Nie zamierzam wchodzić w jałowe, salonowe dyskusje o tym, ilu policjantów patrolowało w tamtej chwili krakowski Rynek, ani licytować się na sekundy. Fakty są bezdyskusyjne: dwaj młodzi funkcjonariusze – st. post. Jakub Kulik i st. post. Artur Morański – wykazali się nadludzkim opanowaniem, profesjonalizmem i bezprzykładnym bohaterstwem. Gdy stanęli oko w oko z uzbrojonym w karabinek napastnikiem, zrobili to, do czego zobowiązuje rota przysięgi, ryzykując własnym życiem. Gdyby nie ich natychmiastowa reakcja, bilans tej tragedii mógłby być wielokrotnie bardziej porażający.

REKLAMA

Nie zamierzam również dołączać do chóru krytyków czy chwalców oceniających reakcję Tomasza Sakiewicza i redakcji TV Republika w pierwszych minutach po zamachu. Choć można zarzucić brak profesjonalizmu w sytuacji bezpośredniego relacjonowania budzącej skrajnie silne emocje tragedii, to po ludzku kompletnie się redaktorowi nie dziwię. Wystarczy przypomnieć sobie, jak traktuje tę stację aparat państwa: majowe najście policji na mieszkanie Sakiewicza w wyniku sfingowanego przez hejtera zgłoszenia („swatting”), skucie kajdankami jego asystentki, obrzydliwe przecieki prokuratury i sprzyjających władzy mediów o „niekompletnie ubranym redaktorze w bieliźnie”, którymi usiłowano zniszczyć jego godność osobistą – i to mimo obecnej w domu rodziny redaktora. Kto doświadczył takich ubeckich metod ze strony państwa, ten ma pełne prawo patrzeć na każdą akcję służb z najwyższą nieufnością.

To, co jest dla mnie prawdziwym, moralnym skandalem, wydarzyło się chwilę później – na politycznych salonach.

SZANTAŻ KRWIĄ I KŁAMSTWO O „BATYRZE”

Gdy dym wystrzałów jeszcze unosił się w powietrzu, w mediach pojawił się poseł Koalicji Obywatelskiej Piotr Kandyba, który bez cienia żenady zaatakował Prezydenta Karola Nawrockiego. Na antenie Polskiego Radia 24 poseł rzucił tezę, że ponad 3 miliardy złotych miały trafić na doposażenie policji w ramach unijnego programu SAFE, ale środki te miały rzekomo zostać zablokowane przez prezydenckie weto. Wtórowała mu zorganizowana machina w sieci, wylewająca pomyje na Prezydenta per „Batyr” i powielająca dawną, cyniczną frazę Radosława Sikorskiego: „Powinien to pamiętać także każdy policjant, który będzie szedł na akcję bez kamizelki kuloodpornej”.

Zderzmy tę bezczelną propagandę z twardą rzeczywistością:

Prawda o SAFE: Unijna pożyczka SAFE została przez rząd zaciągnięta już dawno temu – i to z rażącym ominięciem procedury konstytucyjnej (bez wymaganej ratyfikacji i podpisu Głowy Państwa). Co więcej, z powodu rynkowych zawirowań jej koszt drastycznie wzrósł – oprocentowanie skoczyło w międzyczasie o blisko dwa punkty procentowe! Wmawianie komukolwiek, że biurokratyczny kredyt z Brukseli ubrałby policjantów na ulicy w ciągu kilku miesięcy, to ordynarny fałsz.

Prawda o kamizelkach: Rząd koalicji rządzi od trzech lat, wygenerował gigantyczny deficyt budżetowy i lekką ręką wydaje miliony na partyjne cele. A jak wygląda rzeczywistość policjantów na dole? Obnażyły ją wstrząsające relacje żon obu rannych funkcjonariuszy w rozmowie z red. Przemysławem Talkowskim w Kanale Zero: policjanci profesjonalne kamizelki balistyczne (plate-carrier) oraz opaski uciskowe (stazy taktyczne) musieli kupić sobie sami, za własne pieniądze z domowych budżetów! Co więcej, ranny policjant na krakowskim bruku sam zakładał sobie prywatną stazę, bo państwo Tuska nie zapewniło mu nawet tego.

Mamy więc formację, którą wysyła się na kordony pod Trybunał Konstytucyjny, na najścia do domów dziennikarzy czy do brutalnego skuwania 70-letniego męża Danuty Holeckiej na grobie syna za błahe wykroczenie drogowe – ale kiedy patrol staje naprzeciw terrorysty, okazuje się, że musi osłaniać pierś pancerzem kupionym z własnej pensji.

WAFELKI 2.0, CZYLI JAK ZROBIĆ „PRAWICOWEGO ZAMACHOWCA”

Ale nic to. Rządzący uznali najwyraźniej, że to zbyt dobra okazja, by wreszcie uderzyć w prawicę. Wszak od czasu słynnej „afery wafelkowej” pod Wodzisławiem Śląskim z 2017/2018 roku – kiedy to z sześciu leśnych dziwaków jedzących tort ze swastyką z Prince Polo, zachęconych tajemniczymi 20 tysiącami złotych w reklamówce, zrobiono w stacji komercyjnej międzynarodowy dowód na „faszyzm w Polsce” – w tym temacie panowała posucha.

Mechanizm manipulacji odpalono błyskawicznie:
▪ Najpierw minister Marcin Kierwiński rzucił w świat oficjalną narrację o „zafascynowaniu ideologiami skrajnie prawicowymi”.
▪ Równocześnie premier Donald Tusk wykonał swój klasyczny manewr uniku: zaapelował o „nieupolitycznianie tragedii”, co w języku tej władzy oznacza próbę zablokowania jakichkolwiek pytań o stan państwa i brak sprzętu dla funkcjonariuszy.

Narracja poszła w świat. Problem w tym, że śledczy badający sprawę brutalnie rozjechali rządową propagandę.

FAKTY Z PROKURATURY KONTRA MANIPULACJA MINISTRA ŻURKA

Zarówno rzecznik Prokuratury Krajowej prok. Przemysław Nowak, jak i naczelnik wydziału zamiejscowego prok. Eryk Stasielak w oficjalnych komunikatach jasno zaznaczyli: w miejscu zamieszkania sprawcy nie znaleziono żadnej symboliki kojarzonej ze skrajną prawicą ani ze skrajną lewicą. Wszystko wskazuje na profil skrajnie zaburzonego „samotnego wilka”, nienawidzącego społeczeństwa i zafascynowanego masową przemocą.

Co naprawdę krył komputer Michała Oksińskiego? Śledczy z ABW i CBZC ujawnili, że sprawca wyszukiwał informacje o zupełnie sprzecznych profilowo zbrodniarzach:
Andersie Breiviku (zamachowcu z Norwegii),
Elliocie Rodgerze (zabójcy z Kalifornii z 2014 r., idolu sfrustrowanych inceli – stąd skrót „GGER” na szafce sprawcy),
Tedzie Kaczynskim („Unabomberze”) – będącym radykalnym ekoterrorystą i wrogiem cywilizacji technicznej,
Charlesie Mansonie – psychopatycznym przywódcy sekty.

I co z tą wiedzą robi minister sprawiedliwości Waldemar Żurek? Występuje w Radiu Kraków i metodą chirurgicznego cięcia wyciąga z tego patologicznego worka wyłącznie Breivika, triumfalnie ogłaszając: „Jest bardzo silny wątek tego prawicowego ekstremizmu”. Resztę – ekoterrorystę Kaczynskiego, Mansona i incela Rodgera – minister taktownie przemilcza, bo zburzyłoby to propagandowy teatr.

DONT TREAD ON ME – TĘCZOWY GRZECHOTNIK

Kropką nad „i” miała być słynna flaga ze zwiniętym grzechotnikiem i napisem „Don’t Tread on Me” (flaga Christophera Gadsdena z 1775 r.), którą znaleziono na ścianie zamachowca. Rządowi eksperci od siedmiu boleści natychmiast ogłosili ją „neonazizmem” i symbolem „skrajnej prawicy”.

Doprawdy, nie wiem już, co o tym myśleć. Kiedy z czystej ciekawości wpisałem w wyszukiwarkę hasło flagi Gadsdena, jako jeden z pierwszych wyników wyskoczyła mi dokładnie taka grafika, jaką ilustruję ten wpis – legendarny grzechotnik na tle tęczowej flagi LGBT, używany od lat przez ruch Queer Libertarians oraz organizację Pink Pistols (amerykańskich aktywistów LGBT walczących o prawo do posiadania broni i wolność od państwowego przymusu).

Czy pan minister Żurek i poseł Kandyba zamierzają teraz ogłosić, że tęczowa flaga wolnościowa to również zakamuflowany „bękart prawicowego terroryzmu”?

CZAS NA ROZLICZENIE PRAWDY

Mamy do czynienia z porażającym festiwalem obłudy. Kiedy państwo pod rządami Donalda Tuska nie potrafi wyposażyć bohaterskich patrolowców w podstawowy sprzęt ochronny, a zaoszczędzone pieniądze topi w chociażby w miliardy dla telewizji w likwidacji – szuka się kozła ofiarnego.

Zamiast pokory, przeprosin i dymisji za dziadostwo w zaopatrzeniu policji, zaoferowano Polakom kolejną leśną maskaradę z wafelkami, zmontowaną na kolanie z Breivika, uciętych faktów i histerii wokół historycznej flagi, której znaczenia ministerialne salony najwyraźniej nawet nie rozumieją.

Rannym policjantom z Krakowa należy się najwyższy szacunek, awanse i zwrot co do grosza za sprzęt, który uratował im życie.
A politycznym geszefciarzom żerującym na ich krwi – bezwzględna, publicystyczna prawda prosto w oczy.