Władze uspokajają. Jeśli ustami Kierwińskiego to OK, do Kosiniaka i Kamysza mam mniejsze zaufanie. Albowiem ma za słaby pogłos. Właściwie wcale go nie ma.

Rządowe Centrum Bezpieczeństwa – instytucja, której utrzymanie roczne zapewne jest w okolicach miliarda złotych, namawia przez sms mieszkańców Podkarpacia i Lubelszczyzny do udania się do schronów. Gdyby choć 1% tej populacji wziął to na serio i udał się do oddalonego o 30 lm schronu, zrobiłby się tam tłum większy niż na wyprzedaży w LIDLu i stratowanych byłoby więcej niż zabitych z ruskich dronów. Kiedy, może, ktoś opisze tych cymbałów z RCB, którzy randomowo wysyłają idiotyczne smsy do ludzi, na przemian z ostrzeżeniami o silnym wietrze i potencjalnym napadem bombowym. Na szczęście ludzie na ogół są racjonalni i mają te smsy w odbycie.

Gdyby Ruscy chcieli pierdzielnąć w coś grubszego – elektrownię, wysypisko śmieci z syfem chemicznym, magazyn paliwa, kolejową stację rozjazdową czy choćby w stację paliw w Pierdziszewie Górnym, to już by to dawno zrobili.

Serio myślicie, że Ruscy po raz kolejny chybili celu? Naprawdę?

Gdyby chcieli, to już dawno połowa Polski nie miałaby prądu i gazu, zabrakłoby paliwa, wyczerpałyby się zapasy świeczek, a składy drewna i węgla byłyby pod obstawą służb specjalnych.

Tymczasem obecne władze zajmowałyby się dojeżdżaniem tych polityków, których nie lubią, bo w większości przypadków są to postaci, które ich nielubiły i miały ku temu jakieś, pewnie niemniejsze, powody. Zimna wojna domowa trwa w najlepsze, a tymczasem Ruski wysyła nam wiadomość w sumie i tak bardzo kulturalnie. Pierdzielną rakietą i dronami w zupełną pustkę, płacąc za tę przesyłkę kilka milionów dolarów lub pierdylion rubli (dla młodzieży: rubel to jednostka walutowa FR).

Najzabawniejsze są wystąpienia polskich potylików po kolejnym ewidentnym ataku Rosji na terytorium RP. Obowiązuje tutaj pewien szablon. Zapewnia się o tym, że wiedzą o tym i że są w stałym kontakcie z władzami NATO, które mają na to wywalone widząc z jaką powagą polskie władze podchodzą do zagadnienie. Potem minister bezbrony narodowej zaciąga na konferencję jakiegoś mundurowego, który bredzi coś o systemach, alarmach i tego typu sytuacjach, a na koniec pani wiceminister kręci rolkę na tik-toku odsłaniając swoje skarpetki.

Helą. My nie żyjemy w próżni geopolitycznej. My żyjemy na czynnym wulkanie, albo na wielu wulkanach. Tu w każdej chwili może być taka masakra, której nawet TVN nie zrelacjonuje, bo im prądu zabraknie. Tu napeawdę może być prawdziwa rzeźnia, mająca udowodnić światu, że nie opłaca się pomaganie wrogom Ukrainy, tej samej Ukrainy, która oficjalnie czci ludobójców z UPA. Wytłumaczcie to teraz Francuzom, Włochom czy Brytyjczykom, dlaczego jesteśmy tacy głupi.

Tak, my wolimy zamknąć się w naszym narodowym piekle. Mieć dwa trybunały, zaraz dwa sejmy i senaty, dwa sądy najwyższe. OK.

Może najwyższy czas się podzielić na dwie Polski. Wisłą wyznaczy granicę. Umówimy się, że nie będzie przymusowych wysiedleń. I niech każda część ma swoją stolicę, np. Lublin i Poznań, gdyż Warszawa jako miasto podzielona, taka Nikozja północy, nie bardzo pasuje do tego scenariusza. Najlepiej wysadzić wówczas w powietrze całą ulicę Wiejską, żeby sieroty posystemowe nie miały do czego wracać.

Idę o zakład, że ta druga, liberalno-lewicowa Polska, zaproponuje optymalny wariant ułaskawienia Ruskich i moralnego uzasadnienia prostytucji wobec tzw. Zachodu, który ma już po dziurki w nosie prostytucji i oczekuje na coś mocniejszego. To co na wschodzie okopie się, przyśpieszy fermentację wiadomych płynów, zgromadzi ziemniaki i cebulę, a miejscowe chłopaki korzystając z okazji, że są obrońcami, obrócą w stodole niejedną udawaną dziewicę.

Ruscy na nas tak czy inaczej napadną, ale do Wisły będą chlać na umór. Ludność miejscowa zapewni wódopije. Przetoczą się bezkonfliktowo, a może nawet pójdą w ruch interesy. Zegarki, zużyte gry komputerowe, i całe to gówno plastikowo-elektroniczne z Temu, zamieni się na święty spoków i garść naboi na pamiątkę dla wnuka.

Ale jak Ruscy wejdą za Wisłę, do Trzaskowszczyzny i jemu podobnych. To będzie rzeź. Mężczyzn nie ruszą raczaj, w ostateczności okaleczą lub zabiją. Za to te wszystkie Violki Fiolki rozdziewiczone będą w trybie natychmiastowym, co gorsza, na oczach ich psiecek i kociecek. I tak historia wodospadem spłynie do centrum Polandii. Nie używam kuż nazwy Polska, bo przy obecnym syfie, byłoby to niestosowne.

Władze tymczasem uspokajają. Że trzymają rękę na pulsie, choć nie kontrolują zwieradzy. I zapewniają obywateli, że nikomu nic się nie stało, bo tak akurat wyszło.

Polska to kraj długi i szeroki.

Długi bo ma coraz większe długi. Domański zadba o to, żeby były dostatecznie duże, aby móc sprzedać Polskę Eurolandowi za bezcen, a te 700 ton złota z NBP, ulokować w centrali. Czyli w Niemieckiej Republice Federalnej.

A szeroki* bo wystarczy popatrzeć na pierwszą z rzędu kolejkę w „tym kraju”.

*Owa szerokość jako kategoria analityczna domaga się wyjaśnienia. Otóż szerokość w polskich uwarunkowaniach bierze się z tradycji z czasów PRL odnoszących się do kolejek w sklepach spożywczych. Kto z nas nie zna magicznych zaklęć typu: ja stoję przed panem / za panem, tylko na chwilę wyskoczę do innej kolejki, wskutek czego kolejka z 10 osób robiła się kolejką na drugie tyle, w najlepszym przypadku. I niemal zawsze jest tak, że jak stajesz do krótszej kolejki, to i tak jesteś kilka minut w plecy za tą dłuższą. Bo niemal zawsze pojawia się człowiek, który (a) dopiero przy płaceniu wydobywa portfel, (b) w tym portfelu ma na 100% w ch… drobniaków i pyta, czy pani na kasie ich nie potrzebuje.

Owszem przyjmuje, tylko że zostają one wysypane na ladę zamiast na taki nowoczesny wynalazek jak podstawka płatnicza. Do tego kasjerka ma na 70% te wyp… w kosmos paznokcie, co – nazwijmy to już eufemistycznie – znacząco wydłuża proces płatności.

A teraz horror.

Po przeliczeniu drobniaków w ciągu 5-7 minut, okazuje się że brakuje dwóch groszy. Normalny człowiek stojący w kolejce, wyjmuje z portfela te dwa grosze i prosi o skrócenie odprawy sprzedażowej. Na co na 99% do głosu dochodzi wrzask „grosiciary-rozdrabniary”: „mam swoją godność, nikt za mnie płacić nie będzie – odzywa się osoba płacąca. I wywleka z portfela banknot 200-złotowy (jak by były 2000-złotowe, też by go miała). – Ale ja nie mam z czego wydać, nie ma pani niższych nominałów? – Nie mam – odpowiada, mimo że ma, ale woli zatrzymać celem płatności w innych miejscach. – To ja muszę rozmienić – oznajmia pani na kasie, a czas przelatuje przez palce lewej stopy. Wszystko to trwa milion godzin, bo kobieta nagle przypomina sobie, że ma jakieś kupony dla idiotów, które zmniejszają kwotę zakupów o jakiś promil. – a kartę stałego klienta ma pani? (notabene, co oddziela klienta stałego od niestałego? W regulaminach na ogół nie ma o tym mowy). – Przy sobie nie mam – oznajmia klientka.

I już cię bierze taki wkurw, że gdybyś mógł zrzucić bombę jądrową na ten hipermarket, nie zawahałbyś się, aby to uczynić widząc dziesiątki ludzi, którzy błędnie wytypowali tę kolejkę, ale stoją w niej, żeby nie przyznać się do błędu. – A następnie kasjerka odlicza ten pierdylion dobniaków do nominału banknotu. Trwa tu min. Pięć minut, gdyż kasjerka nie miałą matematyki w podstawówce. I masz ochotę wyjść z kolejki bez płacenia. Co czasem jest najbardziej racjonalnym wyborem.

Wyjście z zakupami bez kolejki i płacenia wydaje się obecnie najbardziej racjonalnym scenariuszem zachowania państwa. Wystarczy czmychnąć, udając, że się zapłaciło, a zgnuśniała ochrona i tak nie zareaguje.

Polska jak długa i szeroka ma jeden mianownik. Nienawiść wewnątrzgatunkowa. I bezinteresowne uprzykrzanie sobie życia. I w kraju, i za granicą.

Czym to się objawia? Naprawdę trzeba tłumaczyć i wyjaśniać?

W skali makro wystarczy obejrzeć w tym samym czasie TVP info, TVN, a z drugiej stront TV Republika i TV 24. Zobaczycie, że siedząc tu i teraz na części ciała służącej do oddychania w przeciwnym kierunku, jesteście nie w dwóch miejscach w kraju. Znajdujecie się bowiem na różnych planetach, między którymi w zasadzie niemożliwa jest komunikacja. Dla mnie TV Republika jest warta TVN. Obydwie szczujnie zarabiające na frajerach. Do niewidzenia.

Premier rządu bredzi o czasach przedwojennych, a jego rzadko trzeźwy minister pierdzieli o zamachowcu zainferowanym nazizmem. Po czym ten pajac-minister zostaje schowany na 24h celem odzyskania standardowej kondycji zdrowotnej. Kroplówki z solami cucącymi pozwalają na przyspieszenie procesu o ok. 70%. Wicepremier dwojga nazwisk stoi w tle, a jak zabiera głos, to niepotrzebnie mówi. Chyba najrozsądniej w omawianej sytuacji odnalazł się prezydent Krakowa Łukasz Gibała. Ma pochodzenie politycznie obrotowe, ale jak uporządkuje Kraków, będzie mu to dobrze zapamiętane. Na razie postępuje słusznie.

Zaraz po Krakowie, trzy rakiety/drony walnęły w Polskę. Podobno ruskie, choć nie wykluczam ukraińskiej prowokacji. Eksperci na miejscu zważą i zmierzą, ale jak to się ma do bezpieczeństwa tamtejszej ludności? Oczywiście zapewnionej o wsparciu NATO, ale jeśli już ich stodoła prawie spaliła się, to na czym to wsparcie ma polegać? Na dowiezieniu pieczywa z Żabki, bez aplikacji.

Polska zaprasza do agresji?

Na stanowisku wiceministra zatrudniono idiotkę niemającą nic wspólnego z obronnością. Głupią podstarzałą kobietę w wieku już chyba postnatalistycznym ustawioną w roli eksperta od dzietności. Wściekła pizda. Tak określa się gatunek kobiet, które same ze sobą sobie nie radzą, a od innych domagają się jakiejś… terapii. Nie my to wyhodowaliśmy, nie my jesteśmy za nie odpowiedzialni. Zatem… chłopcy, dziewczęta, a zwłaszcza osoby niebinarne… Do robory.

Jeden taki supermarket potrafi zdominować handel w niewielkim mieście, stopniowo wypierając polskich przedsiębiorców i osłabiając lokalną gospodarkę. Lidl osiąga w Polsce ponad 43 miliardy złotych rocznych przychodów i blisko 1,9 miliarda złotych zysku netto. Tylko w 2025 roku do niemieckiego właściciela trafiło około 1,3 miliarda złotych dywidendy. To ponad 3,5 miliona złotych dziennie! Owszem, koncern płaci w Polsce podatki, zatrudnia ludzi i kupuje polskie produkty. Ale zasadniczy problem pozostaje: Polacy konsumują, polscy pracownicy wytwarzają wartość, a znaczna część zysków zasila zagraniczny kapitał. Nie chodzi o niechęć do Niemców ani do zagranicznych inwestycji. Chodzi o polski interes narodowy, suwerenność gospodarczą i zdolność do akumulacji własnego kapitału. Naród, który oddaje strategiczne sektory gospodarki w obce ręce, ogranicza swoją ekonomiczną podmiotowość. A państwo, które tego nie rozumie, skazuje własnych przedsiębiorców na nierówną konkurencję i utrwala zależność od zagranicznych centrów decyzyjnych. Patriotyzm gospodarczy to nie slogan. To kwestia długofalowego bezpieczeństwa narodowego.