ŻYWOT BRIANA NA ŻYWO I ONLINE

Patrząc na obrazki z ostatnich dni w Warszawie, trudno oprzeć się wrażeniu, że nasz wymiar sprawiedliwości nie cofa się już nawet do czasów PRL – on płynnie wszedł w poetykę „Żywotu Briana” grupy Monty Pythona. Tyle że tamten absurd miał w sobie przynajmniej odrobinę brytyjskiego wdzięku, a u nas cała ta groteska rozgrywa się za ciężkie pieniądze podatników.

We wtorek gremium złożone z trojga sędziów oraz pięciu osób wybranych przez Sejm pod przewodnictwem byłego członka PZPR Włodzimierza Czarzastego – tych samych, które złożyły sobie ślubowanie do kolumny w gmachu parlamentu bez udziału Prezydenta RP – przeniosło się z Alei Szucha do Sądu Okręgowego przy al. Solidarności. Tam, za zamkniętymi drzwiami, „uchylono immunitety” prezesowi Bogdanowi Święczkowskiemu i wiceprezesowi Bartłomiejowi Sochańskiemu. Tak jak trafnie punktuje to w załączonym wpisie Patryk Jaki, oskarżonemu nie doręczono nawet wniosku, nie wiedział, co mu się zarzuca, a obrońcy nie dostali dostępu do akt – mimo to oczekiwano od nich merytorycznego stanowiska. Uznano widocznie, że zamiast rzetelnego doręczenia wystarczy pocztowe awizo wysłane do Sosnowca, zanim w ogóle upłynął termin na jego odbiór.

Pytam więc zupełnie poważnie: po co ci „sędziowie” w ogóle się zbierają i po co ten cały cyrk z jeżdżeniem po sądach okręgowych oraz rozprawami żywcem wyjętymi z lat wczesnego komunizmu i praktyki komisarzy ludowych, tworzącymi pozory prawa według zasad „sprawiedliwości dziejowej”? Czy nie byłoby prościej – i o ileż taniej – gdyby minister Waldemar Żurek po prostu ogłaszał wyroki na TikToku albo na platformie X?

Zresztą role w tym skeczu są już dawno rozpisane. Premier rozkłada ręce w stylu filmowego Piłata – on przecież za wiele nie może, bo to Sejm wybrał, a „eksperci” zapewniają go, że ślubowanie przed sejmową kolumną jest w pełni konstytucyjne. Prokurator Generalny zaś, zamiast ścigać z urzędu jawne pogwałcenie ustawy zasadniczej wobec jednego z trzech filarów państwa, udaje Greka i wpisem Mibistra Sprawiedliwości w mediach społecznościowych legalizuje fakty dokonane. A kiedy wczoraj trzy połączone izby Sądu Najwyższego przypomniały oczywistość, że orzeczenie TK wymaga sędziów zaprzysiężonych w obecności Prezydenta RP, minister Żurek jednym ruchem palca na platformie X ogłosił, że te połączone izby to „nie-sąd”, a ich uchwała to „nibyuchwała”.

Skoro każdy niewygodny skład sędziowski można jednym tweetem ogłosić „nie-sądem” – zupełnie jak zwaśnione frakcje Judejskiego Frontu Ludowego z „Żywotu Briana” wyklinały się nawzajem w imię jedynej słusznej rewolucji – pozostaje mi jeszcze jedno pytanie. Czy w tym pogrążającym się w finansowej zapaści kraju wyroki na sędziów trzech izb Sądu Najwyższego są już przygotowane i ile znów publicznych pieniędzy pójdzie na siłowe zajmowanie kolejnego gmachu, do którego partyjni nominaci będą przemykać się chyłkiem od zaplecza?