II Rzeczpospolita istniała niecałe 20 lat. Odzyskała niepodległość w 1918 r., mimo zakończenia I wojny światowej musiała walczyć do 1921 r. z bolszewicką Rosją, a już we wrześniu 1939 r. napadły na nią dwa mocarstwa Niemcy i Rosja!
Powtarzany jest ciągle zarzut, że w 1939 r. Polska miała waleczną, ale źle uzbrojoną i wyposażoną armię. Tymczasem jej uzbrojenie i wyposażenie było podobne do tego co miało wojsko niemieckie i często dużo lepsze niż armia sowiecka.
Problem była nie jakość, ale ilość tego uzbrojenia, ale przecież Polska nie miała szans, aby mieć go tyle, co Niemcy, czy Sowiety.
……………………………
Broń biała.
Szabla wz. 34 „Ludwikówka” – broń biała używana w pułkach kawalerii w latach 1935–1939. Nazwa „Ludwikówka” pochodziła od miejsca wytwarzania (Huta „Ludwików” w Kielcach). Była ostatnią polską szablą bojową używaną w kampanii polskiej 1939 r.

REKLAMA

Szabla wz. 1934 była kwalifikowana do użytku jeśli mogła:
• przebić sztychem blachę grubości 2 mm przez spuszczenie głowni z wysokości 2 m;
• pięciokrotnie przeciąć pręt stalowy o średnicy 5 mm na podkładzie ołowianym bez uszkodzenia ostrza;
• przejść próbę uderzenia grzbietem i płazem głowni w obły pień twardego drewna bez pęknięć okładziny i uszkodzenia głowni;
• głownia oparta na drewnie i poddana ręcznemu naciskowi kilkakrotnie i obustronnie (strzałka ugięcia 150 mm w każdą stronę) nie mogła się odkształcić;
• pochwa płasko ułożona na dwóch podkładkach (przy szyjce i ostrodze), obciążona ciężarem 120 kg, nie mogła wykazać odkształceń ani pęknięć.
W 1938 r. Wojsko Polskie posiadało 40 tys. tych szabel. Jednostki kawalerii otrzymały je dla całego stanu przewidzianego w tabeli mobilizacyjnej.

Bagnet karabinowy wzór 28 (później wzór 29) przeznaczony do produkowanych w Polsce karabinów Mauser wz. 98 oraz karabinków: wz. 29.
Uważany za jeden z najpopularniejszych bagnetów Wojska Polskiego. Miał wysoką jakość, poddawany były licznym oraz surowym kontrolom jakościowym i technicznym podczas procesu produkcji, jak i po jego zakończeniu.

Bagnety wytwarzały dwa przedsiębiorstwa – Fabrykę Towarzystwa Motorów „Perkun” w Warszawie oraz Fabrykę Broni w Radomiu.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.