Wychowaliśmy bardzo agresywne i sfrustrowane pokolenie młodych ludzi. To widać, słychać i czuć na każdym kroku. Ludzie już nie rozmawiają ze sobą, ale od razu się biją i wyzywają. Nie mają przy tym żadnych hamulców. W Internecie sypią się wulgarne wyzwiska za to, że ktoś śmie mieć odmienne poglądy, a w życiu rowerzysta kopie wózek z dzieckiem, który zajechał mu drogę na ścieżce rowerowej.
Powody tej rosnącej agresji powinny być zbadane przez psychologów, ale istnieje zbyt duża korelacja pomiędzy wzrostem agresji wśród młodzieży a liczbą psychologów w szkołach. To stawia psychologów w gronie podejrzanych. Dlatego nie można powierzyć im zadania wyjaśnienia powodów agresji, gdyż uczyniłoby to ich sędziami we własnej sprawie.
Być może nasycenie szkół zajęciami psychologiczno-pedagogicznymi wynika po prostu z zasady rynkowej: rośnie popyt na wsparcie psychologiczne więc mamy większą podaż psychologów. Ale z takim samym prawdopodobieństwem można spojrzeć na to od drugiej strony.
Bo oto nagle pojawiła się grupa aktywistów, którzy postanowili walczyć ze stresem szkolnym poprzez wsparcie psychologiczne. I zrobiono to tak skutecznie, że młodzież w szkole nie jest już zestresowana, ale sfrustrowani są nauczyciele.
Nie namawiam jednak, aby nauczycielom zapewnić wsparcie psychologiczne. Broń Boże. Obawiałbym się, że mogłoby to doprowadzić do agresji nauczycieli wobec uczniów, aby odreagować stres. Więc lepiej nie.
Dlatego pomińmy psychologów. Musimy sami połączyć kropki. Otóż jest tak, że było lepiej. Później pojawili się aktywiści, którzy chcieli, aby było jeszcze lepiej. I zrobiło się gorzej. Więc może po prostu wycofajmy się z tego, co zrobiono?
Oczywiście żartuję. U nas nie można tak prosto. Bo najbardziej typową reakcją obronną, gdy swoim postępowaniem wyrządzamy szkody, jest twierdzenie, że robimy dobrze, ale za mało. Dlatego na wzrost agresji wśród młodzieży, na ataki nożowników w szkołach oraz makabryczną zbrodnię w Krakowie mamy jeden pomysł: jeszcze więcej psychologów i terapii psychologicznych. Głównie dlatego, że nie mamy innych pomysłów.
Nikt nie przyjmuje do wiadomości, że my potrzebujemy mniej, a nie więcej.
- Mniej centralizacji.
Ludziom w Polsce należy przywrócić samodzielność i swobodę działania. Każdy kolejny zamach jest wykorzystywany, aby rozszerzyć uprawnienia władzy centralnej. Tymczasem powinien być ostrzeżeniem, że rząd w Warszawie nie jest w stanie zapewnić nam bezpieczeństwa, jeżeli sami nie będziemy mieli narzędzi i uprawnień, aby się bronić przed zagrożeniem.
- Mniej psychologów.
Nasza młodzież ma coraz więcej pomocy i coraz bardziej rośnie agresja. A nawet autoagresja. Bo również przemoc rówieśnicza i fala samobójstw. A zwiększona pomoc psychologiczna wcale nie pomaga. Więc może, aby odwrócić złowrogi trend – należałoby zmniejszyć wsparcie, a zwiększyć wymagania.
- Mniej naśladownictwa.
Polska była krajem dość bezpiecznym. Zabijanie przypadkowych ludzi dla zdobycia rozgłosu przyszło do nas z Zachodu. A zaraz za tym idą „marsze milczenia” jako wyraz naszej bezsilności. Za moment znajdą się też aktywiści, którzy zorganizują na wzór zachodni akcję malowania kwiatków na chodniku, aby pokazać swój sprzeciw wobec zbrodni. A może po prostu przestalibyśmy ślepo naśladować Zachód w każdym aspekcie?
Zostaw komentarz