Historia ponoć się powtarza. Co prawda za drugim razem z tragedii robi się farsa…

REKLAMA

Przenieśmy się nieco w czasie, prawie o 57 lat. Jest grudzień 1970 roku. 14 wybucha strajk w Stoczni Gdańskiej. Następnego dnia przenosi się już na teren Gdyni, obejmując kolejne zakłady pracy. Powstaje pierwszy w dziejach PRL Międzyzakładowy Komitet Strajkowy; tego samego dnia tłum protestujących podpala gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku.

16 grudnia w godzinach wieczornych wicepremier PRL-u Stanisław Kociołek zwraca się z apelem do ludu pracującego miast i wsi. Prosi o przybycie do pracy.

17 grudnia, dzień nazwany później Czarnym Czwartkiem do wysiadających z kolejki SKM spieszących do pracy robotników otwiera ogień milicja i wojsko. Giną ludzie.

Jutro 11 listopada. W Warszawie jest pełno policji, również ściągniętej z terenu całego kraju. Wcześniej w świat idzie informacja o ultraprawicowym zamachowcu z Krakowa. Tych słów, wypowiedzianych przez ministra spraw wewnętrznych Kierwińskiego nikt nie zdementował oficjalnie. Co więcej, ludzie podający się za „dziennikarzy” rozpowszechniają ten fejk poza granicami Polski.

Jednocześnie Donald Franciszek Tusk obwieszcza na portalu X:

Nikt nie zamierza zakazać marszu Niepodległości. Spekulacje w tej sprawie to zwykła dezinformacja. Apeluję do wszystkich uczestników o powstrzymanie się od agresji i szacunek wobec policjantów zabezpieczających marsz. Proszę również o zaniechanie kontrmanifestacji, by nie utrudniać utrzymania porządku i bezpieczeństwa na warszawskich ulicach. W tej smutnej chwili liczę na Waszą odpowiedzialność i głęboką refleksję.

Przeczytajcie raz jeszcze uważnie. Donald apeluje od powstrzymanie się od agresji. Co to oznacza? Ano tylko jedno – agresja jest wg Tuska immanentnie związana z Marszem Niepodległości. Bo przecież gdyby nie była nie apelowałby o jej zaniechanie! W tym samym czasie Żurek kontynuuje jawnie zmyślony wątek o prawicowym ekstremizmie krakowskiego terrorysty.

Na tą okoliczność dowodami są bowiem… rzekome odwiedziny Michała Oksińskiego na stronach poświęconych A. Breivikowi. Żurek jednak nie ujawnia, jakie to były strony.  Tylko w samej „gazecie wyborczej” można bowiem odnaleźć… 245 tekstów na jego temat! Czyli czytelnik GW jest również prawicowym ekstremistą wg Żurka.

Poza tym tak ochoczo próbując wtłoczyć Oksińskiego do tej samej banieczki, co Breivik  przemilcza, że atak tego drugiego był wybitnie inspirowany ideologicznie – 69 ofiar na wyspie Utoya to byli młodzi aktywiści norweskiej Partii Pracy, postrzeganej w Norwegii jako wyraźnie lewicowa.

Tymczasem Oksiński strzelał do ludzi bez jakiegokolwiek przesłania ideologicznego.

To wyraźnie zbliża go do innego „idola”, również odnalezionego na jego komputerze – Elliota Rotgera. Ten 22-letni amerykański student zabił 6 osób. Pozostawił po sobie swoisty „testament”. Liczący 137 stron „My Twisted World” (Mój pokręcony świat) zawiera opis życia Rotgera oraz potężny ładunek nienawiści… wobec kobiet. Rotger bowiem był prawiczkiem i obwiniał o to cały świat!

I nie śmiejmy się z niego. Ten brak seksu doprowadził bowiem do zbrodni. A co gorsza ten jego nieszczęsny „Manifest” stał się swoistą biblią subkultury inceli. To ludzie, najczęściej pozostający w swoich środowiskach „samotnymi wilkami”, komunikujący się ze sobą za pośrednictwem Internetu.

Uważają się za lepszych i bardziej wartościowych od reszty społeczeństwa i dlatego obwiniają je o swoje własne niepowodzenia… towarzyskie.

Czy Żurek choćby zająknął się na ten temat? A przecież Oksiński również był samotnikiem. Co więcej, jego sposób ataku na zupełnie przypadkowe osoby po uprzednim zamordowaniu rodziny odpowiada czynowi popełnionemu przez Rotgera.

Obaj również szukali śmierci – Rotger osaczony zadał ją sobie sam, Oksiński natomiast walczył do końca z policjantem.

Tymczasem Breivik od razu się poddał, przede wszystkim chcąc zachować życie.

W świat jednak pobiegła wiadomość o prawicowym ekstremizmie krakowskiego zabójcy.

Co to może oznaczać 11 listopada?

Jeśli dojdzie do akcji policyjnej skierowanej przeciw Marszowi Niepodległości to również w imię walki z prawicowym ekstremizmem.

Pamiętamy, że w liberalnej Europie obchody 11 listopada w Polsce od dawna są określane jako „faszystowskie”.

Jeśli Tusk wyśle przeciw pochodowi policję, np. pod pretekstem ratowania Prezydenta przed prawicowymi terrorystami Europa jedynie przyklaśnie.

I nie łudźmy się, że Donald Franciszek do kolejnej prowokacji się nie posunie.

Wyniki gospodarcze Polski, przekładające się na pikujące w dół sondaże popularności i to już rok przed  wyborami wskazują jednoznacznie na możliwość kolejnego siłowego rozwiązania.

Ta władza, im bliżej jest do końca kadencji, coraz wyraźniej pokazuje, jak bardzo nie liczy się dla niej prawo.

Cyrk z TK, gdy nagle postanowiono zaprzysiąc sędziów wobec kolumny sejmowej w obecności postkomunistycznego oligarchy Czarzastego, następnie zaś trzeciorzędna sędzia z wykształceniem ledwie magisterskim uznała, że 2/3 z 15 to 8 i uznała się wodzunią Trybunału to tylko jeden przykład. Wcześniej była Szkoła, skręcanie spraw karnych ludziom Tuska etc.

Gdyby bowiem udało się doprowadzić do zamieszek i wprowadzić choćby na najmniejszym terytorium stan wyjątkowy można by odwlec wybory o 1/3 roku!

Zamiast jesieni 2027 byłaby już późna wiosna 2028.

W tym zaś czasie Żurek zdąży pozamykać kolejnych opozycyjnych posłów, zaś pseudotrybunał pod wodzą uzurpatorki Piotrowskiej zdelegalizuje wszystkie partie prócz tworzących kompromitację 13 grudnia.

Tusk przez trzy lata umiejętnie wplątał ludzi z różnych partyjek i kanap tak, że zasadnie po ewentualnej zmianie władzy jesienią przyszłego roku mogą obawiać się więzienia.

Następuje sprzężenie zwrotne. Im bardziej rząd łamie prawo tym następuje większa konsolidacja.

Opozycja musi wreszcie zacząć doceniać determinację przeciwnika. I dostosować do tego swoje działanie.

Coraz wyraźniej żyjemy bowiem w czasach, gdy na pytanie skierowane do jakiegoś nowego Radia Erywań – kiedy w Polsce będzie demokracja? odpowiedź padnie – przecież już była!

10.11 2026