Afera Zondacrypto bije rekordy popularności, wielokrotnie słyszał o niej każdy Polak, kolejne odcinki serialu przed nami. Ma potencjał utrącić lub co najmniej zahamować kilka karier politycznych. Czy jest jednak czymś, co przebuduje scenę polityczną? Śmiem wątpić.

REKLAMA

Po pierwsze, jedyne co jest w niej politycznie w miarę czytelne to lista osób publicznych, które wzięły jakieś pieniądze i\lub współpracowały z Przemysławem Kralem. Reszta dla statystycznego odbiorcy to już mgła różnych zdarzeń gangsterskich, manipulacji finansowych o niejasnym charakterze itd. Poszkodowanych jest niby dużo, ale wsród 30 milionów dorosłych Polaków te kilkanaście-kilkadziesiąt tysięcy jednak ginie w tłumie. A i sama branża krypto lubi przecież powtarzać, ze grasz znaczy ryzykujesz więc póki nie pojawiły się jakieś rozdzierające serce historie pokrzywdzonych, tematu dużej, społecznej szkody nie widać.

Dodatkowo opcja rządowa z miejsca zrobiła bardzo wiele żeby aferę totalnie wpisać w bieżący spór partyjny. Z jednej strony to naturalne dla obecnej epoki walk polit-medialnych. Z drugiej – minister Żurek jako osoba stojąca na czele prokuratury ścigającej zamieszanych, poseł Giertych prowadzący linię obrony Krala i premier Tusk cytujący z mównicy sejmowej wybrane fragmenty zeznań wysyłają sygnał mobilizacji zarówno do swojego plemienia politycznego, jak i do… plemion przeciwnych. A mniej uplemienniona część wyborców odnosi wrażenie, że to po prostu jakaś kolejna runda tego samego jałowego sporu, który toczy się między jednymi a drugimi od dekad. Plus utwierdza się w przekonaniu, że politycy miewają szemrane interesy z jakimiś przekręciarzami czy gangusami, co przecież „wszyscy wiedzą” albo co najmniej podejrzewają.

Jak to się ma do tytułowej diety planetarnej? Tłumaczę z perspektywy rodzica. Posłaliśmy nasze dzieci do danej szkoły nie z powodu składu obiadów jakie tam serwowali. Na to w ogóle nie zwracaliśmy uwagi. Ale zasadniczo, jesteśmy, czy przynajmniej byliśmy do tej pory, do czasu zaglądania minister Nowackiej do szkolnych garnków, zadowoleni. Dzieci jedzą wszystko lub prawie wszystko, posiłki są syte, smaczne, zbilansowane. W ogóle nie zajmujemy się tematem, co jest bardzo istotne.

Posyłanie współcześnie dzieci do szkoły to zupełnie inna bajka niż za czasów, kiedy sami do niej chodziliśmy. Jeśli nie było większych problemów nauczyciel i rodzic ćwierć wieku temu mieli ze sobą kontakt raz na pół roku na wywiadówce. Nie twierdzę, że to było lepsze, ale tak było i jakoś działało. Dziś jako rodzice mamy nie tylko kwestię pracy z dziećmi, zwłaszcza młodszymi, nad materiałem, który przynoszą ze szkoły, pilnowanie zajęć polekcyjnych czy lektur. Śledzimy librusa, korespondujemy z nauczycielami i toczymy niekończące się dyskusje na rodzicielskich czatach.

Na pewno średnio statystycznie jesteśmy dużo bardziej zaangażowani w życie i szkolną codzienność naszych dzieci niż nasi rodzice w analogicznym okresie. Ma to dużo pozytywów, choć nieustanna interakcyjność na linii nauczyciele-uczniowie-rodzice rodzi też problemy a czasami angażuje nas w sprawy, które powinny być rozwiązywane między uczniami albo pomiędzy uczniami i nauczycielami bez nadmiernej ingerencji rodziców.

Niemniej, wracając do tematu zasadniczego; w moim bingo na ten rok szkolny nie było dokładanie jeszcze 15. tematu do dyskusji. Dyskusji i przeżywania kwestii diety na stołówce. I jestem bardzo, bardzo wkurzony, że ktoś mojej rodzinie, szkole, dyrekcji, nauczycielom i dzieciom ten temat wrzucił. Tu już nie chodzi nawet o to, czy uważamy, że to zdrowe czy nie. Choć akurat my wychodzimy z założenia, że powinniśmy dziecku codziennie albo prawie codziennie dostarczyć choćby niewielkiej porcji wartościowego białka zwierzęcego (zaliczam tu ryby). I wiemy też, że akurat w przypadku naszych dzieci nie możemy przesadzać ze strączkami.

Nie tu tkwi jednak źródło problemu i nie chcę teraz roztrząsać sensowności takiej czy innej diety. W ogóle nie leży to w moich kompetencjach ani zainteresowaniach. Każdy ma w tej sprawie jakąś wiedzę, możliwości czy swoją opinię, lepszą lub gorszą. Każdy jakoś po swojemu układa żywienie rodziny. Każda szkoła starała się do tej pory po swojemu przygotowywać czy zamawiać możliwie zdrowe i smaczne posiłki. Słowo smaczne jest bardzo istotne, bo jak wiemy, wiele dzieci je słabo i wybrednie.

Każdy jakoś sobie radził i nie odnotowałem przez ostatnie lata żadnych wielkich problemów społecznych, protestów czy afer związanych z jakością żywienia na stołówkach szkolnych w Polsce. Rodzice nie zajmowali się masowo składem obiadów, dyrekcje nie skrobały się w głowę jak spełnić ideologiczne oczekiwiania ministerstwa tak, by dzieci nie zaczęły bojkotować posiłków, kucharki nie musiały stawać na uszach.

Te czasy się skończyły. O ile afera Zondacrypto to kilkanaście w porywach kilkadziesiąt nazwisk i kilkadziesiąt tysięcy poszkodowanych, o tyle kolejna, ideologiczna krucjata Nowackiej, to dziesiątki tysięcy pracowników placówek oświaty i kilka milionów rodziców. Rodziców, którzy nagle muszą zacząć zajmować się nowym tematem, jakby starych brakowało. Ktoś będzie za nową dietą, ktoś przeciw. Ktoś się wkurzy i wypisze dzieci z obiadów. Ktoś inny będzie walczył z dyrekcją o składy posiłków. Jedna dyrekcja wykona wszystko według poleceń MEN-u, inna będzie prowadziła działania w swoistej mięsnej konspiracji. Przebodźcowana w każdą stronę polska szkoła rzuca się właśnie w nowy wir problemów i dyskusji, tym razem żywieniowych. Totalny absurd. Męczący, nawet dla tych rodziców, którzy są sympatykami obozu rządzącego.

Co więcej, Nowacka oczywiście mobilizuje prawicę, zwłaszcza jej skrzydło najbardziej wolnościowe. Kolejny raz wciska ideologię do, potrzebnej skądinąd, edukacji zdrowotnej. W tym roku śruba została dokręcona co też jest powodem wielu kontrowersji, walki o plan lekcji itd. A teraz jeszcze wzięła się za meblowanie szkołom posiłków. Rząd chce już nie tylko układać polskim dzieciom myślenie o relacjach i sprawach seksualnych ale nawet zaglądać do garnków i dyktować skład jedzenia. Z którym, do tej pory, nie było większych problemów. A teraz są.

Wśród rodziców dzieci szkolnych, których znam, aferę Zondacrypto kwituje się kiwaniem głową z politowaniem czy krótkim komentarzem o ogólnym syfie politycznym. Natomiast sprawa szkolnej stołówki rozgrzewa i to w sposób, który odbije się rządowi czkawką.

Autor: Robert Winnicki
Polski polityk, w latach 2009–2013 prezes Młodzieży Wszechpolskiej, jeden z twórców oraz pierwszy prezes Ruchu Narodowego, poseł na Sejm RP VIII i IX kadencji.