CZYM NAPRAWDĘ JEST WALKA O KONTROLĘ NAD NASZYMI GŁOWAMI

Są w historii narodu momenty, w których milczenie staje się współudziałem w kłamstwie, ale każde publicznie wypowiedziane słowo wymaga podwójnej odpowiedzialności. Moim celem nie jest ani szerzenie dezinformacji, ani budowanie teorii spiskowych. Pragnę jedynie – jako człowiek z krwi i kości, obserwujący ten obłęd z dystansu – poddać pod Waszą rozwagę własne przemyślenia na temat rzeczywistości, w której przyszło nam żyć.

Żyjemy dziś w tak potwornym, ogłuszającym szumie medialnym, że przeciętny człowiek powoli traci zdolność elementarnej orientacji, co w tym kraju jest jeszcze prawdą, a co jedynie wyreżyserowanym spektaklem. Media, goniąc za klikami i tanią sensacją, chwytają każdy podrzucony temat, rozgrzewając emocje do białości. Z kolei działania większości polityków w każdym z tych kryzysów nie zmierzają ku rozwiązywaniu jakichkolwiek problemów, lecz ku jednemu: podbijaniu własnych słupków poparcia i karmieniu partyjnych plemion.

W tym informacyjnym chaosie zwykły, przytłoczony walką o byt Polak szuka już tylko jednego: świętego spokoju. Odcina się od zalewu toksycznych bodźców i – w ramach czystego instynktu samozachowawczego – zamyka się jeszcze szczelniej we własnej bańce, by zachować choć pozory stabilności. Tyle że ten obronny autyzm społeczeństwa to wymarzony stan dla każdej władzy, która zamierza domknąć system kontroli.

CMENTARZYSKO ZAPOMNIANYCH AFER

Zauważyliście, jak błyskawicznie działa dziś mechanizm medialnego mielenia uwagi? Sprawy, które zaledwie miesiąc temu wydawały się fundamentalne, po cichu odchodzą w całkowity niebyt.

Kto dziś pamięta o aferze w Szpitalu Południowym i młodym radnym Koalicji Obywatelskiej, doktorze K., który za publiczne miliony i lewe dyżury woził się nowiutkim Porsche, kpiąc z pacjentów? Kto pamięta o dramatycznych doniesieniach wokół planów stworzenia w kopalni soli w Kłodawie podziemnego składowiska niebezpiecznych odpadów, grożącego zrobieniem z serca Polski śmietniska Europy? Gdzie podziały się szumnie zapowiadane rozliczenia wielkich przetargów, które po cichu rozmyto w ministerialnych szufladach?

Wszystko to zniknęło, przysypane nowym gruzem. Nawet sprawa o absolutnie fundamentalnym znaczeniu dla bytu państwa – siłowy, nocny zamach na kolejną instytucję, czyli Trybunał Konstytucyjny – przestała być dla polityków i mediów atrakcyjna.

Mam nieodparte wrażenie, że na dzień dzisiejszy to wyłącznie Prezydent Karol Nawrocki wciąż realnie zajmuje się tą sprawą i jako jedyny podejmuje działania w kierunku rozwiązania tego konstytucyjnego klinczu. Co zresztą obóz rządzący traktuje wręcz jako zarzut wobec niego! Wmawia się opinii publicznej, że Prezydent niepotrzebnie „upiera się przy Trybunale”, że „wystarczyłoby przyjąć przysięgę”, podczas gdy dla rządu sprawami o znaczeniu rzekomo „fundamentalnym” są zupełnie inne cele: jak chociażby przepchnięcie ustaw dających urzędnikom pełną kontrolę nad treściami publikowanymi w internecie.

METODA MAŁYCH KROKÓW: CENZURA W BIAŁYCH RĘKAWICZKACH

Czy prawdziwym celem tej ekipy jest naprawa państwa, czy systematyczne odbieranie nam narzędzi obrony? Robią to metodą „salami” – odcinając plasterek po plasterku, by społeczeństwo nie zorientowało się, kiedy straciło wolność.

Prezydent zawetował niedawno kolejną ustawę mającą oddać w ręce urzędników kontrolę nad słowem, a w Sejmie koalicja 240 głosami przepchnęła niesławny Druk 3003 – dający szefowi MSWiA prawo do jednoosobowego zamrażania majątków, wprowadzania przymusowego zarządu i nakładania kar do 20 milionów złotych pod gumowym hasłem walki z „manipulacją informacyjną”. Jedną decyzją zniknie Kanał Zero, wPolsce24, Republika i wielu innych niezależnych publicystów, pewnie nawet taki szarak jak ja.

Oczywiście każda taka próba kneblowania ust ubierana jest w szlachetne szatki: krzyczy się o „dobru dzieci”, o ich „bezpieczeństwie w sieci” i ochronie przed dezinformacją. To szczyt obłudy. Polskie prawo już w tej chwili daje organom ścigania bezwzględne, specjalne i niezwykle ostre uprawnienia do walki z przestępstwami przeciwko nieletnim. Co więcej: od pilnowania tego, co i kiedy dziecko ogląda w telefonie, tablecie czy komputerze, są w pierwszej kolejności rodzice, którzy mają do dyspozycji całą gamę darmowych narzędzi kontroli rodzicielskiej – o ile tylko zechcą się tym zainteresować.

Czy władzy chodzi o dzieci, czy o legalizację działań, które doskonale pamiętamy z poprzednich rządów PO-PSL – z czerwca 2014 roku, gdy funkcjonariusze ABW siłą wyrywali laptopa z rąk redaktora naczelnego w redakcji tygodnika „Wprost”? Dziś te same metody wracają w pismach prokuratorów wysyłanych do dziennikarzy, w których z powagą domagają się złamania tajemnicy zawodowej i wydania materiałów zarejestrowanych pod Trybunałem.

Do tego dochodzi unijny walec: forsowany wbrew oporowi Parlamentu Europejskiego projekt „Chat Control”, zmierzający do permanentnego, automatycznego skanowania naszej prywatnej korespondencji na komunikatorach. Przekaz jest czytelny: masz zacząć się bać własnych myśli i dwa razy zastanowić się, zanim skrytykujesz władzę.

KRAKÓW, LĘK ŚWIADKÓW I FENOMEN PLATFORMY X

Ten paraliżujący strach to nie teoria. Dwa dni temu po przeczytaniu mojego wpisu na Facebooku zadała sobie dużo trudu pewna osoba z Krakowa, z którą przed laty pracowałem, by do mnie dotrzeć. Była na Rynku w tę feralną sobotę 7 listopada. To był piękny, słoneczny dzień, wymarzony na spacer z rodziną, który w ułamku sekundy zamienił się w koszmar. Przekazała mi swoją relację, ale od razu, z drżeniem w głosie zastrzegła: „Nie chcę mieć problemów, nie możesz powołać się na moje słowa ani ujawnić moich danych”.

Nie napiszę tego, co mi powiedziała, bo bez możliwości autoryzacji byłaby to tylko plotka. A ja mógłbym się spodziewać pisma z prokuratury, by ujawnić, kto mi tę „plotkę” przekazał. Napiszę jednak jedno: w tamtych dramatycznych chwilach ludzie czujący bezpośrednie zagrożenie przez bardzo długi czas byli pozostawieni sami sobie. Nie wiedzieli, co robić, gdzie uciekać, czy są bezpieczni. Ale najbardziej wstrząsające jest to, że naoczny świadek tragedii w wolnym, europejskim kraju panicznie boi się otworzyć usta, bo nie ufa własnemu państwu! Efekt mrożący stał się faktem.

I w tym momencie dochodzimy do rzeczy kluczowej: dlaczego w obliczu tej tragedii jedynym miejscem, gdzie pękł monopol władzy, okazała się platforma X (dawny Twitter)?

Podczas gdy tradycyjne stacje informacyjne prześcigały się w „rzetelnym” przekazie, polegającym na zapętleniu w kółko tych samych ujęć i serwowaniu papki z gadających głów, ja – podobnie jak tysiące Polaków – wszedłem na X zaraz po pierwszych doniesieniach. I zrozumiałem, dlaczego rządzący tak panicznie boją się tego portalu.

Aż dziw bierze, że ekipa Donalda Tuska tak bardzo chce ten kanał zdusić, skoro sama w mistrzowski sposób zastąpiła tradycyjne orędzia i dokumenty krótkimi tweetami, narzucającymi narrację dnia. W pierwszych minutach po zamachu w Krakowie portal zalały wpisy polityków i zwolenników obozu władzy, którzy z góry, bez cienia dowodów wiedzieli już, kogo obciążyć winą: ruszyła natychmiastowa nagonka na prawicę i rzucanie haseł o „ultranacjonalizmie”. Rzetelnie przyznam, że trafiłem i na pojedyncze wpisy będące dokładnie negatywem tych opinii, jednak bez takiej siły przebicia w natychmiastowych polubieniach i przekazywaniu ich dalej.

Tyle że platforma X ma dla autorytarnej władzy jedną, śmiertelną wadę: tam żaden usłużny „Demagog” ani partyjny cenzor nie odetnie ludziom głosu. Pod każdym tweetem posła czy propagandzisty natychmiast zaczęły pojawiać się nagrania przypadkowych przechodniów, relacje świadków i bezlitosne pytania, które w pył rozbiły kłamstwa o „prawicowym ekstremizmie”. Prawda obroniła się oddolnie.

ŚWIAT Z PASTELOWYCH BROSZUREK

Wyobraźcie sobie jednak przez chwilę, jak wyglądałby nasz świat, gdyby marzenia tej ekipy o pełnej kontroli sieci się ziściły.

Sytuacja byłaby idealna: taki generał Mazguła (podaję go jako postać wręcz symptomatyczną dla tej mentalności) pisze pełnego jadu tweeta o swoich politycznych wrogach, a kilku wyznaczonych urzędników w MSWiA obserwuje reakcje i jednym kliknięciem blokuje konta każdego, kto śmie zadać niewygodne pytanie lub udostępni niewygodne spostrzeżenie czy też fakt. Zaledwie kilka tygodni takiego „porządku” i polska przestrzeń publiczna zaczęłaby przypominać te kolorowe, pastelowe pisemka wręczane na ulicach przez wyznawców pewnego odłamu religijnego.

Wszystko byłoby tam słodkie, uśmiechnięte, kwieciste i skrojone pod poziom obywateli uznanych przez władzę za zbyt niedojrzałych do samodzielnego myślenia. (To jednak temat na inny wpis, jaki chodzi mi po głowie: o historii referendum „4xTAK” i 700 tysiącach zmielonych podpisów obywateli, by „uchronić nas przed skutkami zmian zbyt wielkich dla niedojrzałego politycznie społeczeństwa”).

W tych pastelowych, rządowych pisemkach zobaczylibyśmy wreszcie upragniony raj:
▪ Świat, w którym mityczny PiS czy szerzej prawica zostały ostatecznie wymazane (choć w głowach lewicowych komentatorów wciąż odpowiadałyby za każdą dziurę w moście).
▪ Trybunał Konstytucyjny z uśmiechem zatwierdzałby każdą bezprawną uchwałę podpisaną przez „Prezydenta Czarzastego” – bo legalnie wybrany przez 10,5 miliona Polaków Karol Nawrocki przebywałby być może pod „troskliwą opieką medyczną” jako rzekomo niezdolny do sprawowania urzędu.
▪ Blisko 700 tonami naszego narodowego złota z NBP troskliwie i bez pytania o zdanie opiekowaliby się urzędnicy w Brukseli i Frankfurcie, by odciążyć nasze głowy od tego balastu.
▪ A my wszyscy, w tym uśmiechniętym świecie pełnym miłości i wolnym od „mowy nienawiści”, trzymalibyśmy się mocno za ręce, śpiewając radośnie Międzynarodówkę w kuchni, tuż przed tym, jak z kamerami w tle pozwolono by nam przełamać się wigilijnym opłatkiem.

Jeśli oddamy wolność słowa w internecie, jeśli pozwolimy zakneblować niezależne platformy i uwierzymy, że urzędnik ma prawo decydować o prawdzie – ten pastelowy koszmar stanie się naszą jedyną rzeczywistością.