‒ Coś minę masz nietęgą – powiedział DUCH CZASU.


‒ Pewien korespondent zarzucił mi to i owo – poskarżyła się Małgorzata.

 

‒ Na przykład?

 

‒ Analfabetyzm, to zarzut najłagodniejszy.

 

‒ Bo łatwy do obalenia.


‒ Zarzut poważniejszy, to taki, że boję się odpowiedzialności przed „polskim wymiarem sprawiedliwości”, za przestępstwa, których się dopuściłam za rządów PiS.


‒ I co ty na to?


‒ Przyznałam się.


‒ Do czego?

‒ Oto lista: Tak, to ja zagarnęłam ten wieżowiec w centrum Warszawy, którego Jarosław Kaczyński nie chciał wybudować.

‒ Chwila, tego zarzutu nie rozumiem.

‒ Tego nikt nie rozumie, ale ktoś musi być winien. Kram z polskimi wizami w Tunezji, to też mój. Na sopockim molo, to ja obściskiwałam się z Putinem, przebrana za Tuska. Przebieranki dobrze mi wychodzą. Mogę przebrać się za terrorystę i strzelać do ludzi. Gdyby jakiś milicjant…, przepraszam, policjant mnie niechcący postrzelił, to zawsze znajdę schronienie w Szpitalu Południowym, gdzie pracowity lekarz pełni dyżur 40 godzin na dobę.

‒ To się doigrałaś. Rzeczywiście, przy tak skrajnej praworządności masz się czego bać.

   ‒ Wiem. W areszcie wydobywczym wydobędą ze mnie nie tylko to, co powyżej wyznałam, ale wszystko, czego mianowany przez Żurka prokurator, zażąda.

* ***** * ***** * ***** *