Dlaczego tak mówię?

REKLAMA

Otóż dlatego, że pozwoliliśmy po 1989 roku rozmontować państwo. Pozwoliliśmy totalnie zlikwidować ogromną część naszego przemysłu, robiąc tym samym miejsce dla zachodnich, a szczególnie niemieckich firm i koncernów. Jeszcze przed 1989 rokiem byliśmy krajem samowystarczalnym, krajem, w którym produkowało się, a nie tylko montowało.

Oczywiście nie twierdzę, że przed 1989 rokiem wszystko było idealne. Nie było. Było wiele patologii, absurdów i błędów systemu komunistycznego. Ale jedno jest pewne — Polska posiadała ogromny potencjał przemysłowy. Produkowaliśmy statki, samochody, maszyny, urządzenia, sprzęt i tysiące innych produktów. Mieliśmy zakłady, mieliśmy fabryki, mieliśmy przemysł, mieliśmy ludzi, którzy potrafili produkować.

A później rozpoczęła się transformacja. I zamiast rozsądnie modernizować to, co mieliśmy, zbyt często po prostu to likwidowano. Zakład po zakładzie. Fabryka po fabryce. Branża po branży. A w miejsce polskich przedsiębiorstw wchodziły zagraniczne firmy i zagraniczne koncerny.

Dzisiaj bardzo często jesteśmy krajem, który nie produkuje własnych produktów na taką skalę, na jaką powinien. Jesteśmy montownią. Jesteśmy podwykonawcą. Jesteśmy tanią siłą roboczą. Produkujemy dla innych. Montujemy dla innych. Pracujemy dla zagranicznych koncernów. I jeszcze mamy się z tego cieszyć, że ktoś pozwolił nam pracować we własnym kraju.

Czy naprawdę o taką Polskę chodziło?

Nasze przystosowanie się do Unii Europejskiej również było w wielu obszarach dramatem dla polskich przedsiębiorstw i polskiego rolnictwa. Polskie firmy musiały dostosowywać się do kolejnych wymogów, kolejnych norm, kolejnych przepisów i kolejnych ograniczeń. Polski przedsiębiorca musiał inwestować ogromne pieniądze, żeby spełniać wymagania, które dla wielkich zachodnich koncernów były znacznie łatwiejsze do udźwignięcia.

A polski rolnik? On również musiał się dostosować. Kolejne przepisy, kolejne ograniczenia, kolejne wymagania, coraz większe koszty, coraz większa biurokracja i coraz trudniejsza walka o przetrwanie. Tymczasem wielkie zachodnie gospodarki, które przez dziesięciolecia budowały swoją przewagę gospodarczą, dysponowały ogromnym kapitałem i potężnymi koncernami.

I polski przedsiębiorca miał z nimi konkurować. Polski rolnik miał z nimi konkurować. Tylko pytam: na jakich zasadach? Czy naprawdę była to równa walka? Czy polska firma, która dopiero budowała swój kapitał po latach komunizmu, miała takie same możliwości jak potężne niemieckie, francuskie czy inne zachodnie koncerny? Czy polski rolnik miał takie same możliwości jak wielkie gospodarstwa wspierane przez bogate państwa Zachodu?

Dzisiaj natomiast idziemy jeszcze dalej. Dzisiaj pozwalamy na to, aby dewastowano nasze dobra naturalne. W ten sposób rujnuje się polski przemysł wydobywczy. Przemysł, który przez dziesięciolecia był jednym z fundamentów naszej gospodarki. Przemysł, który może zapewniać Polsce bezpieczeństwo energetyczne.

Polska posiada ogromne zasoby węgla. Mówimy o zasobach, które według różnych szacunków mogą wystarczyć na bardzo długi okres. Padają szacunki mówiące nawet o około 1200 latach zasobów. I co robimy? Zamiast rozsądnie wykorzystać własne bogactwa naturalne, rozwijać technologie i prowadzić stopniową transformację — rujnujemy przemysł wydobywczy.

Niszczy się coś, co jest nasze. Co znajduje się w polskiej ziemi. Co może stanowić zabezpieczenie dla przyszłych pokoleń. Oczywiście świat się zmienia. Energetyka musi się rozwijać. Trzeba inwestować w nowe technologie. Trzeba budować elektrownie jądrowe. Trzeba rozwijać różne źródła energii. Ale normalne państwo nie niszczy własnego bezpieczeństwa, zanim nie zbuduje czegoś w jego miejsce.

Najpierw zapewniasz bezpieczeństwo. Najpierw budujesz nowe moce. Najpierw zabezpieczasz państwo. A dopiero później możesz wygaszać stare źródła. Tymczasem my pozbywamy się własnych możliwości produkcyjnych.

Likwiduje się w trybie pilnym kolejne elementy energetyki, w tym Elektrownię Dolna Odra, pozbywając się ogromnych mocy produkcyjnych prądu. I pytam: KTO WEŹMIE ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA SKUTKI TAKICH DECYZJI?

Bo energia elektryczna to nie jest zabawka. To nie jest zwykły towar. To jest bezpieczeństwo państwa. Bez prądu nie funkcjonują fabryki. Bez prądu nie funkcjonuje przemysł. Bez prądu nie funkcjonują szpitale. Bez prądu nie funkcjonuje transport. Bez prądu nie funkcjonuje gospodarka. Bez prądu nie funkcjonuje nowoczesne państwo.

Uzależnienie się od zewnętrznych dostaw prądu jest tak samo niebezpieczne jak uzależnienie się od dostaw wody czy powietrza. Może dzisiaj ktoś powie: „Przecież zawsze kupimy energię od innych”. Naprawdę? A co będzie w czasie kryzysu? Co będzie w czasie wojny? Co będzie wtedy, kiedy każdy kraj będzie przede wszystkim ratował własnych obywateli i własną gospodarkę? Co będzie wtedy, kiedy ktoś zakręci kurek?

Państwo, które nie jest w stanie zapewnić sobie podstawowych rzeczy potrzebnych do funkcjonowania, staje się państwem zależnym. A zależność nigdy nie oznacza pełnej suwerenności. I właśnie dlatego bezpieczeństwo energetyczne jest tak ważne. Bo uzależnienie od innych w kwestii energii może być równie niebezpieczne jak uzależnienie od innych w kwestii wody czy powietrza.

A mimo to pozwalamy, aby pozbywano się naszych własnych możliwości. Pozwalamy, aby niszczono przemysł wydobywczy. Pozwalamy, aby likwidowano moce produkcyjne. Pozwalamy, aby Polska coraz bardziej uzależniała się od zewnętrznych źródeł. I to wszystko dzieje się na naszych oczach.

Ale to nie jest jedyny problem. Pozwoliliśmy również na to, aby Polską rządzili ludzie powiązani z bardzo niebezpiecznymi układami. Układami, które mogą sięgać zarówno Zachodu — szczególnie Niemiec — jak i Wschodu, czyli Rosji.

Przez lata Polska była miejscem walki o wpływy. I każdy, kto zna historię, wie, że silne państwa zawsze próbowały wpływać na słabsze. Poprzez gospodarkę. Poprzez politykę. Poprzez kapitał. Poprzez ludzi. Poprzez wpływy.

I dlatego właśnie Polska powinna być szczególnie ostrożna. Powinniśmy pilnować naszego państwa. Powinniśmy pilnować naszych strategicznych interesów. Powinniśmy pilnować, komu powierzamy władzę.

Bo państwo nie jest prywatną własnością polityków. Państwo nie jest zabawką. Państwo nie jest miejscem do robienia kariery. PAŃSTWO TO ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA LOS CAŁEGO NARODU.

A mimo to pozwoliliśmy, aby rządzili nami ludzie, którzy kompletnie nie mają pojęcia o tym, czym mają się zajmować. I tutaj dochodzimy do kolejnego absurdu. Do absurdów polskiego systemu politycznego.

Weźmy chociażby przykład Ministerstwa Obrony Narodowej. Kosiniak-Kamysz jest Ministrem Obrony Narodowej. I ja pytam: DLACZEGO?

Dlaczego człowiek bez wojskowego doświadczenia ma kierować jednym z najważniejszych resortów w państwie? Ministerstwo Obrony Narodowej to nie jest zwykłe ministerstwo. To jest bezpieczeństwo Polski. To jest Wojsko Polskie. To jest armia. To są żołnierze. To są miliardy złotych wydawane na uzbrojenie. To są decyzje dotyczące obronności kraju.

Na takim miejscu powinien być człowiek, który rozumie wojsko. W mojej opinii powinien to być wojskowy. Oficer. Generał. Człowiek, który zna armię od środka. Który wie, czym jest służba. Który rozumie dowodzenie. Który rozumie zagrożenia. Który rozumie, czym jest wojna.

A nie polityk, który zostaje ministrem dlatego, że taki jest polityczny układ. Bo człowiek bez odpowiedniego przygotowania do zarządzania takim resortem nadaje się tam tak samo, jak kucharz do zarządzania firmą produkującą telewizory czy drony.

Dokładnie tak samo.

Wyobraźmy sobie normalną sytuację. Chcesz dostać pracę w określonym zawodzie czy profilu. Musisz okazać odpowiednie kwalifikacje. Chcesz pracować przy komputerach? Musisz być informatykiem albo posiadać odpowiednie wykształcenie, wiedzę i umiejętności.

Chcesz pracować w kuchni? Musisz być kucharzem. Chcesz być mechanikiem? Musisz znać się na mechanice. Chcesz być lekarzem? Musisz skończyć odpowiednie studia i zdobyć kwalifikacje.

Często wymagane są dodatkowe szkolenia. Kursy. Certyfikaty. Uprawnienia. Doświadczenie. I dopiero wtedy taką osobę przyjmuje się do pracy. Bo pracodawca chce mieć pewność, że człowiek wie, co robi. Że nie zniszczy firmy. Że nie narazi ludzi na niebezpieczeństwo. Że potrafi wykonywać swoje obowiązki.

A jak wygląda to w rządzie?

W rządzie natomiast wsadza się na stanowisko ministra byle idiotę. I nagle taki człowiek zarządza miliardami złotych. Zarządza strategicznym sektorem gospodarki. Podejmuje decyzje dotyczące milionów Polaków. Decyduje o bezpieczeństwie państwa.

I nie musi wcześniej przejść żadnego prawdziwego egzaminu z kompetencji. Wystarczy, że jest politykiem. Wystarczy, że należy do odpowiedniej partii. Wystarczy, że pasuje do koalicyjnej układanki.

I to jest właśnie jeden z największych absurdów tego państwa.

Od zwykłego człowieka wymaga się kwalifikacji. Od zwykłego pracownika wymaga się doświadczenia. Od zwykłego człowieka wymaga się odpowiedzialności. Ale kiedy chodzi o stanowisko ministra — nagle zasady przestają obowiązywać.

I dlatego pytam: DLACZEGO POLSKĄ MAJĄ RZĄDZIĆ LUDZIE, OD KTÓRYCH W NORMALNEJ FIRMIE NIE WYMAGANO BY NAWET PODSTAWOWYCH KWALIFIKACJI DO WYKONYWANIA KONKRETNEJ PRACY?

Dlaczego stanowiska ministerialne są traktowane jak polityczne łupy? Dlaczego ministerstwa są dzielone pomiędzy partie? Dlaczego kompetencje tak często przegrywają ze znajomościami i układami?

To państwo upada.

Upada gospodarczo.

Tracimy przemysł. Tracimy własne możliwości produkcyjne. Uzależniamy się od zagranicznych firm i zagranicznych koncernów. Niszczymy kolejne gałęzie gospodarki. Osłabiamy przemysł wydobywczy. Pozbywamy się własnych źródeł bezpieczeństwa energetycznego. I coraz częściej uzależniamy swoją przyszłość od decyzji podejmowanych poza Polską.

Ale to państwo upada również w innym znaczeniu.

Upadamy jako naród.

Nasza tożsamość narodowa powoli się zaciera. Przestajemy być dumni z tego, kim jesteśmy. Przestajemy pamiętać, skąd pochodzimy. Zapominamy o naszej historii. O naszej kulturze. O naszej tradycji. O ludziach, którzy przez setki lat walczyli o to, żeby Polska w ogóle istniała.

A naród, który traci swoją tożsamość, staje się narodem słabym. Narodem, który można podzielić. Narodem, którym można manipulować. Narodem, któremu można powiedzieć, że nie powinien bronić własnych interesów.

Bo przecież zawsze znajdzie się ktoś, kto powie nam, co jest dla nas lepsze.

Tylko że historia już wielokrotnie pokazała, że nikt nie będzie bardziej dbał o Polskę niż Polacy.

Niemcy będą dbali o Niemcy. Rosjanie będą dbali o Rosję. Francuzi będą dbali o Francję. Amerykanie będą dbali o Amerykę. I mają do tego pełne prawo. Każdy naród powinien przede wszystkim dbać o własne interesy.

Więc dlaczego Polakom tak często próbuje się wmówić, że dbanie o interes Polski jest czymś złym?

Dlaczego mamy się wstydzić patriotyzmu?

Dlaczego mamy przepraszać za to, że chcemy silnej gospodarki? Silnego przemysłu? Silnej armii? Bezpiecznej energetyki? Silnego rolnictwa?

Dlaczego?

Polska musi w końcu zacząć myśleć jak poważne państwo.

Musimy przestać być bierni. Musimy przestać pozwalać, żeby inni decydowali za nas. Musimy zacząć wymagać od ludzi, którzy rządzą naszym państwem: kompetencji, wiedzy, doświadczenia i odpowiedzialności.

Musimy odbudować polski przemysł. Musimy chronić strategiczne przedsiębiorstwa. Musimy chronić nasze zasoby naturalne. Musimy zapewnić Polsce bezpieczeństwo energetyczne. Musimy odbudować szacunek do własnej historii i własnej tożsamości.

Bo jeżeli tego nie zrobimy, to za kilka czy kilkanaście lat możemy obudzić się w kraju, który formalnie będzie nazywał się Polską, ale gospodarczo, energetycznie i politycznie będzie zależny od innych.

I wtedy będzie już naprawdę za późno.

Dobiliśmy jako państwo do bardzo niebezpiecznego momentu.

Dobiliśmy jako naród do momentu, w którym musimy w końcu się obudzić. Bo dalej nie możemy już tylko patrzeć. Nie możemy dalej tylko narzekać. Nie możemy dalej pozwalać.

Musimy zacząć wymagać.

Wymagać od polityków. Wymagać od rządu. Wymagać od ministrów. Wymagać, aby Polska była traktowana jak poważne państwo.

Bo Polska nie może być tylko montownią.

Polska musi znowu produkować.

Polska nie może być energetycznie zależna.

Polska musi być bezpieczna.

Polska nie może być zarządzana przez ludzi bez kompetencji.

Polską muszą zarządzać ludzie, którzy rozumieją odpowiedzialność za państwo.

I Polska nie może zapomnieć, kim jest.

Bo naród, który zapomina o swojej tożsamości, historii i wartościach — prędzej czy później przestaje decydować o własnym losie.

Dlatego mówię to dzisiaj głośno:

OBUDŹMY SIĘ, POLACY.

Zanim będzie za późno.

POLSKA MUSI NALEŻEĆ DO POLAKÓW.