Zaczęło się niewinnie, jak to zwykle bywa: kilka butelek po napojach, każda z kaucją, każda z obietnicą, że „system działa”. Człowiek bierze je pod pachę, idzie do sklepu osiedlowego, bo [...]
Pojechaliśmy do Fortu nr 52 "Borek" w Krakowie jak na jedną z tych niedzielnych wypraw, które mają być po prostu miłym spacerem z przyjaciółmi. Ot, trochę historii, trochę architektury, trochę [...]
Jeszcze niedawno pisałem, że „wobec gramatyki nie ma fikołków” i że trudno być „wobec” kogoś, kto akurat nie jest obecny. Życie szybko postanowiło mnie poprawić. No bo proszę: 9 kwietnia [...]
Droga się kończy, ale człowiek nie. To jest pierwsza rzecz, którą zaczyna się rozumieć dopiero wtedy, gdy przejdzie się wszystkie stacje - nie tylko oczami, ale sercem. Bo ta droga nie [...]
Krzyż stoi. Ten sam, który był ciężarem. Ten sam, który był miejscem upokorzenia. Ten sam, który był końcem drogi. A jednak już nie jest tym samym. Nie ma na nim [...]
Człowiek już nie jest niesiony. Zostaje położony. Nie na chwilę. Nie po to, żeby odpocząć. Po to, żeby zostać. Ciało układa się spokojnie, jakby ciężar, który wcześniej ciążył, znalazł wreszcie [...]
Są zdania, które wszyscy znamy na pamięć - oswojone, trochę już wytarte. Jedno z nich brzmi: „Jeśli ktoś uderzy cię w policzek - nadstaw mu drugi”. Wielu widzi w tych [...]
Człowiek już nie wisi. Krzyż oddaje to, co jeszcze przed chwilą było na nim rozciągnięte pomiędzy ziemią a niebem. Ciało zostaje zdjęte - powoli, ostrożnie, jakby każdy ruch mógł jeszcze [...]
Człowiek już nie walczy. Nie dlatego, że przegrał. Dlatego, że nie ma już z czym walczyć. Ciało jest napięte, uniesione, rozciągnięte pomiędzy ziemią a niebem. Każdy oddech przychodzi z wysiłkiem, [...]
Bo czyż można być „wobec” kogoś, kto nie jest "obecny"? Ostatnio w przestrzeni publicznej obserwujemy ciekawe zjawisko: próby zaklinania rzeczywistości przy pomocy słownika. Chodzi o to nieszczęsne określenie „ślubowanie wobec [...]
