Wczoraj prezydent Karol Nawrocki podczas oficjalnej wizyty na Filipinach wszedł na ring z Mannym Pacquiao. Nie z przypadkowym trenerem z osiedlowej siłowni, ale z 12-krotnym mistrzem świata i jedynym pięściarzem w historii, który zdobywał mistrzowskie tytuły w ośmiu różnych kategoriach wagowych. Z żywą legendą światowego boksu.

I co zobaczyła część polskiego internetu?

Dwanaście mistrzowskich tytułów? Nie. Osiem kategorii wagowych? Nie. Spotkanie prezydenta Polski z jednym z najwybitniejszych pięściarzy w historii? Też nie.

Zobaczyli lakierki.

Tak, proszę państwa. Osiem kategorii wagowych, 12 tytułów mistrza świata, światowa legenda boksu, prezydent Polski na Filipinach — a samozwańczy sztab ekspertów od protokołu dyplomatycznego, boksu, mody męskiej i geopolityki rozpoczął wielkie narodowe śledztwo: „W LAKIERKACH?! HAHAHA!”

I wtedy do ringu wkroczyła najliczniejsza polska federacja sportowa — Internetowa Federacja Ameb Intelektu.

„Błazen”. „Kompromitacja”. „Niech tam zostanie”. „Burdel też zaliczył?”. „Wstyd”. „Za nasze pieniądze”. Minuta treningu wystarczyła, żeby z zakamarków Facebooka wyszli specjaliści od wszystkiego. Jeszcze przed śniadaniem zdążyli zostać ekspertami od boksu, dyplomacji, budżetu państwa, savoir-vivre’u i filipińskiej polityki zagranicznej.

I to jest właśnie poziom politycznej nienawiści, do którego część ludzi pozwoliła się sprowadzić. Nie trzeba już wiedzieć, co się wydarzyło. Nie trzeba znać kontekstu. Wystarczy zobaczyć Nawrockiego i uruchamia się odruch Pawłowa: HEJT.

Gdyby prezydent tylko podał Pacquiao rękę — „sztywniak”. Gdyby odmówił wejścia na ring — „boi się”. Wszedł na ring — „błazen”. Założył rękawice — „kompromitacja”. Został w spodniach i butach, w których przyszedł — „patrzcie, lakierki!”. Gdyby wcześniej pobiegł do szatni i przebrał się w profesjonalny strój, zapewne przeczytalibyśmy, że „urządził sobie wakacje i trening za pieniądze podatnika”.

Tu już naprawdę nie chodzi o Nawrockiego. Prezydenta można krytykować. Można nie zgadzać się z jego decyzjami, wypowiedziami czy polityką. Na tym polega normalna demokracja. Ale jeśli widok prezydenta, który przez chwilę trenuje z 12-krotnym mistrzem świata, wywołuje u dorosłego człowieka potrzebę pisania o burdelach, narkotykach i „kompromitowaniu Polski”, to problem nie znajduje się między linami ringu.

Problem siedzi przed ekranem i wali w klawiaturę.

Największa ironia? Manny Pacquiao potraktował spotkanie normalnie. Człowiek, który przez lata wychodził na ring przed milionami widzów, nie dostał nagle ataku oburzenia na widok butów polskiego prezydenta. Nie odkrył końca dyplomacji. Nie ogłosił kompromitacji Rzeczypospolitej.

Za to część polskiego Facebooka potrzebowała kilkudziesięciu sekund nagrania, żeby przeprowadzić narodowy proces, wydać wyrok i jeszcze zdążyć pochwalić się światu poziomem własnej kultury.

I to jest dopiero kompromitacja.

Na ringu Karol Nawrocki stanął naprzeciw 12-krotnego mistrza świata. W internecie — naprzeciw samozwańczych mistrzów jadu. Różnica jest taka, że Manny Pacquiao na swoje tytuły pracował przez lata, a niektórym komentującym wystarczyła minuta nagrania, żeby zdobyć mistrzostwo świata w kompromitowaniu samych siebie.

Prezydent nawet nie musiał wyprowadzić ciosu. Założył rękawice, uśmiechnął się, chwilę potrenował, a internetowe ameby same urządziły sobie zbiorowy nokaut rozsądku.

I właśnie to jest najbardziej żenujące. Nie lakierki. Nie garnitur. Nie minuta na ringu.

Żenująca jest nienawiść tak prymitywna, że odbiera człowiekowi zdolność odróżnienia polityki od zwykłego ludzkiego gestu. Jeśli widok własnego prezydenta trenującego z legendą światowego sportu wywołuje w tobie pianę na ustach, to może problem nie stoi na ringu. Może właśnie patrzy na ciebie z ekranu, kiedy czytasz swój własny komentarz.

Pacquiao zachował klasę mistrza. Nawrocki — sportowy dystans.

A hejterzy?

Cóż, też pokazali swoją klasę. Tyle że zdecydowanie inną kategorię wagową: piórkową. Zwłaszcza intelektualnie.