Opadły już emocje, dlatego wracam do mojej krytycznej oceny zachowania redaktora Sakiewicza.
Jak zwykle, obozy podzieliły się według linii politycznego poparcia. Jedni bronią Republiki, drudzy ją atakują. Cały spór sprowadzono do pytania, czy policja była na miejscu, czy jej nie było. A przecież nie o to chodzi.
Mój ostry komentarz dotyczył przede wszystkim skrajnie nieodpowiedzialnego w mojej ocenie komunikatu: „Policji brak”.
Odłóżmy na chwilę na bok stan faktyczny. Spójrzmy na sprawę z punktu widzenia bezpieczeństwa, taktyki i psychologii.
Wyobraźmy sobie, że potencjalnych zamachowców jest dwóch lub trzech. Oni również nie wiedzą, gdzie znajdują się siły policyjne. Chcą osiągnąć jak największy efekt, zabić jak najwięcej ludzi. Siedzą w pobliskiej kawiarni lub restauracji, nasłuchują informacji i nagle słyszą w telewizji, że na rynku nie ma policji, są jedynie służby medyczne i nieuzbrojona straż.
Trudno o bardziej niebezpieczny komunikat. To informacja, która może ułatwić podjęcie decyzji o ataku.
W takich sytuacjach poglądy pracowników stacji, jej oglądalność czy potrzeba dostarczenia widzom kolejnych informacji nie mogą przesłaniać podstawowych zasad bezpieczeństwa. Nie wszystko, co dziennikarz wie i co jest zgodne z rzeczywistością, musi być natychmiast przekazane na antenie.
Jednocześnie sprzeciwiam się nagonce na Republikę i wykorzystywaniu tej transmisji jako pretekstu do ograniczania jej działalności. Sakiewicz relacjonował stan, który przedstawiał jako faktyczny. Można, a nawet trzeba, dyskutować o tym, czy w konkretnym miejscu i czasie powinien był ujawniać takie informacje. To jednak zupełnie inna sprawa niż próba zamykania ust krytykom rządu.
Uważam, że relacja w takiej formie była błędem. Ale próba wtargnięcia do siedziby Republiki, między innymi z tego powodu, jest czymś, czego nie można usprawiedliwiać.
Można krytykować dziennikarzy, można rozliczać ich z odpowiedzialności. Nie wolno jednak zastępować debaty i prawa przemocą.
Zostaw komentarz