Patrzę na dzisiejszą Polskę i widzę dwa zupełnie różne sposoby uprawiania polityki. Z jednej strony prezydent Karol Nawrocki, który odwołuje się do patriotyzmu, wspólnej historii, narodowej dumy i suwerenności. Z drugiej Donald Tusk, którego polityczna kariera od lat opiera się, moim zdaniem, na jednym wyjątkowo skutecznym mechanizmie: podzielić Polaków, wskazać wroga, podsycić strach, a następnie ogłosić się jedynym obrońcą demokracji.

I coraz częściej odnoszę wrażenie, że dla Tuska zjednoczony naród byłby prawdziwą polityczną katastrofą. Bo kim miałby straszyć wyborców, gdyby Polacy przestali skakać sobie do gardeł?

Karol Nawrocki pokazuje, że można mówić o Polsce bez kompleksów. Że biało-czerwona flaga nie jest symbolem partyjnym, patriotyzm nie jest chorobą, a obrona polskich interesów nie wymaga wcześniejszego uzyskania zgody Brukseli. Można być dumnym z własnego kraju, jego historii i tradycji, nie przepraszając za to całego świata.

A Donald Tusk? Mam wrażenie, że gdyby pewnego ranka Polacy obudzili się pogodzeni, premier musiałby zwołać nadzwyczajne posiedzenie rządu. Bo przecież jak tu rządzić, kiedy nikt nikogo nie nienawidzi? Jak mobilizować elektorat bez kolejnego wroga? Jak odwracać uwagę od problemów państwa, kiedy nie można już wszystkiego zwalić na opozycję albo prezydenta?

Tusk bez politycznej wojny przypomina strażaka, który sam podpala stodołę, żeby później bohatersko ratować ją przed pożarem.

Przez lata obserwuję ten sam spektakl. Polacy dzieleni na lepszych i gorszych. Europejskich i zacofanych. Demokratów i rzekomych wrogów demokracji. Wystarczy mieć inne zdanie, aby natychmiast znaleźć się po niewłaściwej stronie politycznej barykady.

I właśnie to uważam za jedną z największych patologii polskiej polityki. Nie sam spór, bo spór jest naturalną częścią demokracji. Patologią jest budowanie politycznej przewagi na wzajemnej pogardzie obywateli.

Nie twierdzę, że Karol Nawrocki jest prezydentem wszystkich Polaków w tym sensie, że wszyscy muszą go popierać. Nie muszą. Ale dostrzegam w jego postawie coś, czego od dawna brakuje mi w polskiej polityce: przekonanie, że Polska jest czymś większym niż aktualna większość parlamentarna, partyjne interesy czy oczekiwania zagranicznych partnerów.

I dlatego tak bardzo irytuje mnie nieustanna polityczna nagonka na prezydenta. Każde weto, każda wypowiedź, każde wystąpienie staje się pretekstem do kolejnej awantury. Zamiast rzeczowej dyskusji dostajemy moralne oburzenie, oskarżenia i kolejne próby przedstawiania przeciwnika jako zagrożenia dla państwa.

A przecież to Donald Tusk obiecywał przywrócenie normalności. To jego obóz polityczny zapowiadał odbudowę standardów, szacunku i demokratycznej kultury.

I gdzie jest ta normalność? Bo ja zamiast pojednania widzę kolejne okopy, zamiast szacunku — pogardę, a zamiast spokojnego rządzenia — permanentną kampanię wyborczą.

Mam już serdecznie dość polityków, którzy próbują przekonywać mnie, kogo powinienem nienawidzić, żeby uchodzić za dobrego obywatela. Nie potrzebuję premiera, który będzie dzielił Polaków na właściwych i niewłaściwych. Potrzebuję państwa, które szanuje wszystkich obywateli, niezależnie od ich poglądów.

Dlatego popieram prezydenta Karola Nawrockiego, kiedy przypomina o znaczeniu narodowej wspólnoty, suwerenności i odpowiedzialności za Polskę. Nie dlatego, że uważam go za nieomylnego. Dlatego, że właśnie takiego kierunku oczekuję od głowy państwa.

Polska nie potrzebuje kolejnego politycznego podpalacza. Polska potrzebuje ludzi, którzy potrafią budować mosty, zamiast każdego dnia pogłębiać rowy między obywatelami.

A Donaldowi Tuskowi życzyłbym jednego: żeby choć przez chwilę spróbował wyobrazić sobie Polskę, w której ludzie o różnych poglądach nie muszą być wrogami.

Chociaż obawiam się, że dla niego byłaby to wizja bardziej przerażająca niż przegrane wybory.

Bo jeśli Polacy przestaną się wzajemnie nienawidzić, jeśli zaczną rozmawiać zamiast obrzucać się obelgami, jeśli zrozumieją, że ojczyzna należy do nich wszystkich, niezależnie od partyjnych sympatii, to polityka oparta na strachu i podziałach straci swoją największą siłę.

I właśnie dlatego stawiam dziś jedno pytanie: czy Donald Tusk naprawdę chce zjednoczonej Polski, czy po prostu boi się dnia, w którym Polacy przestaną potrzebować polityków żyjących z ich wzajemnej nienawiści?