Świątynia Śrirangam największy kompleks świątynny w Indiach

W dniach od 27 do 29 grudnia 2018 roku w trakcie kilkumiesięcznej podróży po Indiach odwiedziłem wraz z żoną Tiruchirappalli czyli Trichy (czytaj Triczy) na wyspie Śrirangam znanym świętym mieście nad rzeką Kaveri w stanie Tamil Nadu. Indie są Światem w Świecie, tutaj jest wszystko dla wszystkich, to jest najstarsza na Ziemi demokracja i to naprawdę demokracja, gdzie jest 9 głównych języków plus angielski a oprócz tego 1200 mniejszych, tutaj każdy znajdzie wszystko o czym można sobie pomyśleć, dlatego kocham Indie, dlatego jadę tam i ładuje moje życiowe baterie, nie tylko że kocham podróże ale robię też coś w Indiach dla swojej duszy przyglądając się jak ludzie różnych wyznań przejawiają swoją miłość do Absolutu

REKLAMA

W Trichy znajduje się świątynia Sri Ranganathaswamy jest to hinduska świątynia poświęcona Ranganatha czyli formie Najwyższego Boga Wisznu, (Maha Vishnu). Zbudowana w stylu drawidyjskim, wyróżnia się tym, że jest czołową spośród 108 świątyń poświęconych Wisznu.

Świątynia Śrirangam jest największym kompleksem świątynnym w Indiach i jednym z największych kompleksów religijnych na świecie. Niektóre z tych budowli zostały na przestrzeni wieków odnowione, rozbudowane i przebudowane jako żywa świątynia. Ostatnim dodatkiem jest zewnętrzna wieża o wysokości 67 metrów, ukończona w 1987 roku. Świątynia Srirangam jest często wymieniana jako jedna z największych funkcjonujących świątyń hinduskich na świecie, a jeszcze większa Angkor Wat w Kambodży jest największą istniejącą świątynią. Coroczny 21-dniowy festiwal odbywający się w tamilskim miesiącu Margazhi (grudzień – styczeń) przyciąga milion gości. Kompleks świątynny został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i znajduje się na liście wstępnej UNESCO.

Miejsce Srirangpatna miało we wczesnych wiekach nazwę Srirangapuri, później otrzymało nazwę Srirangapatna. Miasto jest wyspą otoczoną rzeką Kaveri. W tym mieście znajduje się świątynia Sri Ranganatha, Sri Lakshmi Narasimha, Sri Gangadereshwara, Sri Jyothirmaheshwara i inne małe świątynie. Wśród nich główną świątynią jest Sri Ranganatha. Jest to jedna z najbardziej znanych świątyń Wisznu w południowych Indiach, bogata w legendy i historię. Świątynia odegrała ważną rolę w historii Wiszwinzmu, począwszy od XI-wiecznej kariery Ramanudży i jego poprzedników. Jego położenie, na wyspie między rzekami Kollidam i Kaveri, czyni go podatnym na powodzie, a także na atak armii najeźdźców, które wielokrotnie przejmowały teren pod obozowisko wojskowe. Świątynia została splądrowana i zniszczona przez armie Sułtanatu Delhi w napadzie i grabieży na różne miasta królestwa Pandy na początku XIV wieku. Świątynia została odbudowana pod koniec XIV wieku.

Świątynia zajmuje obszar 63 hektarów z 81 kapliczkami, 21 wieżami, 39 pawilonami i wieloma zbiornikami wodnymi zintegrowanymi z kompleksem, co czyni ją największą na świecie funkcjonującą świątynią hinduską. Miasto świątynne jest ważnym miejscem archeologicznym i epigraficznym, stanowiącym historyczne okno na wczesne i średnie średniowieczne społeczeństwo i kulturę południowych Indii. Liczne inskrypcje sugerują, że ta hinduska świątynia służyła nie tylko jako centrum duchowe, ale także jako ważna instytucja gospodarcza i charytatywna, która obsługiwała placówki edukacyjne i szpitalne, prowadziła bezpłatną kuchnię i finansowała regionalne projekty infrastrukturalne z otrzymanych darów i darowizn. Na wyspie jest kilka świątyń w jaskiniach, starszych od świątyń. Świątynia w Srirangam jest wymieniona w literaturze tamilskiej z ery Sangam, od VI wieku p.n.e. do IV wieku n.e. Świątynia jest otoczona siedmioma koncentrycznymi obudowami z dziedzińcami. Każda warstwa ma mury i gopuramy, które zostały zbudowane lub ufortyfikowane w XVI wieku i później. Ściany te mają łącznie 9934 m, czyli ponad sześć mil. Świątynia ma 17 głównych gopuramów (Gopura jest to brama w postaci bardzo wysokiej, zwężającej się uskokowo ku górze wieży stanowiąca wejście do świątyni hinduistycznej w stylu drawidyjskim. Gopura jest charakterystyczna przede wszystkim dla południowych Indii), nadto łącznie 21 wież, 39 pawilonów, 50 kapliczek, 9 świętych basenów wodnych, tzw. Ayiram kaal mandapam czyli sali z 1000-em filarów (właściwie 953) i kilka małych zbiorników wodnych w środku. Świątynia jest ustawiona na osi północ-południe i wschód-zachód. Kompleks świątynny obejmuje wspomniane ponad 50 kapliczek. Są one poświęcone Wisznu, Lakshmi, a także różnym uczonym i poetom Vaisnava. Kapliczki Wisznu przedstawiają go w różnych Awatarach (wcieleniach), a także w ikonografii. Sala 1000 filarów (właściwie 953) jest doskonałym przykładem planowanej konstrukcji przypominającej teatr. Sala z 1000 filarami wykonana z granitu została zbudowana w okresie Widźajanagara (1336–1565) na miejscu starej świątyni. Hala słynie ze skaczących zwierząt wyrzeźbionych na filarach na jej północnym krańcu. Filary składają się z rzeźb dziko zachowujących się koni niosących jeźdźców na grzbietach i depczących kopytami po głowach szalejących tygrysów, wydają się być naturalne i zgodne z takim dziwnym otoczeniem. Wielką salę przecina jedna szeroka nawa pośrodku na całej jej większej długości i poprzecinana transeptami o podobnych wymiarach biegnącymi pod kątem prostym. Z każdej strony pozostaje jeszcze siedem naw bocznych, w których wszystkie filary są równo rozmieszczone. Jest 21 gopuramów (bram wieżowych), wśród których górujący Radżagopuram (świątynia głównej bramy) jest najwyższą wieżą świątynną w Azji. Kompleks świątyni Ranganathaswamy obejmuje też ogromne średniowieczne Kottaramy lub spichlerze. Zapewniały one zapasy żywności i bezpieczeństwo dla miasta świątynnego oraz zaopatrzenia jego kuchni, służąc potrzebującym podróżnikom, pielgrzymom i miejscowej ludności. Świątynia ma wiele innych struktur, uczestniczących i wspierających różne aspekty życia społecznego. Niektóre mandapamy i zespoły świątynne były poświęcone edukacji, zarówno religijnej, jak i świeckiej, na przykład muzyków i tancerzy. Inskrypcje w świątyni mówią, że na jej terenie znajdował się arokyashala (szpital) dla osób wymagających opieki medycznej. Kilka inskrypcji z XI i XII wieku opisuje, aby wspierać recytację hinduskich tekstów w świątyni. Świątynia ma dwanaście głównych zbiorników na wodę. Spośród nich Surya Pushkarini (basen słoneczny) i Chandra Pushkarani (basen księżycowy) to dwa największe, które zbierają większość wody deszczowej. Mają łączną pojemność dwóch milionów litrów wody. Świątynia ma też drewniane pomniki, które są regularnie konserwowane i wykorzystywane do świątecznych procesji. Mają skomplikowane rzeźby przedstawiające hinduskie legendy, a niektóre są pokryte srebrnymi lub złotymi foliami. Ze świątynią związanych jest wielu średniowiecznych uczonych ze Sri Vaishanava, takich jak Nathamuni, Ramanudża, Pillai Lokacharya, Vedanta Desika i Manavala Mamunigal.

Ramanudża (Ramanuja) żyjący ok. 1017–1137 n.e. był indyjskim teologiem, filozofem, reformatorem społecznym i jednym z najważniejszych przedstawicieli tradycji Sri Waiszawizmu w hinduizmie. Jego filozoficzne podstawy dla dewocjonizmu miały wpływ na ruch Bhakti. Ramanudża napisał wpływowe teksty, takie jak bhāsya w Brahma Sutrze i Bhagavad Gita, wszystkie w sanskrycie.

Zmumifikowane ciało Ramanudży przy użyciu pasty z drzewa sandałowego i szafranu jest przechowywane w świątyni Ranganathaswamy w Srirangam. Ramanudża przyjął, że Wedy są wiarygodnym źródłem wiedzy, a następnie skrytykował inne szkoły filozofii hinduskiej, w tym Advaita Vedanta, jako nieudane w interpretacji wszystkich tekstów wedyjskich. Nie ma powodu, stwierdził Ramanudża, by preferować jedną część Pisma Świętego, a nie inną, całość Pisma Świętego należy rozpatrywać na równi. Według Ramanudży nie można próbować interpretować pojedynczych fragmentów jakiegokolwiek pisma świętego. Pismo Święte należy raczej uważać za jeden zintegrowany korpus, wyrażający spójną doktrynę. Literatura wedyjska, twierdził Ramanudża, wspomina zarówno o wielości, jak i o jedności, dlatego prawda musi zawierać pluralizm i monizm, czyli monizm kwalifikowany. Świątynia jest utrzymywana i administrowana przez hinduską Radę ds. Religii i Fundacji rządu stanu Tamil Nadu.

Warto dodać, że Trichy jest jednym z głównych miast w indyjskim stanie Tamil Nadu i jednocześnie siedzibą administracyjną okręgu Tiruchirappalli. Miasto jest uznawane za najlepsze do zamieszkania i najczystsze miasto Tamil Nadu, a także piąte najbezpieczniejsze miasto dla kobiet w Indiach. Jest czwartym co do wielkości miastem, a także czwartą co do wielkości aglomeracją miejską w kraju. Położone 322 km na południe od Chennai i 374 km na północ od Kanyakumari czyli najdalej na południe wysuniętego przylądka Indii. Jest też jednym z najstarszych zamieszkałych miast w Indiach. Miasto odegrało kluczową rolę w tzw. wojnach karnawałowych (1746–1763) między brytyjskimi a francuskimi kompaniami wschodnioindyjskimi. Miasto jest głównym węzłem drogowym i kolejowym w stanie, obsługiwanym przez Międzynarodowy Port Lotniczy Tiruchirappalli (TRZ), który obsługuje loty na Bliski Wschód i do Azji Południowo-Wschodniej.