Starzy ludzie chętnie wracają myślami do dawnych uniesień, przyjaźni, które wygasły, i okazji życiowych, z których nie skorzystali. Ja nie mam wielu spraw, których żałuję — raczej drobne epizody, jak ten:
Ryzyko wspólnego ucztowania w trakcie negocjacji zazwyczaj działa na korzyść gospodarza. Miałem tego świadomość, gdy na początku transformacji, jako radykalny działacz rolniczej „Solidarności”, wraz z dwoma kolegami zostałem zaproszony na spotkanie organizowane przez bardzo wpływowego wówczas Aleksandra Marszałka, dyrektora kombinatu PGR Kietrz.
Sala była wypełniona po brzegi załogą i kierownictwem PGR, wyraźnie nastawionymi do nas wrogo. Jedyną osobą, która nam sprzyjała, był senator OKP, prof. Józef Góralczyk. My prezentowaliśmy twarde stanowisko: parcelacja komunistycznego przeżytku i udostępnienie ziemi oraz sprzętu okolicznym rolnikom indywidualnym i pracownikom kombinatu. Atmosfera była gorąca, przerzucano się oskarżeniami, gdy Marszałek zaprosił wszystkich na wspólny obiad w stołówce. Towarzystwo natychmiast się rozluźniło i ruszyło tłumnie do jadłodajni.
Ja wtedy powiedziałem do swoich: „Ani się ważcie jeść jadła podanego przez przeciwników”. I z dumnie podniesionymi głowami skierowaliśmy się ku wyjściu. Marszałek zawołał za nami: „Panowie, tak nie można, chcemy was ugościć!”. Odpowiedzieliśmy twardo: „Dziękujemy, panie dyrektorze, ale wyżywimy się sami. Wrócimy na salę po posiłku”.
Tak też zrobiliśmy. Głód zaspokoiliśmy drożdżówkami kupionymi w piekarni na rynku. Po powrocie na salę dowiedzieliśmy się, że głównym daniem był gulasz wołowy.
Dziś jednak myślę, że mogliśmy wtedy ten gulasz zjeść
Zostaw komentarz