Rosyjska inwazja na Ukrainę 2022 roku odkryła dla Polaków wiele, wcześniej nieznanych, postaci ukraińskiego życia publicznego. Prezydent Zełeński, generał Załużny czy szef Administracji Prezydenta Andrij Jermak. Jeszcze 3 lata temu niewielu w tym kraju interesowało się, kim są te osoby. Wojna przykuła do nich stałą uwagę mediów i, ponieważ ich decyzje i słowa wpływają na przebieg wojny, nie ma nic dziwnego, że chcemy wiedzieć, kim oni są. Ale w szeregach ukraińskich wojskowych, polityków, dyplomatów i działaczy społecznych są też postacie nieszablonowe. Takie, które trudno jakoś jednoznacznie sklasyfikować i odnieść do konkretnej grupy. O takiej właśnie postaci, która zrobiła się dość popularna w Polsce w ciągu ostatnich dwóch lat, będzie ten tekst. Kim więc jest Oleksij Arestowicz?

REKLAMA

Wojskowy, agent wywiadu wojskowego, analityk wywiadu, wojskowy tłumacz, wojenny psycholog, instruktor wojenny, aktor teatralny i kinowy, autor książek o sztuce improwizacji aktorskiej, telewizyjny prezenter, psycholog rodzinny, ekspert wojskowy i polityczny, bloger, lektor nauczający psychologii, sztuki zarządzania, komunikacji międzyludzkiej, myślenia strategicznego, urzędnik państwowy, dyplomata, doradca administracji prezydenta Ukrainy. To była krótka odpowiedź na pytanie, kim jest ten człowiek, według samego Arestowicza. Pomijam celowo mniej ważne kierunki jego działalności, bo na przykład Arestowicz ma też na swoim kanale całą serię nagrań z analizą kultowych dzieł kinematografii światowej ostatnich kilku dekad. Obiektywnie ocenić postać Arestowicza jest sprawą bardzo trudną, ponieważ cała biografia tego człowieka jest skomplikowaną pajęczyną złożoną z prawdy, półprawdy i zwykłego kłamstwa. Większość faktów z biografii tego Pana znamy ze słów samego Arestowicza. Te fakty są często sprzeczne, a sam Arestowicz nieraz zmieniał ich opis, czym mocno podważał ich wiarygodność. Mimo to spróbuję w tym tekście oddzielić prawdę od fantazji i spróbować, na ile możliwe, obiektywnie ocenić Oleksija Arestowicza, jego poglądy i jego wkład w ukraińską mozaikę życia politycznego.

______________________________________________________

Moja subiektywna ocena

Spróbuję najpierw określić, w jaki sposób postrzegam Oleksija osobiście na podstawie analizy wszystkich danych, które mam i na podstawie własnych obserwacji jego działalności z ostatnich 10 lat. W roku 2002 świat ujrzał film autorstwa znanego amerykańskiego reżysera Stevena Spielberga o nazwie „Złap mnie, jeśli potrafisz” z Leonardo DiCaprio i Tomem Hanksem w rolach głównych. To jest historia życia oszusta Franka Williama Abagnaela stworzona na podstawie jego książki biograficznej. Historia ta znacznie odbiega od prawdziwej biografii tej postaci i co jest charakterystyczne, oparta na jego własnych słowach, jest mieszaniną prawdy, kłamstwa i wyolbrzymień realnych faktów z jego życia. W filmie widzimy bardzo utalentowanego młodego oszusta, który korzystając z własnej charyzmy, talentu aktora i inteligencji, łatwo wciela się w różne postacie – nauczyciela, doktora, prawnika, dziennikarza, pilota linii lotniczych Pan American. Kinowy Frank Abagnale nie zna tak naprawdę żadnego z tych zawodów, ale jego pewność siebie i umiejętność znalezienia odpowiedniego podejście do każdego współrozmówcy, jego dobra pamięć i inteligencja łatwo przekonują innych, że przed nimi jest prawdziwy lekarz czy pilot. To jest typ człowieka, który moim zdaniem jest najbliższy postaci Oleksija Arestowicza. Jeżeli ktoś nie oglądał dzieła Spielberga, to szczerze polecam. Jest to świetne kino rozrywkowe, które poza tym ułatwi wam rozumienie, kim jest Oleksij z mojego punktu widzenia. Mało tego, jestem pewien, że Oleksij Arestowicz nawet byłby dumny z tego typu porównania, bo to odpowiada temu, co mówił wcześniej sam o sobie. Jest dumny z tego, że jest prawdziwym narcystycznym poszukiwaczem przygód.

Chcę zwrócić uwagę na artykuł z 2008 roku o, wtedy jeszcze nie znanym za bardzo na Ukrainie, Arestowiczu. Artykuł ten jest w zasadzie reklamą agencji piarowej o nazwie Aegist Artistic Group, której kierownikiem był nasz bohater. Arestowicz opisuje w nim w sposób dość zawiły, czym zajmuje się jego agencja i jak trudno być kierownikiem dużego zespołu. Warto wyodrębnić pewien fragment, w którym Arestowicz opisuje swoją metodę na podtrzymanie siebie w dobrej formie zawodowej. Mówi, że jego metodą treningu swoich zdolności, jest przechodzenie rozmów kwalifikacyjnych do pracy w zawodach zupełnie mu obcych. Jakoby potrzebuje kilka dni na zapoznanie się z podstawami tego zawodu, a później jest w stanie skutecznie udawać za fachowca w tej dziedzinie podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Linki do tego artykułu i innych źródeł znajdą państwo w pierwszym komentarzu (Patrz – Link 1). Oczywiście, nie wiemy, na ile to jest prawda. Być może to był tylko taki sposób samoreklamy. Zresztą o tej agencji nikt nic na Ukrainie nie słyszał, mimo że miała pracować dla wielkich korporacji. Prawdopodobnie żywot jej był krótki, tak samo jak i wielu innych poczynań Pana Arestowicza, o czym będzie niżej. Natomiast z pewnością wiemy, że w praktyce Oleksij niejednokrotnie deklarował i udawał tego, kim nie był i robił to z powodzeniem. Więc te tezy są potwierdzone życiem. Tak na przykład w roku 2013 Arestowicz występował w programie telewizyjnym o nazwie „Nauczcie nas żyć” na kanale ICTV, gdzie pełnił rolę rodzinnego psychologa, i na stronie kanału udzielał rad, jak skutecznie naprawić stosunki w rodzinie lub w związku (Link 2 i 3). Jednocześnie wiemy na pewno, że prawdziwym psychologiem Arestowicz nigdy nie był, o czym sam niejednokrotnie mówił w swoich wywiadach. I to jest tylko jeden przykład z wielu pokazujący, z jakiego typu postacią mamy do czynienia. Cała kariera Pana Arestowicza to szereg sytuacji, w których Oleksij ogłaszał się za fachowca w kolejnej dziedzinie, nie mając do tego albo zupełnie żadnych podstaw, albo bardzo płytką podstawę, mocno wyolbrzymiając swoje osiągnięcia. Po czym, korzystając ze swojej wrodzonej charyzmy i talentu aktora, zaczynał budować swój autorytet wśród publiczności w tych dziedzinach.

_______________________________________________________

Biografia Arestowicza. Od studenta do agenta wywiadu.

A teraz przyjrzymy się dokładniej biografii Oleksija. Z jego własnych twierdzeń wynika, że urodził się w Gruzji. Jego matką była Rosjanka, a ojciec miał korzenie białoruskie i częściowo polskie. Nie da się potwierdzić tych twierdzeń i nie zostały one obiektywnie zweryfikowane. Z tych twierdzeń wynika, że etnicznie Arestowicz nie jest Ukraińcem. W współczesnej Ukrainie to oczywiście nie ma praktycznie żadnego znaczenia, bo to jest naród polityczny, gdzie Ukraińcem jest się z wyboru, a nie pochodzenia. Zatem może to nie mieć znaczenia dla własnego wyboru tożsamości, którego świadomie dokonuje człowiek. Szczególnie, jeżeli jego rodzice dali takiej osobie mocny fundament do przyswajajenia tożsamości rosyjskiej czy radzieckiej. Później Arestowicz studiował na wydziale biologii na Uniwersytecie Kijowskim. Studia te prawdopodobnie szybko przerwał. W pewnym momencie zdecydował zaciągnąć się do wojska. Jak twierdzi sam Arestowicz, jest rok 1993 i ma wtedy 18 lat. Zamiast po prostu odbyć służbę zasadniczą, Arestowicz udaje się do Odeskiej Akademii Wojsk Lądowych. Pomóc w tym miał mu ojciec, jakoby pułkownik, który sam niegdyś był szefem jednego z wydziału na akademii. Według jednej z wersji, bo w innym źródle Arestowicz podawał, że jego rodzina to intelektualiści – matka filolog i ojciec fizyk. Akademię Arestowicz miał zakończyć w stopniu oficera i dostać dyplom wojennego tłumacza z języka angielskiego. Nie da się znaleźć potwierdzenia tych faktów. Osobiście przesłuchałem kilku wywiadów udzielonych przez Arentowicza w języku angielskim. Ja nie jestem filologiem, ale tak się stało, że jestem synem filologa języka angielskiego i osobą, której praca w 90 % odbywa się w tym języku. I nawet moja wiedza wystarczy, żeby ocenić poziom angielskiego Arestowicza jako średni. Robi dużą ilość błędów gramatycznych i trudno ten angielski uznać za poziom tłumacza z dyplomem. Chyba, że taki był na tej uczelni wtedy ogólny poziom przygotowania specjalistów, co też jest możliwe. Tymczasem Oleksij wielokrotnie podkreślał, że angielskiego uczył się później w Międzynarodowej Szkole Językowej w Wielkiej Brytanii. Nie da się wyśledzić, o jakąj konkretnie szkołę chodzi i czy rzeczywiście był to kurs w Wielkiej Brytanii, czy po prostu jakiś kurs w prywatnej szkole na Ukrainie. Co zabawne, fakt rzekomego ukończenia kursu w tej szkolę Arestowicz nie raz w swoich wywiadach wykorzystywał, by uzasadnić swoje głębokie rozumienie ” kultury strategicznej Anglosasów”. Jakoby miało to go nauczyć dobrze ich rozumieć. Często powtarza, że „przecież uczyli mnie Brytyjczycy”.

Arestowicz twierdzi również, że po zakończeniu akademii do roku 2005 pełnił służbę w Głównym Zarządzie Wywiadu Wojskowego. I tutaj mamy cały wachlarz różnego rodzaju wypowiedzi Arestowicza, w których bardzo często odwołuje się do tej rzekomej kariery wcale nie tłumacza, lecz analityka, a nawet agenta ukraińskiego wywiadu. Oleksij nagrał kilka lekcji i udzielił wywiadów pod umowną nazwą „Jak pracują służby specjalne”, gdzie odwołuje się do swojego doświadczenia służby w wywiadzie, która rzekomo miała mu dać tę wiedzę. W innych wywiadach, Arestowicz już jest tym, który zabezpiecza pod względem wywiadowczym służbę ukraińskiego kontyngentu w Iraku. Tłumacząc swoje zwolnienie się z szeregów armii w roku 2005, Arestowicz mówi, że – cytat: „Nasze analizy i raporty były robione bezpośrednio dla głowy państwa, premiera, najwyższej rangi urzędników i kiedy po rewolucji pomarańczowej te stanowiska objęli wczorajsi dyrektorzy drobnych fabryk, postanowiłem, że mam dość. Zwolniłem się z armii”. Poza tym swoje stosunki z liderem tzw. euroazjatyckiego ruchu Aleksandrem Duginem, Arestowicz tłumaczy tym, że do Moskwy jeździł jako albo oficer wywiadu albo agent ukraińskiego wywiadu po to, by poznać bliżej wrogów Ukrainy. Jednym słowem Arestowicz bardzo często wykorzystuję rzekomą służbę w wywiadzie dla budowania własnego autorytetu i kompetencji i co ważne, po to, by pokazać, że posiada wiedzę tajemną, niedostępną dla zwykłego obywatela, którą niechętnie się dzieli w wywiadach i analizach. Historia ze służbą w wywiadzie jest jednym z najbardziej dyskusyjnych punktów jego biografii. Wielu wojskowych na Ukrainie podważa jego deklaracje wskazując na jego jawną niekompetencje w sprawach wojskowych. Natomiast brakuje nam jednoznacznego potwierdzenia lub obalenia słów Arestowicza. Głowa wojskowego wywiadu Ukrainy gen. Budanow na pytanie odnośnie kariery Arestowicza powiedział – cytat: ” Prawdopodobnie pełnił służbę u nas. Trzeba sprawdzić te dane, to było bardzo dawno temu, ale wydaje mi się, że służył”. Trudno to uznać za jednoznaczną odpowiedź i ciężko uważać, żeby Budanow nie znał biografii osoby, która miała duży wpływ na politykę informacyjną Ukrainy na wczesnym etapie rosyjskiej inwazji. Raczej wygląda to na niechęć podania jednoznacznej odpowiedzi.

Inaczej mówiąc, zamiast jasności, mamy gęstą mgłę. Osobiście biorąc pod uwagę pośrednie dane, uważam, że Arestowicz przynajmniej w tamtych latach służył w wojsku. Myślę, że cały ten wizerunek weterana wywiadu w rzeczywistości ma jakieś oparcie w postaci jego przebywania przez jakiś czas w szeregach sił zbrojnych. Ale wszystkie szczegóły, łącznie z samym faktem jego służby w wywiadzie, a tym bardziej służby jako ważnego analityka czy agentu wywiadu, stawiałbym pod wielkim znakiem zapytania. Trzeba też rozumieć, że w latach 1993 – 2005 ukraińska armia znajdowała się w procesie szybko postępującego rozpadu. Szybko cięto liczebność wojska i fundusze przeznaczone dla Sił Zbrojnych. To samo dotyczyło i wywiadu. Był on w stanie nie najlepszym, czego kulminacją była jego bezradność w roku 2014. Wię,c nawet jeżeli uznamy, że Arestowicz rzeczywiście był oficerem wywiadu w tamtych latach na Ukrainie, ciężko tutaj mówić o wysokiej kwalifikacji takiego oficera, którą nabył w strukturach, które znajdowały się w stanie permanentnego rozpadu i dezorganizacji. Tę najważniejszą z kart, którą Arestowicz stale wykorzystuje, możemy moim zdaniem odnieść do mocno wyolbrzymionej półprawdy.

______________________________________________________

Od aktora do prorosyjskiego nacjonalisty

Jednocześnie wraz ze służbą w wojsku Arestowicz rozpoczął też swoja karierę aktorską. Wstąpił do grupy teatralnej o nazwie „Czarny Kwadrat”. Jak mi się wydaje, w odróżnieniu od wojska, to jest jedno z tych dwóch miejsc, które rzeczywiście mocno wpłynęło na kształtowanie Arestowicza jako osobowości. Musimy rozumieć że Czarny Kwadrat nie jest zwykłym tradycyjnym teatrem. To jest teatr improwizacji, którego twórca i kierownik, Anatolij Niejelow, swego czasu opracował własną metodę improwizacji teatralnej, o której napisał kilka książek i której uczono w tym teatrze. Trafić do tej grupy teatralnej nie było łatwo, obowiązywał wieloetapowy konkurs. Celem, jaki teatr stawiał sobie, było odkrycie w aktorach pierwotnej naturalności człowieka w tym stanie, w jakim on znajodował się, będąc dzieckiem. Aktor na scenie ma się zachowywać zupełnie naturalnie w każdej sytuacji i lekko wcielać się w każdą rolę. (Arestowicz na scenie Czarnego Kwadratu – link 4 ) Nie wiemy dokładnie, w jakim roku Oleksij dołączył do grupy teatralnej. W jednym ze swoich wywiadów oznajmił, że dołączył do teatru niemal już w 1993 roku i to aktorzy tej grupy zainspirowali go do zaciągnięcia się do wojska. Bo rzekomo było tam sporo byłych wojskowych. W innym wywiadzie oznajmił, że zaczął swoją przygodę z teatrem już podczas służby w wywiadzie i miało to być jego hobby, które pomagało mu się zrelaksować. Te tezy są sprzeczne, bo albo trzeba uznać, że był tak genialny, że przyjęto go do teatru w wieku 18 lat, albo trzeba uznać, że pierwsze twierdzenie jest zupełnie fałszywe i wstąpił tam wiele lat później. Tak czy inaczej, nie ma wątpliwości, że przez dłuższy czas rzeczywiście był członkiem grupy Czarny Kwadrat i gra w tym teatrze mocno wpłynęła na przyszłość Oleksija. W latach 2005 – 2012 Arestowicz też aktywnie grał mniejsze role w reklamach i serialach produkcji rosyjskiej. Takich jak: serial „Powrót Muchtara” o przygodach odważnych rosyjskich milicjantów i ich wiernego psa Muchtara. (Arestowicz w serialu Powrót Muchtara 3 – link 5). Trzeba przyznać, że kariera wielkiego aktora Arestowiczu się nie udała. Grę jego można raczej uznać za przeciętną i był to dla niego raczej sposób na dodatkowy zarobek. Rosyjska produkcja filmowa w tamtych latach mocno się rozkręcała i potrzebowała dużej liczby aktorów z prowincji dla małych ról w kolejnych serialach detektywistycznych, które się pojawiały, jak grzyby po deszczu.

Gdzieś w tych latach (też dokładnie nie wiemy kiedy) pomiędzy rokiem 2000 i 2004 Arestowicz dołączył do bardzo nietypowej partii politycznej o nazwie Braterstwo, liderem której nadal jest nietypowy ukraiński „nacjonalista” ( sam tak siebie określa ) Dmytro Korczyński. Nietypowy dlatego, że i on sam i jego partia przez dłuższy czas mieli pozycję prorosyjską. Głosili hasła antyglobalistyczne, a co z tym się łączy też antyamerykańskie, antynatowskie i antyunijne. Budowali wizję świata odnowionego zjednoczonego prawosławia, jako odrębnej cywilizacji konkurencyjnej do tej zachodniej i światu islamu. No, a skoro główne centrum prawosławia na tym obszarze było w Moskwie, to w praktyce to oznaczało jednoczenie się wokół Moskwy. Partia Braterstwo występowała też mocno przeciwko prozachodnim partiom politycznym na Ukrainie i była siłą, która aktywnie działała przeciwko Majdanowi 2004 roku. Arestowicz nie tylko był członkiem tej organizacji, ale i szybko urósł do roli zastępcy jej lidera. W tej randze uczestniczył w kilku konferencjach prawicy w Moskwie, na jednej z których Korczyński, Arestowicz i lider Euroazjatyckiego Ruchu Dugin występowali razem na wspólnej konferencji prasowej. Konferencja ta głownie była poświęcona zagrożeniu „pomarańczowego przewrotu” w Rosji. To był wtedy po roku 2004 dość popularny w Rosji temat. O tym, jak rzekomo Zachód szykuje przewrót na Kremlu zamieniając prawdziwego lidera Putina na marionetkę pro zachodnią. Arestowicz na tej konferencji opowiadał własne relacje z Majdanu, które miały udowodnić, że cały protest w Kijowie był fejkiem opłaconym i wyreżyserowanym przez zachodnie służby. Nagranie tej konferencji zostało niestety skasowane przez rosyjskie RIA Nowosti, zachowały się natomiast teksty na stronie Międzynarodowego Euroazjatyckiego Ruchu, którego członkiem było wtedy Braterstwo Korczyńskiego. Teksty te zawierają fragmenty wystąpień Arestowicza (link 6 i 7). Podobne poglądy jak te, które prezentowało Braterstwo, wcale nie były czymś wyjątkowym. Marzyło im się prawosławne imperium ze stolicą w Kijowie jako „matce miast ruskich”. Bardzo podobne poglądy miał też na przykład lider tzw. Ruchu Azowskiego, a także twórca i dowódca najpierw pułku, a teraz brygady Azow, Andrzej Bielecki. Tylko w jego przypadku podstawą tego jednoczenia się Słowian miał być neopoganizm zamiast prawosławia. Po inwazji 2014 roku i Korczyński i Bielecki zmienili swoje poglądy na jawnie antyputinowskie przy jednoczesnym utrzymaniu idei jednoczeniu się Rosjan i Ukraińców po obaleniu Putina. I jednoczenie się z Rosją w przyszłości.

W nowych warunkach, kiedy podobne idee są zupełnie nieakceptowalne dla większości obywateli kraju, osoby takie wypierają się aktywnie tej swojej przeszłości. Arestowicz tłumaczy, jak już wspomniałem wyżej, że był oficerem wywiadu i agentem, którego zadaniem było rozpoznać prawdziwe intencje Rosjan w stosunku do Ukrainy. Wielu uważa, że to jest prawda, a dowodem jest jego aktywność antyrosyjska po roku 2014 i tym bardziej roku 2022. Ale osobiście obserwując wypowiedzi Arestowicza od 10 lat, stwierdzam, że te poglądy prawdopodobnie są jedyną koncepcją w którą Oleksij naprawdę szczerze wierzy. Ponieważ jakiej by pozycji nie zajmował, na każdym etapie raz za razem wraca do niej. Bo walczyć z putinizmem nie oznacza walczyć z ideą imperium. Arestowicz zmieniał formę tej idei, ubierał ją w różne piękne słowa, ale zasadniczo jest to to samo. Umownie ten system poglądów można uznać za „budowanie alternatywnego ruskiego miru w Kijowie”. Takim osobom jak Arestowicz nie podoba się, w jaki sposób Putin buduje ten ruski mir, jakie metody wykorzystuje. Ale zasadniczo podoba się im sama idea budowy odrębnej, „nowej” cywilizacji na wschodzie na fundamencie ruskiej kultury (której częścią w tej koncepcji jest kultura ukraińska). Stąd odrzucenie przez Arestowicza koncepcji Rosji jako okupanta Ukrainy. Oleksij od zawsze dąży do uznania, że i imperium rosyjskie, i ZRSR były tworami dla Ukraińców swoimi. Często krytykuje próby budowania odrębnej ukraińskiej tożsamości narodowej w tej formie, w jakiej to ma miejsce teraz. Określa ukraińską kulturę jako marginalną. Krytykuję powszechną językową ukrainizację, mówiąc o tym, że wysoka kultura i nauka w języku ukraińskim są mało wartościowe, bo brakuje rzekomo w tym języku terminologii, a sam język jest zbyt biedny i będzie ograniczał rozwój Ukrainy. W ramy tych idei wpisuje się koncepcja Arestowicza tzw. Piątego projektu. Albo koncepcja Rusi-Ukrainy, którą głosi od wielu lat. Oznacza ona przebudowę Ukrainy od zera i zbudowanie nowej tożsamości ukraińskiej jako „prawowitych Rosjan”. Ogłoszenie przez Ukrainę, że podstawą jej współczesnej państwowości jest tradycja Rusi Kijowskiej i prawosławnego chrześcijaństwa, i na tym fundamencie zbudowanie nowej tożsamości. Jednym słowem prawdziwa alternatywna Rosja z ukraińską wersją języka rosyjskiego. Biorąc pod uwagę całokształt głoszonych przez Oleksija idei, uważam, że bliskie kontakty z Duginem w roku 2005 raczej organicznie w ten obraz się wpisują i wcale mu nie przeczą.

Warto też dodać, że w okresie 2014 – 2022 Arestowicz niejednokrotnie podejmował próbę przestawienia swojej publicznej aktywności z języka rosyjskiego na ukraiński. W celu dotarcia do większej liczby zwolenników. W tym okresie miliony Ukraińców przestawiło się z rosyjskiego na ukraiński. To jest stały trend, szczególnie jawnie widoczny po inwazji 2022. Autor tego tekstu sam jest taką osobą, pochodzącą z rosyjskojęzycznej rodziny ze wschodu Ukrainy, która będąc w praktyce bilingua przestawiła się na ukraiński w swoim życiu codziennym w ciągu kilku lat. Natomiast wypadek Arestowicza jest tu wyjątkiem. Opanowanie ukraińskiego zupełnie mu się nie udało. W latach 2017 – 2020 oglądałem wielokrotnie wywiady z Oleksijem, w których próbował prowadzić rozmowę w języku ukraińskim. Jego ukraiński za każdym razem okazywał się być tak mocno zniekształcony rosyjską wymową i wykorzystywaniem rusycyzmów, że to często kończyło się dla niego wręcz upokorzeniem. Dlatego prowadzący programy prosili go po 10 – 15 minutach, by przejść na rosyjski sugerując, że tak będzie mu łatwiej. Wydaje mi się, że duma tego człowieka została głęboko tym urażona i z czasem porzucił próby przejścia na ukraiński. Jego słynne codzienne rozmowy z dziennikarzem Fejginem, w których on opisywał przebieg wojny w 2022 i na początku 2023 roku, pojawiały się na kanale tego rosyjskiego opozycjonisty nie tylko dlatego, że niby Arestowicz chciał przemówić do Rosjan w ten sposób, ale i dlatego, że na ukraińskim kanale po prostu tego zrobić by nie potrafił, bo nie potrafi w zwyczajny dla siebie sposób improwizować po ukraińsku, tak samo jak i nie jest w stanie wykorzystywać tej typowej dla niego terminologii, która pochodzi z rosyjskiego.

________________________________________________________

Guru – psycholog i polityk.

Z partią Braterstwo związany jest pierwszy etap politycznej aktywności Arestowicza. Na przykład: Braterstwo w roku 2009 wspierało Eduarda Gurwica jako kandydata na mera Odesy. Arestowicz był odpowiedzialny za wsparcie Gurwica w samej Odesie i został za to wynagrodzony stanowiskiem głowy administracji rejonowej w m. Odesa. Czyli dość wysokiej rangi urzędnika w dużym i bogatym mieście. Zresztą Arestowicz wytrzymał na tym stanowisku ledwie 3 miesiące, po czym sam się zwolnił. W tym samym czasie wraz z Korczyńskim Arestowicz organizował obywatelską platformę „Przeciwko wszystkim”, która, jak wynika z nazwy, miała być trzecią siłą pomiędzy zwalczającymi się wtedy nawzajem prorosyjskimi i prozachodni partiami na Ukrainie. Inicjatywa ta była głośna, miała duże ambicje, ale szybko wygasła i została zapomniana.

W tym samym czasie (tradycyjnie już nie wiemy, kiedy konkretnie) Arestwoicz zaczął swoją przygodę z kolejną organizacją, która mocno wpłynęła na jego osobowość. Zaczął swoje studia w szkole psychologii „Człowiek wśród ludzi”. To nie jest żadna uczelnia, czy tradycyjna szkoła. Jest to natomiast twór rosyjskiego samozwańczego psychologa, a także lekarza medycyny nietradycyjnej, astrologa, filozofa, pisarza, poety itd. Awessałoma Podwodnego. Postać ta warta byłaby oddzielnego tekstu w wypadku, gdyby miała ona dla nas jakieś znaczenie. Natomiast na pewno miała i ma wielkie znaczenie dla Arestwoicza, ponieważ Awessałom Podwodny jest sam postacią tego samego typu, jak i Arestowicz, tylko o wiele większej skali. Po zapoznaniu się z twórczością pana Podwodnego nie mam wątpliwości, że jego wpływ na system poglądów samego Arestowicza jest ogromny. Oleksij aktywnie korzysta z terminologii, której nauczył się w tej „szkole psychologii”. Tam też w dużej mierze nauczył się sztuki manipulowania ludźmi, którą aktywnie wykorzystuje, łącząc ją ze sztuką improwizacji teatralnej. W szkole tej, jak twierdzi Arestowicz, uczył się co najmniej przez 7 lat. I właśnie tym szkoleniom zawdzięcza swoją własną karierę psychologa i guru, który idąc tropem pana Podwodnego, sam założył własną szkołę. To na tym właśnie etapie dorabiał jako psycholog rodzinny na telekanale ICTV i rozpoczął własne szkolenia dla chętnych . Arestowicz zawdzięcza też swojej karierze guru-psychologa znajomość ze swoją małżonką, Anastazją, która została oczarowana przez niego, jako lektora. Jest to trzecia żona Arestowicza (ze słów Anastazji Arestowicz link -8). Łącznie Arestowicz ma 3 dzieci, dwoje z poprzednich małżeństw i jedno dziecko w obecnym. Na ogół Arestowicz woli nie zdradzać publiczności swojego życia prywatnego. Dopiero rok temu, kiedy Arestowicz jawnie zaczął prezentować siebie, jako możliwego kandydata na prezydenta kraju, jego obecna żona Anastazja zaczęła pojawiać się w mediach głównego nurtu i udzielać wywiadów opowiadając o życiu rodzinnym Arestowiczów.

_______________________________________________________

Ekspert do spraw wszystkiego

W ten sposób podchodzimy do Majdanu roku 2014. Arestowicz wtedy przekuł się na wielkiego patriotę i wsparł Majdan. Znany stał się podczas wydarzeń w Kijowie zimy 2013- 2014 za sprawą swojej radykalnej pozycji. Apelował do Majdanu o uzbrojenie się w broń palną i strzelanie do milicjantów na ostro. Wzywał posiadaczy broni palnej w Kijowie, by dołączali do protestu. Na wczesnym etapie rosyjskiej inwazji roku 2014, Arestowicz powraca znów jako wojskowy i weteran wywiadu. W sytuacji ogromnego deficytu instruktorów, którzy mogliby szkolić licznych ochotników, Arestowicz tworzy społeczną organizację „Narodowy rezerwista” w celu szkolenia tych, którzy chcą udać się na wschodni front i walczyć po ukraińskiej stronie na Donbasie. W tamtym momencie takich organizacji pojawiło się mnóstwo. Co prawda Narodowy Rezerwista Arestowicza, w odróżnieniu od wielu innych wolontariackich ruchów, udzielał tych szkoleń nie bezpłatnie. ( link-9 ) Gdzieś po roku Narodowy Rezerwista przestał najwyraźniej istnieć, bo w kolejnych latach nic o tej organizacji już nie było wiadomo. Oleksij natomiast skoncentrował się głównie na budowaniu swego autorytetu jako eksperta politycznego i wojskowego. Rozkręcił swoją stronę na Facebooku i kanale Youtube, udzielał licznych wywiadów w mediach internetowych i telewizji. W Polsce są szeroko znane celne prognozy i analizy Arestowicza dotyczące wojny Rosji z Ukrainą. Prawdą jest, że nawet w roku 2013 można znaleźć dość trafne teksty Oleksija, gdzie prognozuje aneksję Krymu i opisuje sposób, w jako Rosja może tego dokonać. Na tej podstawie wielu uważa tego Pana za wręcz genialnego analityka. I rzeczywiście, to jest człowiek o nieprzeciętnej inteligencji. Jednak obserwując go przez wiele lat, mogę stwierdzić, że jego inteligencja przejawia się wcale nie w postaci trafnych analiz, a w odpowiednim budowaniu swojego wizerunku i umiejętności mówienia odbiorcy w odpowiednim momencie tego, co tamten chciałby usłyszeć. Przez ostatnie 10 lat Arestowicz zrobił setki różnych prognoz, z których wiele jest sprzecznycj ze sobą. Wieszczył rozpad Rosji wiele lat temu, kilka razy prognozował upadek Ukrainy, nawet wieszczył szybki upadek ekipy Zeleńskiego w pierwszym roku ich rządów, po czym sam stał się jej częścią. Odbiorca jednak na ogół tych nietrafionych analiz nie pamięta. Cała sztuka budowania autorytetu w tym wypadku polega na wybraniu tych analiz, które okazały się trafne i rozkręceniu ich. Arestowicz niewątpliwie jest świetnym mówcą i wszystkie jego analizy są tak barwne, że zawsze robią one na odbiorcy wielkie wrażenie. Jest to jednak bardziej przemyślana taktyka oddziaływania na człowieka i manipulowania jego świadomością, niż szczerze dążenia zostać prawdziwym analitykiem wojskowym czy politycznym.

Jak wiemy ze słów Oleksija w roku 2018 podpisał on kontrakt z Siłami Zbrojnymi Ukrainy i miał służyć na linii frontu w 72 brygadzie zmechanizowanej. Podczas tej służby w pododdziale rozpoznawczym, Oleksij niby miał 33 wyprawy za linię frontu na tyły prorosyjskich sił na Donbasie. Miał też zostać wielokrotnie nagradzany i awansować do rangi majora. Ta część biografii Oleksija wzbudziła wielkie kontrowersje na Ukrainie. Część wojskowych uważa, że całość tej historii po prostu jest kłamstwem. Część twierdzi, że rzeczywiście miał podpisany kontrakt z 72 brygadą, ale żadnych wielkich osiągnięć nie miał, a nawet że nie pełnił on aktywnej służby na linii frontu. Deklaracje Arestowicza nawet doprowadziły do jego konfliktu ze znanym ukraińskim dziennikarzem wojennym, Jurijem Butusowem, który reagując na słowa Oleksija, przeprowadził analizę jego wystąpień medialnych w czasie, kiedy rzekomo miał on służyć na froncie. Okazało się, że Arestowicz w tym samym czasie regularnie brał udział osobiście w dyskusjach telewizyjnych na tematy wojenne bezpośrednio w Kijowie i prowadził bardzo aktywne życie blogera, udzielając licznych wywiadów online. Butusow też poddał wątpliwości twierdzenie o 33 wyprawach za linię frontu w tak krótkim przedziale czasowym (Oleksij miał podpisać kontrakt z SZU tylko na jeden rok) i w okresie, kiedy linia frontu była najmniej aktywna od wielu lat z powodu zawieszenia broni wprowadzonego przez prezydenta Zeleńskiego. (link – 10)

Arestowicz w tym okresie również aktywnie komentował ukraińskie życie polityczne. W latach 2014 – 2017 udawał wielkiego patriotę i nacjonalistę, który z całego serca wspiera wysiłek ukraińskiego państwa w walce z Rosją. W 2017 roku nagle ogłosił, że kłamał i udawał tylko patriotę i że patriotyzm, jako pojęcie jest mu obce, a działał tak tylko dlatego, że było to potrzebne dla kraju w tamtym okresie. W rzeczywistości zaś jego prawdziwe poglądy robią z niego „obywatela świata”, a poglądy ma o wiele szersze niż ten wąski i tępy ukraiński nacjonalizm. Mimo to w czasie kampanii wyborczej w roku 2019 Arestowicz mocno wsparł kandydaturę Poroszenko. Nazwał go doświadczonym liderem mającym dobre stosunki z Zachodem, a Zeleńskiego publicznie nazywał klaunem, jego wyborców zaś wyzywał od debili i niedorozwiniętych umysłowo. Po wygranej Zeleńskiego jednak szybko zmienił swoją pozycję, oznajmił, że mylił się co do postaci nowego prezydenta i zaczął tak samo agresywnie atakować już Poroszenkę i jego zwolenników jako tępych nacjonalistów. W tym okresie Arestowicz dostał propozycję objęcia stanowiska rzecznika ukraińskiej grupy negocjacyjnej w Mińsku. Czyli dołączyć do ekipy, którą jeszcze niedawno tak mocno krytykował. Arestowicz wykorzystał to stanowisko do aktywnego wsparcia piarowego ekipy Zeleńskiego. Jego działalność wychodziła daleko poza obszar jego formalnych obowiązków. Wykorzystał też to stanowisko do głoszenia własnych koncepcji Rusi- Ukrainy i budowy alternatywnego ruskiego miru na Ukrainie.

________________________________________________________

Teraźniejszość i podsumowanie.

W ten sposób docieramy do obecnej sytuacji Oleksija Arestowicza. Niebywały wzlot popularności doradcy administracji prezydenta Ukrainy pociągnął za sobą jego upadek, a nawet ucieczkę z Ukrainy, jako prześladowanego (z jego słów) opozycyjnego polityka. Okres ostrego chwalenia Zełeńskiego jako lidera, zmienił obecnie na tak samo ostrą krytykę. Zełeński jego zdaniem był liderem trzeciej siły, umiarkowanym politykiem, ale przemienił się w prymitywnego nacjonalistę hejtującego wszystko, co jest rosyjskie i z tego powodu jest mu z nim już nie po drodze. Arestowicz udzielił też kilka bardzo kontrowersyjnych wywiadów rosyjskim działaczom opozycyjnym, gdzie mocno krytykował postawę ukraińskiego państwa, wieszczył upadek Ukrainy, a nawet proponował rozwiązać konflikt z pomocą wspólnych rosyjsko-ukraińskich roszczeń do Zachodu, który jego zdaniem wykorzystał i porzucił Ukrainę. Ktoś uważa, że to jest taka skomplikowana polityczna gra, skierowana na straszenie Zachodu. Osobiście zaś tak nie uważam i, biorąc pod uwagę całokształt działalności Arestowicza, uważam, że to jest logiczny dla niego skręt. Powrót do tego, co zawsze było mu bliskie i tak samo szczery brak akceptacji procesów, które w naturalny sposób odbywają się podczas wojny na Ukrainie. Czyli derusyfikacja i odrzucenie przez straumatyzowane wojną społeczeństwo wszystkiego, co w jakikolwiek sposób jest związane z Rosją. Sytuacja Oleksija jest w dużej mierze tragiczna. On widzi siebie jako działacza Ukrainy, której nie ma i która raczej już się nie pojawi. Trauma tej wojny powoduje, że idea stworzenia alternatywnego ruskiego miru na Ukrainie jest przegrana na starcie. Arestowicz może w funkcjonować jako polityk tylko w warunkach powrotu Ukrainy do pomysłu współpracy z Rosją. Czegoś na kształt obecnej Gruzji. Jednak w praktyce to jest niemożliwe z powodu niechęci do takich scenariuszy ze strony Rosji, która nie chce już współpracy tylko aneksji lub kontynuowania wojny i aneksji w wyniku jej wygrania. Scenariusz, w którym taka osoba jak Arestowicz dochodzi do władzy na Ukrainie, jest scenariuszem tragicznym, bo oznacza znaczącą zmianę nastrojów społeczeństwa i poszukiwanie w zasadzie „nowego Zełeńskiego” gotowego próbować porozumieć się z Rosją w sytuacji jednak o wiele bardziej groźnej niż ta z roku 2019. Nie mówiąc już o poglądach Oleksija, bo tak samo jak „mała radziecka armia” nie pokona dużej, tak samo żaden alternatywny ruski mir nie ma szans na przetrwanie. Bo jako zupełnie sztuczny twór zostanie połknięty przez prawdziwy ruski mir. Bardziej prawdopodobne jest jednak to, że kariera polityczna Oleksija w długofalowej perspektywie zakończy się niczym. Bo zwyczajnie z powodu wojny zabraknie wyborców, gotowych głosować za te idee, do których Arestowicz powraca w swoich deklaracjach raz za razem i które przebijają się przez grubą warstwę manipulacji i udawania tego, kim się nie jest.

Na ogół Oleksij Arestowicz jest jedną z najbardziej ciekawych i ekscentrycznych postaci ukraińskiego życia publicznego. Dobry mówca, aktor życia realnego (w odróżnieniu od kina gdzie jego gra prezentuje się raczej marnie), wielki oszust, specjalista od manipulowania opinią publiczną, trochę filozof i marzyciel. A przede wszystkim osoba skrajnie zakochana w sobie. Osoba warta uwagi, ale też taka, co do której niezbędne jest zachowanie ostrożności. Trzeba dokładnie wiedzieć kim jest Mr Arestwoicz i dlaczego mówi to, co mówi. Szczególnie, jeżeli mówi to, co nam się podoba. Bo z dużym prawdopodobieństwem ten człowiek mówi te rzeczy właśnie dlatego, że wie, iż nam to się spodoba, a nie dlatego, że sam tak myśli.

Link-1
Wywiad z Oleksijem Arestowiczem – dyrektorem agencji Aegis Artist Group —
https://www.dsnews.ua/politics/vdart2827?fbclid=IwAR1DAM1BNdskSb8cTjrONPgVQfcMgzmEY0NUJHMjxRj00L_czrk7ucsR6ew

Link-2
„psycholog rodzinny” Arestowicz naprawia stosunki w rodzinie Khan
https://www.youtube.com/watch?v=3OodDuSQxik

Link-3
„psycholog rodzinny” Arestowicz odpowiada na pytania i udziela rad w komentarzach na stronie kanału ICTV
https://web.archive.org/web/20160304215441/http://life.ictv.ua/ru/index/read-blog/id/813

Link-4
Arestowicz na scenie teatru Czarny Kwadrat
https://www.youtube.com/watch?v=EwTaZnvYNlI

Link-5
Oleksij Arestowicz jako bandyta i morderca z rosyjskiego serialu „Powrtót Muchtara 3”
https://www.youtube.com/watch?v=y9myQp0jRG4

Link-6, Link-7
Strzeszczenie wystapień Dugina, Korczewskiego i Arestowicza na wspólnej konferencji prasowej 18.02.2005
https://web.archive.org/web/20210125102013/http://thule.primordial.org.ua/manifest-bratstvo.htm
https://web.archive.org/web/20210210054921/https://rusk.ru/st.php?idar=10169

Link-8
Wywiad z Anastazją Arestowicz, małżonką Oleksija na kanale 1+1

https://www.youtube.com/watch?v=64HY20tQMz0

Link-9
Wywiad z Oleksijem Arestowiczem jako twórcą organizacji Narodowy Rezerwista
https://www.youtube.com/watch?v=NSx1b6pPt_I

Link-10
Jurij Butusow podważa bohaterskie czyny Arestowicza na linii frontu
https://www.facebook.com/butusov.yuriy/posts/pfbid02u8zR72nmVW8iM1JoQhMw6MomBYdhttZDcr2MB8F5L22pDjvWtAkzhKmSQS51BBBBl

______________________________________________________________
Komentarz dla chętnych wesprzeć moją publicystykę :
Patronite.pl: https://patronite.pl/Frontiersman
buycoffee: https://buycoffee.to/frontiersman
Patreon: https://www.patreon.com/frontiersmannews