Krzyż stoi. Ten sam, który był ciężarem. Ten sam, który był miejscem upokorzenia. Ten sam, który był końcem drogi. A jednak już nie jest tym samym. Nie ma na nim ciała. Nie przygniata. Nie zatrzymuje. Stoi jak znak, który został wypełniony. Jak słowo, które zostało wypowiedziane do końca.
Bo przez człowieka, który go niósł i na nim umarł, krzyż przestał być symbolem hańby. Stał się znakiem zwycięstwa. Nie nad innymi. Nad tym, co kończy człowieka od środka: nad lękiem, nad samotnością, nad śmiercią, która wydawała się ostatnim słowem.
A obok stoi On. Nie taki jak wcześniej, a jednak ten sam. Stoi nie jak ten, który wraca. Jak ten, który jest. Spokojny. Pewny. Nie musi niczego udowadniać. Ręka uniesiona – nie do rozkazu, nie do obrony. Do błogosławieństwa. Jakby mówił bez słów: można iść dalej.
I wtedy człowiek zaczyna rozumieć, że to nie jest król, który rządzi z wysokości. To jest król, który przeszedł drogę człowieka – i nie odwrócił się od niej. Który zna ciężar, upadek, ogołocenie, śmierć. I dlatego jego zwycięstwo nie jest triumfem nad światem, ale przemianą świata od środka.
Wokół idą ludzie. Zwyczajni. Rozmawiają. Patrzą przelotnie. Zatrzymują się na chwilę albo idą dalej. Jedni widzą więcej. Inni mniej. A są i tacy, którzy nie widzą nic. I może właśnie tak ma być. Bo to, co się tu wydarzyło, nie zatrzymało świata. Dokonało się w nim.
Krzyż nie zniknął. Świat się nie zmienił nagle. Człowiek nadal idzie swoją drogą. A jednak wszystko jest już inne. Bo śmierć przestała być końcem. Stała się przejściem. I człowiek może odejść od tego, kim był. Może zostawić to, co w nim stare, ciężkie, niszczące. Może zacząć od nowa.
Nie dlatego, że wszystko się ułoży. Dlatego, że dostał jeszcze jedną szansę. Szansę, która nie jest nagrodą. Jest zaproszeniem.
Krzyż stoi. Nie jako ciężar. Jako znak. A On stoi obok. Nie narzuca się. Czeka. Bo królestwo, które przynosi, nie zaczyna się od władzy. Zaczyna się od wyboru. Od tego jednego, cichego „tak”, które człowiek może wypowiedzieć – albo nie.
Bo Stacja XIV była o ciszy, która zamyka. A Stacja XV jest o tym, że cisza nie jest końcem.
Jest początkiem. Nowym początkiem. Albo początkiem czegoś nowego.
Szansą na to, żeby człowiek stał się kimś więcej, niż był.
Zbigniew Grzyb
Zostaw komentarz