Nieoficjalnie mówi się, że w lubuskiej koalicji trwa prawdziwa wojna o miejsce w Senacie w okręgu Zielona Góra. Publicznie wszyscy nadal się uśmiechają, stoją obok siebie, robią wspólne zdjęcia i mówią o współpracy, demokracji oraz wspólnych wartościach. Ale kiedy w grę wchodzi miejsce, stanowisko, mandat, wpływy i pieniądze — kończą się uśmiechy, a zaczyna się walka. Na liście potencjalnych kandydatów pojawia się człowiek związany ze środowiskiem Marszałka Hołowni, wicemarszałek z PSL, były szef KO w województwie lubuskim oraz radny Zielonej Góry. I nagle wielka, uśmiechnięta koalicja zaczyna pokazywać swoje prawdziwe oblicze. Bo oni wszyscy kochają się i uśmiechają do siebie tylko do czasu, gdy nie trzeba walczyć o swoje.

REKLAMA

Dopóki są wspólne konferencje — jest miłość. Dopóki są kamery — jest jedność. Dopóki można mówić o „wspólnych wartościach” — wszyscy stoją ramię w ramię. Ale kiedy pojawia się Senat, mandat, stanowisko i związane z tym pieniądze oraz wpływy — zaczyna się polityczna wojna. I wtedy, według nieoficjalnych informacji, idzie już na tak zwane „noże”. I właśnie dlatego Polacy powinni wreszcie zrozumieć, jak działa wielka polityka. Dla obywateli są piękne słowa, dla obywateli są obietnice, dla obywateli są konferencje, dla obywateli są hasła o demokracji, praworządności i trosce o państwo. A kiedy gasną kamery, zaczyna się prawdziwa polityka. Kto dostanie stanowisko? Kto dostanie mandat? Kto będzie miał wpływy? Kto będzie decydował? Kto będzie przy politycznym stole?

Bo można odnieść wrażenie, że właśnie tam kończy się wielka ideologia, a zaczyna brutalna walka o interes. Najbardziej dramatyczne jest jednak to, że w czasie, kiedy politycy walczą o kolejne miejsca dla siebie, Polska mierzy się z ogromnymi problemami. Polacy patrzą na stan finansów publicznych, przedsiębiorcy patrzą z niepokojem na gospodarkę, a rodziny patrzą na rosnące koszty życia. A polityczna elita? Polityczna elita walczy o to, kto dostanie następne miejsce przy stole. I właśnie dlatego coraz więcej ludzi uważa, że tej ekipie nie chodzi przede wszystkim o Polskę, ale przede wszystkim o władzę, stanowiska, pieniądze i wpływy. Bo gdyby naprawdę najważniejsza była Polska, nie oglądalibyśmy nieustannej walki o polityczne stołki. Nie oglądalibyśmy tego, jak ludzie publicznie deklarują jedność, a za kulisami walczą ze sobą o kolejne miejsca.

Moim zdaniem to, co dzisiaj obserwujemy, jest polityką głęboko szkodliwą dla Polski. Polityką, w której interes partyjny zbyt często wygrywa z interesem narodowym. Polityką, w której stanowisko staje się ważniejsze od obywatela. Polityką, w której polityczne układy mają większe znaczenie niż przyszłość państwa. Dlatego mam prawo powiedzieć jasno: w mojej ocenie jest to organizacja i środowisko polityczne działające w sposób, który może być postrzegany jako głęboko anty-Polski — nie dlatego, że ktoś ma inne poglądy, ale dlatego, że interes polityczny i partyjny zbyt często stawiany jest ponad interesem zwykłych Polaków.

Bo jak inaczej wytłumaczyć to, że tak szybko pojawiają się konflikty wtedy, gdy na stole leżą stanowiska? Jak inaczej wytłumaczyć, że ludzie, którzy publicznie mówią o miłości i współpracy, nagle zaczynają walczyć ze sobą, kiedy trzeba wskazać jednego kandydata? To pokazuje, jak szybko kończą się deklaracje o jedności i jak szybko zaczyna się prawdziwa walka o polityczne wpływy. A Polska? Polska ma czekać. Polacy mają płacić. Przedsiębiorcy mają się dostosować. Rodziny mają zaciskać pasa. A politycy nadal walczą o swoje miejsca.

W mojej ocenie właśnie taka polityka — oparta na walce o stanowiska, partyjne interesy i własne wpływy — jest jednym z powodów, dla których Polska znalazła się w tak trudnej sytuacji. Finanse publiczne wymagają odpowiedzialności. Gospodarka wymaga stabilności. Państwo wymaga ludzi, którzy potrafią myśleć dalej niż do następnych wyborów. Tymczasem zbyt często widzimy polityków zajętych przede wszystkim sobą. I dlatego wojna o senackie miejsce w Zielonej Górze nie jest tylko lokalną polityczną awanturą. Jest symbolem czegoś znacznie większego — symbolem polityki, w której uśmiech trwa tylko do momentu, kiedy nie trzeba dzielić się władzą.

Bo dopóki wszyscy dostają coś dla siebie — jest zgoda. Ale kiedy dla któregoś zabraknie miejsca, wtedy kończy się miłość, kończy się jedność, kończą się wspólne wartości i zaczyna się walka. A Polacy powinni wreszcie zapytać: czy oni naprawdę walczą o Polskę, czy może przede wszystkim walczą o swoje stanowiska, pieniądze i wpływy? Bo kiedy politycy walczą o koryto — rachunek za ich ambicje bardzo często płaci całe społeczeństwo.