Poniżej fragmenty mojej książki opublikowanej w 2000 roku pt. „Tektyty Relikty Gwiezdnych Wojen” – ISBN 83-912220-1-2, Copyright by Andrzej Kotowiecki

REKLAMA

Część tej pracy o meteorytach i tektytach była również publikowana w miesięczniku Nieznany Świat w nr. 12 z 2000 roku oraz od 3 do 8 i od 10 do 12 z 2004 roku a także w Kwartalniku Meteoryt i innych publikacjach (plus wywiad-audycja radiowa w grudniu 2000 roku w Nautiliusie Radia Zet).

Udostępniam część mojej pracy z pominięciem niektórych ilustracji i głównie skupiam się na temacie starożytnych tekstów opowiadających o pojazdach i lotach kosmicznych w starożytności. W ostatniej części będzie zamieszczony wykaz literatury oraz dodatek.      

18. Ciekawe opisy pojazdów zawarte w niedawno odkrytych przekazach

        Kiedy po raz pierwszy ogłosiłem teorię na temat pochodzenia tektytów i ich związku z pojazdami kosmicznymi. budowanymi z krzemu i szkła nie wiedziałem o „Vymaanika-Shastra” z XI wieku, autorstwa Maharszi Bharawadża, który zebrał zapisy traktujące o lataniu bogów i ludzi. Pierwszy raz o tej książce przeczytałem w jednej z prac Ericha von Dänikena i zamówiłem ją w Indiach. Książka ta ukazała się jesienią 1973 r. i została wydana przez zespół pod kierunkiem Dyrektora Academy of Sanskrit Research w Majsurze, prof. dr G. R. Josyera. Nie była łatwa do zdobycia, ale otrzymałem pozytywną odpowiedź od Dyrektora Akademii w Majsur i za cenę 50 $ otrzymałem ją w krótkim czasie do domu. Książka ta wywiera naprawdę ogromie wrażenie. W XI w. Maharszi Bharawadża zebrał naprawdę ogromną ilość informacji na temat lotów kosmicznych w starożytnych Indiach. Opisał nawet trzy odległe światy skąd bogowie przybywali i gdzie odlatywali. Podał nawet nazwy tych planet: Mahaloka, Brahmaloka i Swetadwipa. Informacje czerpał z bardzo starych źródeł. Po raz pierwszy już w 1943 r. Royal Sanskrit Library w Mysore opublikował rękopis „Vymaanika Shastra”. Bibliotece w Mysore zostały przekazane wydobyte z piwnic różnych rozsypu­jących się zdewastowanych przez ząb czasu świątyń paczki rękopisów związanych sznurkiem. Między innymi wśród licznych rękopisów była opisana wyżej praca. Poszczególne rozdziały, których jest dziesięć poruszają niepraw­dopodobne zagadnienia, takie jak: trening pilotów, drogi powietrzne czy też korytarze powietrzne, części samolotów, ubiory pilotów i pasażerów, przygotowanie jedzenia do długotrwałych lotów, wyrób specjalnych metali i szkła do produkcji pojazdów kosmicznych. Nadto opisano sprawy techniczne produkcji luster oraz konstrukcji napędów. W pracy wymienione są cztery zasadnicze rodzaje pojazdów: Shakuna Vimana, Sundra Vimana, Rukma Vimana, Tripura Vimana, a mają one jeszcze 113 najróżniejszych podtypów. W pismach tych podano na przykład 32-wie wskazówki dotyczące wznoszenia się w powietrze, w tym sekrety lotów jak latanie wężykiem, zygzakiem czy też „skakanie”. Opisano również jak zapobiec atakom nieprzyjaciela, jak stać się niewidzianym, czy też jak podsłuchiwać rozmowy nieprzyjacielskich statków kosmicznych. Podano np.5 atmosferycznych regionów gdzie znajduje się łącznie 519800 powietrznych dróg transferowych dla pojazdów vimana do siedmiu światów znanych jako Bhooloka, Bhyrarkoka, Surarloka, Maholoka, Jamoloka, Tapoloka i Satyaloka. Czyżby były to drogi pomiędzy przenikającymi się wszechświatami, a może skróty? Wyrób wielu elementów jest bardzo dokładnie opisany, np. lustro kumulujące energię składa się z pięciu części rtęci, sześciu części miki, ośmiu części startych pereł, dziesięciu części soli granitowej, ośmiu części soli …

Lustro zbierające energię miało za zadanie absorbowanie i neutralizowanie jej. Była to energia wiatru, promieni słonecznych i ognia, przy czym każda z tych energii ma 122 „diabelskie efekty” działające na pilota samolotu i temu przeciwdziałało sporządzone w odpowiednich proporcjach i wytopione w odpowiedniej temperatu­rze lustro. Pojazdy vimana posiadały siedem różnych rodzajów energii za pomocą których były poruszane, przy czym wymieniona jest duża liczba podrodzajów tej energii. Części pojazdów były budowane między innymi ze 103 rodzajów kryształów należących do 12 klas podzielonych na 32 grupy kryształów. Cały czas w starożytnych pismach jest podkreślone, że do produkcji potrzebne jest również „cold-proof glass”, dosłownie szkło zimnej próby. Warto wspomnieć w tym miejscu o opublikowanej w roku 1971 przez  E. Dislicha z Moguncji w Niemczech pracy dotyczącej otrzymywania szkła z roztworu o stosunkowo niskiej temperaturze. Chodzi o metodę gdzie dochodzenie do stanu szklistego nie zawsze musi odbywać się na drodze topnienie-chłodzenie. H.Dislich swą publikacją przypomniał opisany już w XIX w. proces chemiczny. zaliczony do metody „zol-żel”.

Metoda ta polega w skrócie na utworzeniu związku alkoholanu i stopniowej hydrolizie. Reakcje przebiegają w zależności i w stosunku wody do alkoholu, temperatury-rozpuszczalnika oraz kolejności dodawania składników i przechodzenia etapami od zolu poprzez mokry żel, suchy żel (kserożel lub aerożel) do szkła. Mokry żel suszy się w powietrzu albo w autoklawie pod ciśnieniem i w temperaturze ok.300 stopni. Metoda ta pozwala osiągnąć szkło wysokiej jakości. Do wad tej metody należy fakt, iż trudno otrzymać duże kawałki szkła i służy jedynie do nakładania warstw dobrej jakości np. na szybie. Warstwy na szybach są nakładane w celu odbijania promieniowania podczerwonego i używa się tej metody do oszklonych budynków biurowych. Być może w starożytności warstwy te były nakładane w celu ochrony przed promieniowaniem kosmicznym? Wspomniałem o tej metodzie jedynie aby zasygnalizować iż poszukujemy różnych metod produkcji szkła, a przecież powinniśmy spróbować tych, które są opisane w starożytnych ksiegach. Vymaanika-Shastra wymienia ogromną ilość danych technicznych, moim zdaniem wspaniałych i cennych dla producentów samolotów, pojazdów kosmicznych oraz metalurgii, jakże ważnych dziedzin przemysłu w obecnym czasie. Wiele dziwolągów słownych w języku sanskryckim nie posiada odpowiedników w innych językach, lecz może kiedyś zostaną odczytane. Według tego rękopisu już w pierwszej epoce – Krita Yudze (4mln lat temu) istniały pojazdy kosmiczne poruszające się z ogromnymi szybkościami. Ciekawym opisem jest technika zamontowania i sposób działania kolektorów energii słonecznej do której potrzebnych było osiem rur z określonego gatunku szkła, pochłaniających energię słoneczną.

Wymienione wyżej vimany  posiadały różne kształty :

– Shakuna Vimana była w kształcie samolotu

– Rukma Vimana miała  kształt stożka i była pomalowana na kolor złoty

– Sundra Vimana swoim kształtem przypominała rakietę i była w kolorze srebrnym

– Tripura Vimana była w kształcie trzypiętrowej łodzi podwodnej

rysunki  hinduskiego rysownika T.K.Ellappa z Bangalore  sporządzone w 1923 roku na

podstawie instrukcji Pandit Subbaraya Sastry of Anekal, Bangalore.

Shakuna Vimana -perspektywa

Shakuna Vimana – przekrój poziomy

Rukma Vimana – perspektywa i przekroje poziome

Rukma Vimana – przekrój poprzeczny

Sundara Vimana – przekrój poprzeczny

 

Sundara Vimana – przekrój poprzeczny i przekroje poziome

Tripura Vimana – perspektywa, przekrój poprzeczny i rzut z góry

Tripura Vimana – przekrój poprzeczny

Od autora:  uzupełnieniu tego tekstu pragnę dodać, że w dniu  30 listopada 2018r spotkałem się  w Mysore w Indiach z rodziną nieżyjącego Profesora G.R. Josyera – „Podróżując wielokrotnie do Indii zawsze chciałem odwiedzić miasto położone na południu tego olbrzymiego subkontynentu – a mianowicie Mysore. Powodem było znalezienie i odwiedzenie miejsca zamieszkania Profesora G.R. Josyera. Człowieka dzięki któremu praca pod tytułem Vymaanika-Shaastra Aeronautics lub Nauka aeronautyki, została przetłumaczona z języka sanskryckiego na język hinduski i angielski.” (czytaj więcej).

Koniec części IX z XI –  C.D.N.