Teraz, kiedy projekt polskiego Krajowego Planu Odbudowy rząd Morawieckiego przesłał do Komisji Europejskiej, eksperci partii opozycyjnych powinni jeszcze raz uważnie wczytać się w rozporządzenie UE 2021/241 z lutego br. w sprawie Instrumentu Odbudowy i Odporności.

REKLAMA

Dlaczego?

Po pierwsze, słychać że Wwa posłała do Bxl produkt niegotowy, wymagający dalszych negocjacji.

Po drugie, produkt będzie oceniany przy użyciu filtra jakościowego, na który składa się 11 kryteriów dot. adekwatnosci, skuteczności, efektywności i spójności KPO (dokładny opis jest w art. 19 rozporzadzenia). Mierzyć się będzie prostym ratingiem ABC (A – kryterium spełnione w dużym stopniu, B – w umiarkowanym stopniu, C – w niewielkim). Teoretycznie może się zdarzyć i tak, że finalny rating zakończy się konkluzja, że KPO nie spełnia w zadowalający sposób kryteriów oceny, a w takim przypadku Komisja będzie rekomendować Radzie, by delikwentowi nie przyznawać żadnych pieniędzy z RRF (vide ratingi i wzory obliczeniowe zawarte w Aneksie V do rozporzadzenia).

Oczywiście taki wynik nie jest w niczyim interesie, stąd i trwające negocjacje w sprawie półproduktu opracowanego przez rząd Morawieckiego. Opozycja powinna uważnie śledzić tę fazę pracy nad KPO, domagać się od rządu konkretnych i regularnych info o stanie tych rokowań, punktowac w oparciu o kryteria i wymogi ww. rozporządzenia UE.

Autor: Jan Truszczyński
Polski dyplomata, urzędnik państwowy, były wiceminister spraw zagranicznych i Ambasador RP przy Unii Europejskiej. Wykładowca na Akademii Finansów i Biznesu Vistula i w Polskim Instytucie Dyplomacji. Kariera zawodowa Ambasadora Truszczyńskiego jest związana z Unią Europejską: był specjalistą ds. integracji europejskiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1982-1988), zastępcą ambasadora Przedstawicielstwa Polski przy Wspólnotach Europejskich (1989-1993), Stałym Przedstawicielem Polski przy UE (1996-2001), doradcą prezydenta ds. UE (2001). W latach 2001-2005 był głównym negocjatorem członkostwa Polski w UE oraz, kolejno, podsekretarzem stanu i sekretarzem stanu w MSZ. Od 2007 do 2014 piastował stanowiska kierownicze w Komisji Europejskiej. Był kolejno zastępcą dyrektora generalnego w DG Rozszerzenie i DG Edukacja i Kultura, a w latach 2010-2014 dyrektorem generalnym DG Edukacja i Kultura.