Poprzednie rozważanie publikowałem, zanim dotarły do mnie wiadomości o tragicznych wydarzeniach w Krakowie. Nie wiedziałem jeszcze, że kilka dni później będziemy świadkami dramatu, który wstrząśnie Polską. Atak w samym sercu Krakowa, śmierć niewinnych ludzi, cierpienie rodzin, strach i bezradność tych, którzy znaleźli się w pobliżu tragedii.
Ale ten tydzień pokazał nam również coś jeszcze. Pokazał, że w obliczu tragedii potrafimy być razem. Że ponad codziennymi sporami, różnicami i podziałami istnieje w nas coś, co potrafi nas połączyć: solidarność z cierpiącymi i zwyczajna ludzka przyzwoitość.
Zobaczyliśmy ludzi, którzy ruszyli z pomocą. Funkcjonariuszy, którzy narażali własne życie, służby ratunkowe, lekarzy, świadków i mieszkańców, którzy nie pozostali obojętni. Zobaczyliśmy ludzi oddających krew, przynoszących kwiaty i zapalających znicze. Zobaczyliśmy tysiące osób, które wspólnie stanęły w ciszy, aby uczcić pamięć ofiar.
I pomyślałem wtedy, że Polska ma swoich bohaterów nie tylko w podręcznikach historii. Nie tylko tych, którzy walczyli o wolność, niepodległość i godność naszej Ojczyzny w minionych pokoleniach. Ma również bohaterów żyjących pośród nas.
To właśnie w takich momentach odkrywamy prawdziwą wartość człowieka. Nie w deklaracjach, nie w wielkich słowach, nie w tym, jak sami siebie przedstawiamy, lecz w konkretnym działaniu. W gotowości, by pomóc.
Historia Polski zna wielu bohaterów. Ale historia nie skończyła się na naszych przodkach. Ona wciąż trwa….
Od mądrości codziennego życia do odpowiedzialności za wieczność.
Dzisiejsze czytania prowadzą nas do pytań: co robimy z tym wszystkim, co otrzymaliśmy od Boga, jak wykorzystujemy nasze życie, nasze zdolności, naszą wiedzę, nasze możliwości, nasze relacje i naszą wiarę?
Każdy z nas otrzymał coś innego. Nie wszyscy mamy takie same możliwości, nie wszyscy dysponujemy takimi samymi zdolnościami, każdy przeszedł swoją drogę. Otrzymaliśmy życie, które jest darem i jednocześnie zadaniem.
Dzisiejsza Liturgia Słowa przypomina nam, że nie wystarczy tylko przejść przez życie. Trzeba je przeżyć mądrze. Nie wystarczy zachować to, co otrzymaliśmy. Trzeba pozwolić, aby to, co zostało nam powierzone, rozwijało się i przynosiło owoce.
Właśnie dlatego chciałbym spojrzeć na dzisiejsze czytania jako na jedną drogę: od mądrości codziennego życia, przez rozwijanie otrzymanych darów, aż po odpowiedzialność za to, kim staniemy się przed Bogiem.
CZŁOWIEK MĄDRY – OD PIERWSZEJ DO OSTATNIEJ LITERY ŻYCIA
Pierwsze czytanie, zaczerpnięte z Księgi Przysłów, przedstawia nam obraz dzielnej, mądrej kobiety.
Warto zwrócić uwagę na niezwykłą konstrukcję literacką tego fragmentu. Cały poemat został napisany jako akrostych hebrajski. Oznacza to, że kolejne wersety rozpoczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego – od alef – pierwszej litery, aż do taw – ostatniej.
Nie jest to przypadek. Autor biblijny posłużył się taką konstrukcją, aby pokazać pewną całość – pełnię. Jakby chciał powiedzieć: oto kobieta opisana od pierwszej do ostatniej litery alfabetu. Jej życie jest obrazem mądrości, która obejmuje wszystkie wymiary ludzkiej codzienności.
Nie chodzi wyłącznie o jej pracowitość, zaradność czy umiejętność prowadzenia domu. Chodzi o człowieka, który potrafi żyć odpowiedzialnie, mądrze, z troską o innych i z odniesieniem do Boga.
I tutaj pojawia się bardzo ważna myśl: czyż takim właśnie człowiekiem nie powinien stawać się każdy z nas?
Nie chodzi o to, abyśmy wszyscy byli tacy sami. Chodzi o to, aby każdy z nas rozwijał całe swoje człowieczeństwo – od pierwszej do ostatniej litery życia. Abyśmy nie zatrzymywali się na jednej umiejętności, jednym osiągnięciu, jednej dziedzinie. Abyśmy rozwijali się intelektualnie, duchowo, moralnie i emocjonalnie. Abyśmy potrafili kochać, troszczyć się, przebaczać, podejmować odpowiedzialność i dostrzegać potrzeby drugiego człowieka.
Biblijny obraz mądrej kobiety ma w tym kontekście szczególne znaczenie.
Kobieta, a zwłaszcza matka, jest sercem rodziny. To ona potrafi zadbać nie tylko o codzienne sprawy, ale również o atmosferę domu. Potrafi stworzyć przestrzeń, w której człowiek czuje się bezpieczny, kochany i akceptowany. Potrafi sprawić, że zwykłe mieszkanie staje się prawdziwym domem.
Dom nie jest przecież tylko przestrzenią, w której człowiek śpi, je i odpoczywa. Dom jest przestrzenią, w której człowiek uczy się być człowiekiem, w której czuje się najbezpieczniej.
To właśnie w domu dziecko po raz pierwszy poznaje, czym jest miłość, zaufanie, cierpliwość, szacunek i przebaczenie. To tam uczy się rozpoznawać dobro i zło. To tam kształtuje się jego spojrzenie na świat i na drugiego człowieka.
Można zbudować piękny dom, ale dopiero miłość sprawia, że staje się on miejscem, do którego człowiek chce wracać.
Już w starożytnych kulturach ognisko domowe miało szczególne znaczenie. W tradycji greckiej jego opiekunką była Hestia, a w rzymskiej Westa. Ogień symbolizował ciągłość rodziny, bezpieczeństwo i życie wspólnoty. Kobieta, która troszczyła się o dom, miała więc nie tylko praktyczną rolę, ale także uczestniczyła w podtrzymywaniu tego, co stanowiło fundament rodziny.
Nie oznacza to oczywiście, że odpowiedzialność za dom spoczywa wyłącznie na kobiecie. Rodzina jest wspólnym zadaniem kobiety i mężczyzny, matki i ojca. Ale nie możemy nie dostrzegać ogromnego znaczenia mądrości, troski i miłości, które tak często kobieta wnosi w życie rodziny.
W tym miejscu warto przypomnieć historię Agaty Mróz-Olszewskiej, polskiej siatkarki, dwukrotnej mistrzyni Europy.
Jej życie było naznaczone ciężką chorobą szpiku. Mimo ogromnych trudności i niepewności związanej ze stanem zdrowia pragnęła zostać matką. W kwietniu 2008 roku urodziła córkę. Zmarła dwa miesiące później, po powikłaniach związanych z przeszczepem szpiku i zakażeniem.
Nie przywołujemy jej historii po to, aby oceniać czyjeś decyzje medyczne albo sprowadzać dramatyczne doświadczenie choroby do prostego wyboru. Przywołujemy ją jako świadectwo ludzkiej miłości, odwagi i pragnienia macierzyństwa.
Jej historia przypomina nam, że życie człowieka nie mierzy się wyłącznie długością jego dni, osiągnięciami czy sukcesami. Czasami najgłębsze świadectwo miłości pozostaje w drugim człowieku, w dziecku, w rodzinie, w pamięci tych, którzy zostali.
I może właśnie dlatego autor Księgi Przysłów, opisując mądrą kobietę od pierwszej do ostatniej litery alfabetu, pokazuje nam coś więcej niż tylko wzór dobrej gospodyni. Pokazuje człowieka, którego życie ma sens, ponieważ jest wypełnione odpowiedzialnością, miłością i troską o innych.
Takim człowiekiem powinien stawać się każdy z nas.
SZCZĘŚCIE NIE POLEGA NA POSIADANIU, ALE NA MĄDRYM ŻYCIU
Psalm prowadzi nas dalej. Przypomina, że szczęśliwy jest człowiek, który boi się Pana i chodzi Jego drogami.
Biblijne określenie „bojaźń Boża” nie oznacza przerażenia Bogiem. Oznacza szacunek, zaufanie, świadomość Jego obecności i gotowość podporządkowania Mu swojego życia.
Psalm ukazuje człowieka, który cieszy się owocami swojej pracy, doświadcza błogosławieństwa w rodzinie i widzi, jak jego życie przynosi dobro.
To bardzo ważne, ponieważ współczesny świat często próbuje przekonać nas, że szczęście zależy przede wszystkim od tego, ile posiadamy, jaką pozycję zajmujemy, ile osiągnęliśmy i jak jesteśmy postrzegani przez innych.
Tymczasem Biblia pokazuje nam inną perspektywę.
Człowiek może posiadać wiele, a jednocześnie być wewnętrznie ubogi. Może mieć piękny dom, ale nie mieć w nim miłości. Może osiągnąć sukces zawodowy, ale stracić więź z najbliższymi. Może być otoczony ludźmi, a jednak doświadczać samotności.
Prawdziwe szczęście rodzi się tam, gdzie człowiek potrafi żyć w zgodzie z Bogiem, z drugim człowiekiem i z własnym sumieniem.
Nie chodzi o życie pozbawione trudności. Chodzi o życie, które ma fundament. O życie, w którym nawet trudne doświadczenia nie odbierają człowiekowi sensu.
Psalm 128 przypomina nam, że błogosławieństwo Boga może być obecne w zwyczajności: w pracy, w rodzinie, przy wspólnym stole, w trosce o dzieci, w codziennej odpowiedzialności.
Czasami szukamy Boga bardzo daleko, a tymczasem On chce być obecny w najbardziej zwyczajnych przestrzeniach naszego życia.
NIE WYSTARCZY ZACHOWAĆ TALENT – TRZEBA GO ROZWIJAĆ
W Ewangelii według św. Mateusza słyszymy przypowieść o człowieku, który przed podróżą powierzył swoim sługom swój majątek.
Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, a trzeciemu jeden. Każdemu według jego zdolności. Następnie wyjechał.
Dwaj pierwsi słudzy zaczęli pomnażać to, co otrzymali. Trzeci natomiast zakopał swój talent w ziemi.
Kiedy pan powrócił, rozliczył ich z powierzonych dóbr. Pochwalił tych, którzy okazali się wierni i odpowiedzialni. Trzeci sługa natomiast usłyszał słowa nagany.
Przypowieść ta bywa często przywoływana podczas rozpoczęcia albo zakończenia roku szkolnego. Mówi się wtedy o talentach, zdolnościach, uzdolnieniach, które każdy z nas otrzymał i które powinien rozwijać.
Jest to bardzo wartościowe zastosowanie tej Ewangelii, choć warto pamiętać, że w pierwotnym znaczeniu greckie słowo talanton oznaczało jednostkę wagi, a następnie wielką sumę pieniędzy. Jezus posłużył się obrazem ogromnego majątku, który zostaje powierzony sługom.
Nie opowiadał więc pierwotnie o zdolnościach artystycznych czy intelektualnych. Opowiadał o odpowiedzialności za to, co zostało człowiekowi powierzone.
Ale właśnie dlatego możemy tę przypowieść odczytać szerzej.
Każdy z nas otrzymał coś, czym powinien się zająć. Otrzymaliśmy czas, życie, zdrowie, możliwości, wiedzę, zdolności, relacje, doświadczenia i wiarę.
Nie wszyscy otrzymaliśmy tyle samo. Nie wszyscy mamy takie same warunki. Nie wszyscy możemy osiągnąć te same rzeczy.
Bóg nie oczekuje jednak, że będziemy porównywać się z innymi. Oczekuje, że będziemy odpowiedzialnie rozwijać to, co zostało nam powierzone.
Nie możemy zakopać swojego życia.
Nie możemy powiedzieć: wystarczy mi to, co już mam. Nie muszę się uczyć, nie muszę poznawać świata, nie muszę rozwijać swoich umiejętności, nie muszę pogłębiać swojej wiary.
Człowiek, który przestaje się rozwijać, zaczyna stopniowo zamykać się na nowe możliwości. A człowiek, który zamyka się na rozwój, często przestaje dostrzegać również potrzeby innych.
Dlatego rozwijanie talentów nie jest wyłącznie sprawą edukacji czy kariery zawodowej. Jest częścią odpowiedzialności za własne człowieczeństwo.
NIE ZAKOPUJMY TALENTU NASZEJ WIARY
Jest jednak jeszcze jedna przestrzeń, w której szczególnie łatwo możemy zakopać otrzymany talent. Jest nią nasza duchowość.
Możemy zdobywać wiedzę, rozwijać się zawodowo, poznawać świat, uczyć się języków, doskonalić swoje umiejętności, a jednocześnie pozostawać na bardzo powierzchownym poziomie naszej wiary.
Możemy przez całe lata uczestniczyć w życiu religijnym, chodzić do kościoła, odmawiać modlitwy, obchodzić święta i zachowywać tradycje, ale nigdy tak naprawdę nie zadać sobie pytania: w co ja właściwie wierzę? Kim jest dla mnie Bóg? Jak Jego obecność wpływa na moje codzienne życie?
Nie wystarczy tylko powtarzać słowa modlitwy. Trzeba jeszcze rozumieć, do kogo się modlimy i co te słowa znaczą dla naszego życia.
Nie wystarczy znać imię Boga. Trzeba każdego dnia coraz bardziej poznawać Jego miłość.
Nie wystarczy powiedzieć: wierzę. Trzeba jeszcze pozwolić, aby ta wiara zmieniała moje życie.
Dlatego tak ważne jest, abyśmy rozwijali się zarówno intelektualnie jaki i duchowo. Abyśmy czytali Pismo Święte ze zrozumieniem, zadawali pytania, poznawali historię naszej wiary, rozumieli fundamenty chrześcijaństwa i potrafili świadomie mówić o tym, w co wierzymy.
Nie chodzi o to, abyśmy wszyscy zostali teologami. Chodzi o to, abyśmy byli świadomymi chrześcijanami.
Wiara nie jest przecież czymś, co otrzymujemy raz na zawsze i co możemy pozostawić bez dalszej troski. Wiara jest drogą. Jest procesem dojrzewania. Jest nieustannym odkrywaniem Boga i pozwalaniem, aby Jego miłość przemieniała nasze serca.
Święty Paweł w Liście do Efezjan modli się, aby wierzący zostali umocnieni Duchem w wewnętrznym człowieku i aby mogli poznać miłość Chrystusa, która przewyższa wszelkie poznanie.
To niezwykle ważne rozróżnienie.
Wiedza religijna jest potrzebna, ale sama wiedza nie wystarczy. Można znać wiele tekstów biblijnych, a jednocześnie nie potrafić przebaczyć. Można mówić o miłości Boga, a nie okazywać miłości człowiekowi. Można znać nauczanie Kościoła, a nie pozwalać, aby ono kształtowało nasze sumienie.
Prawdziwy rozwój duchowy dokonuje się wtedy, gdy poznanie prowadzi do przemiany życia, gdy przez rozważanie poznanej wiedzy na modlitwie, wyprowadzamy zmiany w naszym życiu.
Można zakopać talent swojej duchowości pod ziemią religijnych przyzwyczajeń.
Można przez lata pozostawać blisko spraw religijnych, a jednocześnie nie pozwolić Bogu, aby naprawdę dotknął naszego serca.
Dlatego pytajmy siebie: czy moja wiara dojrzewa? Czy coraz lepiej rozumiem Ewangelię? Czy coraz bardziej potrafię kochać? Czy moja relacja z Bogiem staje się głębsza? Czy drugi człowiek może dostrzec w moim postępowaniu owoce tej wiary?
Bo ostatecznie nie chodzi tylko o to, ile wiemy o Bogu. Chodzi o to, czy dzięki tej wiedzy stajemy się ludźmi bardziej podobnymi do Chrystusa.
NAJWIĘKSZYM DRAMATEM JEST TALENT ZAKOPANY W ZIEMI
Wróćmy jeszcze na chwilę do trzeciego sługi z Ewangelii.
Dlaczego zakopał talent?
Z jego słów wynika, że kierował się lękiem. Bał się swojego pana. Nie chciał ryzykować. Wolał niczego nie zrobić niż podjąć odpowiedzialność.
I właśnie w tym tkwi dramat tej przypowieści.
Trzeci sługa nie stracił powierzonego mu majątku. Nie roztrwonił go. Nie ukradł. Po prostu nic z nim nie zrobił.
Zachował go, ale nie przyniósł żadnego owocu.
Można powiedzieć, że jego największym błędem nie było to, że nie osiągnął sukcesu. Jego błędem było to, że z lęku zrezygnował z działania.
Ile razy podobnie wygląda nasze życie?
Ile razy nie podejmujemy dobrych decyzji, ponieważ boimy się zmiany? Ile razy nie rozwijamy swoich zdolności, ponieważ wydaje nam się, że jest już za późno? Ile razy nie wyciągamy ręki do drugiego człowieka, ponieważ obawiamy się odrzucenia? Ile razy nie podejmujemy wysiłku pogłębienia naszej wiary, ponieważ wygodniej jest pozostać przy tym, co znamy?
Czasami zakopujemy nie tylko nasze zdolności, ale również dobro, które moglibyśmy ofiarować innym.
A przecież życie nie zostało nam dane po to, abyśmy je jedynie przechowywali.
Zostało nam dane po to, abyśmy nim służyli.
Warto jednak pamiętać, że Jezus nie zachęca nas tutaj do wyścigu po sukces ani do mierzenia wartości człowieka liczbą osiągnięć. Nie każdy ma takie same możliwości, nie każdy może osiągnąć podobne rezultaty. Wierność nie oznacza wielkości sukcesu.
Oznacza odpowiedzialność za to, co zostało nam powierzone.
Nie chodzi o to, abyśmy wszyscy mieli pięć talentów. Chodzi o to, abyśmy nie zakopali nawet tego jednego, który otrzymaliśmy.
JESTEŚMY DZIEĆMI ŚWIATŁOŚCI – ŻYCIE MA SWÓJ KRES, ALE NIE TRACI SENSU
W Liście do Tesaloniczan św. Paweł, przypomina nam o dniu Pańskim, który nadejdzie jak złodziej, w nocy.
Wzywa chrześcijan, aby nie żyli w ciemności, ale byli ludźmi światłości i dnia.
To wezwanie nabiera szczególnego znaczenia, gdy zestawimy je z dzisiejszą Ewangelią.
Skoro nasze życie jest darem, skoro otrzymaliśmy talenty i możliwości, skoro mamy je rozwijać i pomnażać, to musimy również pamiętać, że nasz czas nie jest nieograniczony.
Nie wiemy, ile dni zostało nam jeszcze powierzonych.
Nie wiemy, ile rozmów jeszcze przed nami, ile spotkań, ile okazji, aby komuś pomóc, ile możliwości, aby naprawić relacje, przeprosić, przebaczyć albo powiedzieć komuś, że jest dla nas ważny.
Dlatego chrześcijańskie czuwanie nie oznacza życia w strachu przed końcem świata czy przed śmiercią.
Oznacza życie świadome.
Oznacza umiejętność rozpoznawania, co jest naprawdę ważne. Oznacza nieodkładanie dobra na później. Oznacza życie tak, abyśmy nie musieli wstydzić się tego, co zrobiliśmy, kiedy przyjdzie moment rozliczenia.
Święty Paweł przypomina nam, że jesteśmy dziećmi światłości.
A światłość nie polega na tym, że nigdy nie popełniamy błędów. Polega na tym, że nie godzimy się na życie w ciemności. Że potrafimy wracać do Boga, przyznawać się do błędów, naprawiać to, co zostało zniszczone, i każdego dnia na nowo wybierać dobro.
Czasami człowiek potrzebuje wielu lat, aby zrozumieć, co w jego życiu było najważniejsze. Czasami dopiero doświadczenie cierpienia, choroby, utraty czy przemijania pozwala mu dostrzec, że nie wszystko, za czym gonił, miało prawdziwą wartość.
Ale Ewangelia nie chce nas zatrzymać w żalu za przeszłością. Chce nas obudzić do odpowiedzialnego życia dzisiaj.
Bo dzisiaj jest czas, w którym możemy rozwijać otrzymane dary. Dzisiaj jest czas, w którym możemy kochać. Dzisiaj jest czas, w którym możemy pogłębiać naszą wiarę.
NIE CHODZI TYLKO O TO, ILE POSIADALIŚMY, ALE KIM SIĘ STALIŚMY
W przypowieści o talentach szczególnie poruszające są słowa skierowane do dwóch pierwszych sług:
„Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twego pana”.
Zwróćmy uwagę, że pan nie porównuje sług między sobą. Nie mówi temu, który otrzymał dwa talenty, że jest gorszy od tego, który otrzymał pięć.
Obaj otrzymują tę samą pochwałę.
Dlaczego?
Ponieważ obaj okazali się wierni.
To bardzo ważna lekcja również dla nas. Nie musimy przeżywać życia tak jak inni. Nie musimy mieć takich samych osiągnięć, takich samych możliwości czy takiej samej drogi.
Nie powinniśmy również mierzyć własnej wartości sukcesami innych ludzi.
Każdy z nas ma swoją historię, swoje doświadczenia, swoje ograniczenia, swoje radości i swoje trudności. Każdy otrzymał inny zestaw darów.
Ale każdy może być wierny.
Możemy zapytać siebie: co zrobiłem z czasem, który otrzymałem? Jak wykorzystałem swoje zdolności? Czy rozwijałem wiedzę? Czy pogłębiałem wiarę? Czy byłem dobrym człowiekiem dla mojej rodziny? Czy potrafiłem pomóc komuś, kto potrzebował pomocy? Czy moje życie przyniosło dobro?
I wreszcie: czy stałem się człowiekiem bardziej dojrzałym, mądrzejszym, bardziej odpowiedzialnym i bardziej kochającym?
Bo ostatecznie nie chodzi tylko o to, ile posiadaliśmy. Chodzi o to, kim się staliśmy.
Nie chodzi tylko o to, czy zachowaliśmy wiarę. Chodzi o to, czy pozwoliliśmy, aby wiara nas przemieniła.
OD ROZWIJANIA TALENTÓW DO KRÓLOWANIA CHRYSTUSA W NASZYM ŻYCIU
Chciałbym pozostawić nam na zakończenie dzisiejszego rozważania jeszcze jedną myśl.
Wszystko, o czym dzisiaj mówiliśmy – mądrość, odpowiedzialność, rozwijanie otrzymanych talentów, pogłębianie wiedzy, dojrzewanie w wierze i napełnianie się Bożą miłością – nie jest celem samym w sobie. To wszystko ma nas prowadzić do czegoś znacznie większego.
Ma nas prowadzić do takiej przemiany serca, aby Chrystus naprawdę zajął w naszym życiu pierwsze miejsce.
Bo możemy rozwijać swoje zdolności, zdobywać wiedzę, budować domy, osiągać sukcesy i pomnażać to, co otrzymaliśmy. Możemy nawet być ludźmi religijnymi, regularnie uczestniczyć w liturgii i odmawiać modlitwy. Ale pozostaje pytanie zasadnicze:
Czy Chrystus rzeczywiście jest Królem naszego życia?
Czy króluje w naszych decyzjach, w naszych rodzinach, w naszych relacjach z drugim człowiekiem? Czy Jego Ewangelia kieruje naszym postępowaniem? Czy potrafimy podporządkować Jego miłości nasze ambicje, pragnienia, słowa i czyny?
Intronizacja Chrystusa nie może być jedynie piękną uroczystością, wypowiedzianą deklaracją czy zewnętrznym gestem. Jej najgłębszy sens zaczyna się w ludzkim sercu.
To uznanie, że nie ja jestem ostatecznym panem własnego życia, że nie moje ego, moje ambicje, lęki czy przywiązania mają decydować o wszystkim. To zaproszenie Chrystusa, aby Jego prawda, miłość i sprawiedliwość stały się fundamentem naszego codziennego życia.
Dlatego dzisiejsza Ewangelia o talentach stawia przed nami bardzo konkretne zadanie: rozwijajmy to, co otrzymaliśmy, dojrzewajmy, nie zakopujmy daru wiary, nie zatrzymujmy się w miejscu.
Ale pamiętajmy, dokąd ma nas prowadzić ta droga – do coraz pełniejszego zjednoczenia z Chrystusem.
W przyszłą niedzielę będziemy przeżywać Uroczystość Chrystusa Króla. Podejmiemy wtedy refleksję nad tym, co naprawdę oznacza uznać Jezusa za Króla – nie tylko świata i historii, ale przede wszystkim naszego osobistego życia.
Bo Chrystus nie chce być Królem jedynie naszych uroczystych deklaracji. Chce być Królem naszych serc, naszych rodzin, naszych wyborów i naszej codzienności.
I może właśnie od tego pytania powinniśmy rozpocząć przygotowanie do przyszłej niedzieli:
Czy w moim życiu jest jeszcze miejsce, którego nie oddałem Chrystusowi?
ZAKOŃCZENIE
Nie zakopujmy tego, co otrzymaliśmy.
Rozwijajmy nasze człowieczeństwo – od pierwszej do ostatniej litery naszego życia. Uczmy się mądrości, pielęgnujmy miłość, troszczmy się o nasze rodziny, rozwijajmy wiedzę i pogłębiajmy wiarę.
Nie pozwólmy, aby nasze życie stało się jedynie powtarzaniem tych samych czynności, bez refleksji, bez wzrostu i bez duchowej głębi.
Niech nasza wiara nie będzie tylko tradycją, którą odziedziczyliśmy, ale świadomym wyborem, który każdego dnia odnawiamy.
Niech nasza modlitwa nie będzie tylko obowiązkiem, ale spotkaniem z Bogiem.
Niech nasza wiedza nie będzie tylko zbiorem informacji, ale drogą do mądrości.
Niech nasza miłość nie pozostanie jedynie słowem, ale stanie się konkretnym czynem.
I niech nasze życie będzie takim poematem, w którym każda litera, każdy dzień, każda decyzja i każdy gest będą świadectwem naszej wiary i miłości.
Bo kiedyś przyjdzie moment, w którym nie będziemy już mogli niczego dopisać do tego poematu. Pozostanie tylko to, co rzeczywiście stworzyliśmy swoim życiem.
Obyśmy wtedy mogli usłyszeć słowa:
„Dobrze, sługo dobry i wierny! (…) Wejdź do radości twego pana”.
MODLITWA NA ZAKOŃCZENIE
Boże
dziękuję Ci za dar życia
za wszystkie talenty, zdolności i możliwości,
które mi dałeśDziękuję za ludzi, których stawiasz na mojej drodze,
za rodziców, rodzinę,
za tych, którzy uczą mnie miłości,
odpowiedzialności i troski o drugiego człowieka.Nie pozwól mi zakopać tego, co od Ciebie otrzymałem.
Daj mi odwagę rozwijać człowieczeństwo,
pogłębiać wiedzę, dojrzewać w wierze
i coraz bardziej poznawać Twoją miłość.Nie pozwól, aby moja wiara stała się tylko przyzwyczajeniem,
a modlitwa jedynie powtarzanym słowem.
Spraw, abym potrafił szukać Ciebie nie tylko w świątyni,
ale również w codziennych wydarzeniach,
w drugim człowieku i w każdej chwili życia.Napełniaj moje serce miłością,
abym potrafił przebaczać, pomagać,
budować pokój i być dla innych źródłem nadziei.
Zostaw komentarz