W środę 11 listopada 2026 roku na ulicach Warszawy przemówił Naród – we wszystkich stanach, we wszystkich społecznych odmianach i warstwach!

REKLAMA

To był marsz dla uczczenia tamtego Listopada 1918 r., ale i obrony wolnej Polski dzisiaj, w konkretnym momencie naszych dziejów. Poza wszystkim to był też marsz przeciwko rządzącym nami kosmopolitom z Donaldem Tuskiem na czele.

Rodacy są mądrzejsi niż się wydaje wszelkim elitom, w tym „naszym” – prawicowym. Rodacy chcą planu, chcą programu, chcą drogi i konkretnych rozwiązań!

Tej chwili mobilizacji zmarnować nie możemy! Wracamy do swoich obowiązków i pracy z nadzieją, że programem minimum będzie minimum jedności środowisk patriotycznych. Nie możemy brnąć bez tego planu minimum w narodową i państwową przepaść!

Każdy z Was – Panie Prezydencie oraz liderzy partii i stronnictw prawicowych, możecie i macie być inni, ale działać Wam na „własną rękę”, w pojedynkę, każdy w inną stronę i – nie daj Bóg – przeciw sobie, Wam już nie wolno! Bo przegramy, ale to jeszcze nic, bo przegra Polska!

Mobilizacja i konsolidacja narodowa, również wokół zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych, domagają się programu działania, ale bez zaklęć – że „już za rok” wszystko się odmieni, że „są to ostatnie chwile Tuska”, że wystarczy „przeczekać rudego”…

Nie!

Tusk konsekwentnie buduje swój program na zburzeniu równowagi politycznej między rządzącymi a opozycją. Tusk buduje tę DYSPORPORCJĘ na przyszłoroczne wybory, tak byśmy w tej nierównej walce polegli i stracili nadzieję. Tusk nieprzypadkowo buduje też „różnicę” medialną – niczym u zarania III RP – gdzie media są jego, rządowe, a te które go demaskują i powstrzymują, muszą zostać ograniczone i ostatecznie zniszczone pod byle pretekstem. Ofiarą tej różnicy ma być i już jest po części Republika.

Nie zapominajcie o tym, że kiedy sojusznik dawnego Tuska z Moskwy rozprawił się już z wolnymi mediami, a nawet zamordował znaczących dziennikarzy, on – Tusk i jego banda – pisali o Putinie w swoich reseciarskich kwitach MSZ w 2008 r., że „prawdziwie duże osobowości polityczne potrafią dobrze funkcjonować w demokratycznym otoczeniu”!

Wiemy jak owe funkcjonowanie wyglądało i wygląda u jego „przyjaciół w Moskwie”. Nie akceptujemy ani tej szkoły polityki, ani z założonymi rękoma nie zamierzamy przyglądać się realizacji podobnych praktyk! Nie możemy odstawiać nogi – musimy bronić każdego prześladowanego, każdej instytucji najeżdżanej przez policję i każdej stacji telewizyjnej atakowanej przez Tuska.

Zamiast bajek o resecie i trybunale bez polityków, czego III RP nie była w stanie zrobić od 1989 r. a teraz nagle to miałaby zrobić, należy stanąć realnie w obronie legalnego prezesa Trybunału Konstytucyjnego, którego 17 listopada Tusk chce zatrzymać i pewnie uwięzić!

Wróćcie wszyscy do tej elementarnej jedności sprzed TK, kiedy staliście razem na scenie w dniu 30 października!

Zdajcie sobie sprawę z „polityki faktów dokonanych” Tuska! Na drodze do tej przyszłorocznej „szczęśliwości wyborczej” będą jeszcze „orzeczenia trybunału” drukowane w monitorze o nielegalności orzeczeń prawdziwego trybunału, będą wydobywcze areszty, wskazywania sędziów zamiast losowań, najazdy na chaty, zarzuty dla połowy najważniejszego personelu Kancelarii Prezydenta RP, afery z udziałem tajnych służb, a na końcu orzeczenia o nielegalności uznania przez Sąd Najwyższy legalności wyboru prezydenta Karola Nawrockiego… i wymiana I prezesa SN.

To wszystko pobłogosławi jakiś nowy Didier Reynders, czyli komisarz europejski ds. sprawiedliwości UE!

Kiedy to wszystko się już stanie… będą wybory! Wybory, które gotuje nam Tusk, będą nierówną walką z tymi, którzy dysponują budżetem wyborczym z budżetu państwa, a tymi, którzy są nielegalnie pozbawieni środków do politycznego życia, zdziesiątkowanych represjami, wygnanymi, w więzieniach, korowodzie prokuratur i sądów, a w dodatku bez mediów.

W imię tego elementarnego programu ustalcie wreszcie ów „blok senacki”, zasady nie konfrontacyjności, ustalcie minima…

I czytajcie Romana Dmowskiego, który to wszystko o czym napisałem zauważył już w 1905 r. w „Podstawach polityki polskiej” i obudźcie się jutro przynajmniej z planem minimum dla Polski:

„Chcąc się zdobyć na politykę istotnie narodową, musimy przede wszystkim zorganizować opinię publiczną przestrzegającą zasad naczelnych narodowego postępowania, musimy ustalić względem tych zasad karność ogólną, musimy wytworzyć jedność w tych sprawach, w których jedna tylko dla narodu jest droga. Do tego zaś nie dochodzi się zbyt daleko idącymi kompromisami. Nie można w imię narodowej jedności godzić się z dążeniami wrogimi samej idei narodowej”.

Bądźmy mądrzy przed szkodą! Może pomoże nam w tym mądry Nauczyciel i Ojciec Niepodległości?

Autor: dr hab. Sławomir Cenckiewicz
Urodził się 20 lipca 1971 r. w Gdyni. Historyk i publicysta, wykładowca akademicki, profesor WSKSiM w Toruniu. Syn Janiny z domu Kubiak i Ryszarda Cenckiewicza. Jest absolwentem Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego. W 1997 r. obronił pracę magisterską pod kierunkiem prof. Romana Wapińskiego na podstawie rozprawy Geneza opozycji lewicowo-liberalnej w PRL (1956–1968) (wyróżnienie rektora). W styczniu 2003 r. w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego obronił pracę doktorską na podstawie rozprawy Tadeusz Katelbach (1897–1977). Biografia polityczna (promotor – prof. Roman Wapiński). W latach 2003–2006 był adiunktem w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego. W okresie 2001–2006 był pracownikiem Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku. Od lipca do listopada 2006 r. pracował w Biurze Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie. W lutym 2007 r. objął stanowisko Naczelnika w Oddziałowym Biurze Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku, które pełnił do września 2008 r.

W pracy naukowej specjalizuje się w dziejach Ludowego Wojska Polskiego, komunistycznych tajnych służb, polskiej emigracji politycznej, Polonii amerykańskiej, oporu i ruchu antykomunistycznego w PRL. Prowadził badania naukowe w Anglii i Stanach Zjednoczonych. Był dwukrotnym stypendystą Polonia Aid Foundation Trust w Londynie (w 2000 i 2004 r.). W 2000 r. otrzymał grant Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. W latach 2005–2007 był stypendystą Free Speech Foundation w Chicago. W latach 2003–2005 był sekretarzem redakcji rocznika naukowego „Niepodległość” (w Warszawie). Od 1999 r. jest również członkiem Rady Porozumiewawczej Badań nad Polonią.

Jest autorem około 200 publikacji naukowych, popularnonaukowych i źródłowych. Opublikował wiele książek, m.in. Oczami bezpieki. Szkice i materiały z dziejów aparatu bezpieczeństwa PRL, Kraków 2004 (II nagroda w Konkursie Literackim im. Józefa Mackiewicza w 2005 r. oraz wyróżnienie w Konkursie Literackim im. Brutusa w 2005 r.), Tadeusz Katelbach (1897–1977). Biografia polityczna, Warszawa 2005 (Nagroda im. Jerzego Łojka w 2006 r.), SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, Gdańsk–Kraków–Warszawa 2008 (wspólnie z P. Gontarczykiem; obu autorom redakcja „Gazety Polskiej” przyznała tytuł Człowieka Roku 2008), Sprawa Lecha Wałęsy, Poznań 2008 oraz Śladami bezpieki i partii. Studia. Źródła. Publicystyka, Łomianki 2009; Gdański Grudzień ’70, Gdańsk–Warszawa 2009, Anna Solidarność. Życie i działalność Anny Walentynowicz na tle epoki (1929–2010), Poznań 2010, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, Atomowy szpieg. Ryszard Kukliński i wojna wywiadów, Poznań 2014, Lech Kaczyński. Biografia polityczna 1949–2005, Poznań 2012 (współautor) i Prezydent Lech Kaczyński (2005–2010), Warszawa 2016 (współautor).

W dniu 22 lipca 2006 r. minister obrony narodowej Radosław Sikorski powołał Sławomira Cenckiewicza na stanowisko przewodniczącego Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. Funkcję tę pełnił do dnia 30 października 2006 r. W tym czasie pełnił też funkcję doradcy wiceministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza – Pełnomocnika ds. organizacji Służby Kontrwywiadu Wojskowego. W dniu 5 stycznia 2016 r. minister obrony narodowej Antoni Macierewicz powołał S. Cenckiewicza na stanowisko dyrektora CAW i Pełnomocnika MON ds. Reformy Archiwów Państwowych. 4 czerwca 2016 r. Sławomir Cenckiewicz został dyrektorem Wojskowego Biura Historycznego im. gen. K. Sosnkowskiego.

W 2007 r. prezydent Lech Kaczyński przyznał Sławomirowi Cenckiewiczowi Srebrny Krzyż Zasługi.

Uchwałą Sejmu RP z dnia 23 czerwca 2016 r. powołany na członka Kolegium IPN.

Na pierwszym posiedzeniu 28 czerwca 2016 r. został wybrany na zastępcę przewodniczącego Kolegium IPN. Wiceprzewodniczący Kolegium drugiej, trzeciej i piątej kadencji. W wyniku wyborów 15 czerwca 2021 r. ponownie został wiceprzewodniczącym Kolegium IPN.

21 grudnia 2021 r. dr hab. Sławomir Cenckiewicz złożył rezygnację z członkostwa w Kolegium IPN.