniów – Paila, Waisampajana, Dżaimini i Sumantu. To właśnie takie dzielenie i redagowanie przyniosło mu honorowe „Wjasa” (sankryt „vyas” = redagować, dzielić). – Podzielił Świętą Wedę na cztery, mianowicie:

Rygweda – „wiedza hymnów”: zawiera 1028 hymnów pochwalnych, wykorzystywanych przy składaniu ofiar.
Samaweda – „wiedza melodii”: jest to księga śpiewów rytualnych.
Jadźurweda – „wiedza formuł ofiarnych”: podaje główne szczegóły obrządków rytualnych dokonywanych przez kapłanów w akcie ofiarnym.
Atharwaweda – „wiedza zaklęć”, formuł magicznych, egzorcyzmów. Została spisana najpóźniej, ok. 900 r. p.n.e. Przypuszczalnie zaklęcia w niej zawarte wywodzą się ze starych kultów doliny Indusu. Recytować Atharwawedę mogą jedynie kapłani, ale nie publicznie. Zawiera początki rozważań filozoficznych.

A także Purany, które są piątą Wedą. Lecz aby był pełny obraz należy też wspomnieć o Brahmanch, które są obszernymi dziełami, których treść dotyczy przede wszystkim rytuałów. Punktem wyjścia jest ceremonia ofiarna, jej opis i wyjaśnienie genezy, znaczenia oraz racji stosowania. Na Brahmany składają się także komentarze do mantr. Następnie Aranjaki to teksty, które stanowią przejście od rytualistycznych Brahmanów do spekulatywnej myśli w Upaniszadach. Zajmują się tajemnym znaczeniem aktu ofiarnego. Także Upaniszady, które są ostatnią księgą „śruti”. Mają formę traktatów filozoficznych. Ich treścią są rozważania nad naturą podstawowego pierwiastka makrokosmosu – brahmana i nad naturą podstawowego pierwiastka mikrokosmosu – atmana, oraz nad ich tożsamością. Są uznawane za teksty objaśniające tajemną wiedzę, która jest skryta głęboko w Wedach. Upaniszady wypracowały także teoretyczną podstawę wędrówki dusz (sansary) – jest nią prawo karmana. Wreszcie Purany, które należą do literatury smriti. Są to teksty epickie (eposy) o charakterze religijnym, dydaktycznym. Traktują o genealogii świata, okresach jego powstawania i niszczenia, kosmogonii. Opowiadają historie bogów, genealogie rodów, królów, itd.

Z kolei według buddyjskiej legendy Gautama Budda udał się z Bodhgaja do Sarnath około 5 tygodni po swoim oświeceniu. Zanim osiągnął oświecenie, zrezygnował z surowych pokut. Jego dawni towarzysze opuścili go i udali się do Ṛṣipatana w Sarnath. Po osiągnięciu Oświecenia Budda udał się do Ṛṣipatana, aby dołączyć do nich i nauczać ich. Poszedł do nich, ponieważ używając swoich duchowych mocy widział, że jego pięciu byłych towarzyszy będzie w stanie szybko zrozumieć Dharmę. Podróżując do Sarnath, Gautama Budda musiał przekroczyć Ganges. Kiedy król Bimbisara usłyszał o tym, zniósł myto dla ascetów.

Kiedy Gautama Budda odnalazł swoich pięciu dawnych towarzyszy, nauczył ich sutry Dharmacakrapravartana. Zrozumieli, a także stali się oświeceni. Oznaczało to ustanowienie żebraczej Sanghi w dniu pełni księżyca Asadhy. Buddha następnie spędził swoją pierwszą porę deszczową w Sarnath w Mulagandhakuti. Sangha bhikszu, ta szkoła uczniów wkrótce rozrosła się do 60 członków, po czym Budda rozesłał ich we wszystkich kierunkach, aby samotnie podróżowali i nauczali Dharmy.

Znaczenie pojęcia Guru zostało bardzo dobrze wyjaśnione przez Bhagawana Ramana Maharishiego.

Pytający: Mówi się, że Guru może sprawić, by jego uczeń urzeczywistnił Jaźń, przekazując mu część swojej mocy. Czy to prawda?

Maharishi.: Tak. Guru nie prowadzi do Samorealizacji. Po prostu usuwa przeszkody. Jaźń jest zawsze urzeczywistniana.

Pytający: Czy istnieje absolutna konieczność Guru dla samorealizacji?

Maharishi: Dopóki szukasz samorealizacji, Guru jest konieczny. Guru jest Jaźnią. Weź Guru za Prawdziwą Jaźń, a siebie za indywidualną Jaźń. Zniknięcie tego poczucia dualności jest usunięciem ignorancji. Dopóki trwa w tobie dualność, Guru jest konieczny. Ponieważ utożsamiasz się z ciałem, myślisz, że Guru też jest kimś. Nie jesteś ciałem ani Guru. Ty jesteś Jaźnią i tak samo jest z Guru. Ta wiedza jest zdobywana przez to, co nazywacie Samorealizacją.

Co więcej, wyjaśnia Maharishi: „Guru jest Jaźnią. Czasami w swoim życiu człowiek staje się niezadowolony z tego, co ma, szuka zaspokojenia swoich pragnień poprzez modlitwę do Boga. Jego umysł jest stopniowo oczyszczany, aż zapragnie poznać Boga, bardziej otrzymać łaskę niż zaspokoić swoje ziemskie pragnienia. Wtedy zaczyna się objawiać łaska Boża. Bóg przybiera postać Guru i pojawia się wielbicielowi, uczy go prawdy, a ponadto oczyszcza jego umysł poprzez towarzystwo. Umysł wielbiciela nabiera siły i jest wtedy w stanie zwrócić się do wewnątrz. Dzięki medytacji jest dalej oczyszczany i pozostaje nieruchomy bez najmniejszej fali. Spokojna przestrzeń to Jaźń. Guru jest zarówno zewnętrzny, jak i wewnętrzny. Z zewnątrz popycha umysł, by skierował go do wewnątrz. Z wnętrza ciągnie umysł ku Jaźni i pomaga w wyciszeniu umysłu. To jest łaska Guru. Nie ma różnicy między Bogiem, Guru i Jaźnią.”

Według Ramana Maharishi najlepszym i jedynym sposobem uzyskania samowiedzy jest pytanie Kim jestem ?. Wartym przypomnienia jest fakt, że Sai Baba jak miał 17 lat (1943 rok) odwiedził Sri Ramana Maharshiego, który po Jego wyjeździe oświadczył, że Sai Baba jest oczekiwanym Awatarem. Wstąpił do „Mahasamadhi” (zmarł) 14 kwietnia 1950 roku. Na łożu śmierci Maharshi powiedział swoim pogrążonym w żałobie wielbicielom: „Mówicie, że odchodzę, ale gdzie mogę iść? Zawsze tu jestem. Przywiązujecie zbyt dużą wagę do ciała”. Jego obietnica „ciągłej obecności” jest codziennie doświadczana przez wielu wielbicieli i to wielbicieli z całego świata, to właśnie doświadczenie „ciągłej obecności” zainspirowało wielu do poświęcenia się ścieżce pokoju i miłości. Jak to określają Hindusi „Był rzadkim, czystym kanałem Boskiej Łaski, który celowo był dostępny dla wszystkich żywych istot dwadzieścia cztery godziny na dobę. Jego najwyższe nauczanie „pytania o Jaźń” zostało zrozumiane w nieskończonej ciszy jego obecności. Dzięki tej ciszy niezliczone rzesze bhaktów i gości doświadczyły czystej błogości Prawdziwej Istoty. To samo doświadczenie doskonałego pokoju jest nadal dostępne dla szczerych dusz, które zwracają się do niego i praktykują jego nauki z oddaniem. Tego aktu doskonałej łaski można doświadczyć wszędzie, ale jest on szczególnie namacalny w jego aśramie w południowych Indiach, u stóp świętego wzgórza Arunachala, wzgórza, które od tysięcy lat przyciąga świętych i mędrców.”

A co najważniejsze – „Od wielbicieli nie wymaga się, aby porzucili swoją obecną wiarę w Boga (niezależnie od tego, jak jest postrzegana, w jakiej religii) i praktyk oddania i oddawania czci, w rzeczywistości zachęca się ich do wytrwania w nich tak długo, jak długo dostrzegają korzyści duchowe. Pytanie o Jaźń nie wymaga od osoby poszukującej opuszczenia domu, pracy, rodziny czy czegokolwiek innego. Postęp zależy tylko od wysiłku i niczego innego, a pomoc w sadhanie (wysiłek duchowy) jest zawsze dostępny”.