„CZŁOWIEK MUSI BYĆ WAŻNIEJSZY NIŻ STOŁEK. A JEGO ZDROWIE WAŻNIEJSZE NIŻ UKŁAD.” 🖤
Piszę ten tekst z potrzeby serca, ale też z osobistego doświadczenia. Nie jako obserwatorka problemu, lecz jako osoba, która sama doświadczyła, jak bardzo środowisko, w którym żyjemy i pracujemy, może wpływać na nasze zdrowie psychiczne.
Depresja wróciła do mojego życia. Nie bez przyczyny. Przewlekły stres, napięcie, brak spokoju, trudne relacje i doświadczenia zawodowe potrafią stopniowo odbierać człowiekowi siłę, poczucie bezpieczeństwa i wiarę we własne możliwości.
Nie piszę tego, żeby szukać współczucia. Nie zamierzam również wstydzić się choroby. Traktuję ten moment jako kolejny etap życia, z którym trzeba się zmierzyć, podjąć leczenie i zawalczyć o siebie.
Ale jest coś, co nie daje mi spokoju.
Dlaczego w XXI wieku wciąż wstydzimy się depresji, choroby afektywnej dwubiegunowej i innych zaburzeń psychicznych?
Dlaczego człowiek ze złamaną nogą otrzymuje współczucie, a człowiek z depresją słyszy, że przesadza, jest słaby, leniwy albo powinien wziąć się w garść?
To poważne choroby, których przyczyny są złożone. Nie można sprowadzać ich wyłącznie do zachowań innych ludzi. Nie można jednak udawać, że środowisko, w którym funkcjonujemy, nie ma znaczenia.
Presja, mobbing, poniżanie, przemoc psychiczna, toksyczne relacje, brak szacunku i przewlekły stres mogą doprowadzić człowieka do granic wytrzymałości.
Hejt niszczy. Poniżanie niszczy. Przemoc psychiczna niszczy. Obojętność również potrafi niszczyć.
I nie zawsze widać skutki tych zachowań.
Za zamkniętymi drzwiami są ludzie, którzy płaczą w samotności. Którzy rano zakładają uśmiech, idą do pracy, wykonują obowiązki, wychowują dzieci i odpowiadają za innych, a w środku toczą walkę, o której nikt nie ma pojęcia.
Na szczególną uwagę zasługują młodzi ludzie. Dzieci i nastolatki, którzy mierzą się z hejtem, odrzuceniem, presją, wykluczeniem i upokorzeniem. Internet potrafi stać się miejscem publicznego osądu, a jeden komentarz może pozostawić ślad na długo.
A kiedy młody człowiek w końcu zdecyduje się poprosić o pomoc, często okazuje się, że musi czekać na specjalistę miesiącami.
Tylko że kryzys psychiczny nie czeka na wolny termin w kalendarzu.
Czasami jest już za późno.
Nie możemy budzić się dopiero wtedy, kiedy media informują o kolejnej samobójczej śmierci dziecka, kolejnym akcie przemocy czy tragedii takiej jak te, które w ostatnim czasie wstrząsnęły opinią publiczną, również w Krakowie.
Nie możemy ograniczać się do chwilowego oburzenia, kondolencji i politycznych deklaracji.
Ile jeszcze ludzkich dramatów musi się wydarzyć, żeby zdrowie psychiczne stało się rzeczywistym priorytetem państwa?
A TERAZ KILKA SŁÓW DO POLITYKÓW.
Jaki powinien być polityk? Odpowiedzialny? Silny? Bezwzględny? Zawsze pewny siebie? Nietykalny?
Nie!
Polityk nie powinien być kukłą w garniturze, odgrywającą swoją rolę na politycznej scenie, daleko od prawdziwego życia i problemów zwykłych ludzi.
Polityk przede wszystkim powinien być człowiekiem. Powinien mieć empatię, odwagę i poczucie odpowiedzialności. Powinien rozumieć, że za każdą decyzją, ustawą, rozporządzeniem i urzędniczym poleceniem stoją konkretni ludzie. Ich życie, zdrowie, rodziny i przyszłość.
Nie każdy musi osobiście doświadczyć depresji, mobbingu, przemocy czy bezsilności wobec systemu, żeby zrozumieć drugiego człowieka. Ale każdy, kto sprawuje władzę, powinien mieć odwagę zobaczyć rzeczywistość taką, jaka jest, a nie taką, jaką wygodnie jest ją przedstawiać.
I właśnie tutaj chcę postawić bardzo ważne pytanie.
Czy naprawdę sprawdzacie, co złego dzieje się w środowiskach, które sami tworzycie, nadzorujecie i za które ponosicie odpowiedzialność?
Czy chcecie wiedzieć, jak traktowani są pracownicy? Czy interesuje Was mobbing, poniżanie, zastraszanie, wykluczanie ludzi, odbieranie im godności i wykorzystywanie zależności służbowych?
Czy reagujecie, kiedy ktoś przychodzi i mówi, że dzieje mu się krzywda?
Czy może wygodniej jest odwrócić wzrok, przymknąć oczy i udawać, że problemu nie ma, bo ważniejsze jest utrzymanie stanowiska, zachowanie układu, dobrych relacji z przełożonymi i świętego spokoju?
Wiecie, jak niszczy się pracowników. Wiecie, jak można człowieka zastraszyć, upokorzyć i doprowadzić do utraty zdrowia. A mimo to czasami milczycie. Bo układ okazuje się ważniejszy niż człowiek.
To właśnie jest jeden z największych problemów naszego życia publicznego: nie tylko ci, którzy krzywdzą, ale również ci, którzy widzą krzywdę i nie reagują.
Nie wystarczy mówić o wartościach, uczciwości i odpowiedzialności. Trzeba mieć odwagę stosować je wtedy, kiedy jest to niewygodne. Także wtedy, kiedy prawda może zagrozić czyjejś pozycji, stanowisku czy politycznym interesom.
Uczciwość nie polega na tym, że dobrze wyglądamy w oficjalnych wystąpieniach. Uczciwość sprawdza się wtedy, kiedy trzeba stanąć po stronie człowieka, nawet jeśli jest to trudne i niewygodne.
DLATEGO KIERUJĘ DO WAS APEL.
Nie czekajcie na kolejne tragedie.
Nie czekajcie, aż kolejne dziecko nie znajdzie pomocy. Aż kolejny pracownik załamie się psychicznie. Aż kolejna rodzina zostanie pozostawiona sama sobie.
Potrzebujemy:
• realnego i szybkiego dostępu do psychiatrów i psychoterapeutów;
• dostępnej pomocy psychologicznej dla dzieci i młodzieży;
• większej liczby miejsc leczenia i oddziałów dziennych;
• skutecznej profilaktyki depresji i samobójstw;
• ochrony pracowników przed mobbingiem i przemocą psychiczną;
• instytucji, które reagują na nieprawidłowości, zamiast chronić układy;
• edukacji społecznej, która uczy empatii i przełamuje stereotypy dotyczące chorób psychicznych.
Na koniec chcę zwrócić się również do tych, którzy dzisiaj zmagają się z depresją, chorobą afektywną dwubiegunową lub innym kryzysem psychicznym.
Nie macie się czego wstydzić. Nie jesteście słabsi. Nie jesteście gorsi. Nie jesteście swoją diagnozą.
Macie prawo do leczenia, szacunku, godności i normalnego życia. Macie prawo powiedzieć, że nie dajecie rady. Macie prawo prosić o pomoc.
Nie chcę żyć w społeczeństwie, w którym łatwiej poniżyć człowieka, niż wyciągnąć do niego rękę. W którym bardziej boimy się etykietki osoby chorej psychicznie niż samego cierpienia. W którym stanowisko i układ bywają ważniejsze niż ludzkie zdrowie.
Nie chcę milczeć. Nie chcę udawać, że wszystko jest dobrze. Nie chcę, żeby kolejne osoby płaciły zdrowiem, a czasami życiem, za cudzą obojętność.
Nie piszę tego jako politycznego manifestu. Piszę jako człowiek, który sam doświadczył, jak wiele kosztuje utrata spokoju i zdrowia psychicznego. Jako ktoś, kto uważa, że przyzwoitość, empatia i odpowiedzialność nie powinny zależeć od zajmowanego stanowiska.
Jeśli mój głos sprawi, że choć jedna osoba przestanie wstydzić się leczenia, ktoś inny zareaguje na krzywdę pracownika, rodzic szybciej znajdzie pomoc dla dziecka, a decydent zacznie traktować zdrowie psychiczne poważnie — warto go zabrać.
Bo władza przemija. Stanowiska się zmieniają. Układy się rozpadają. A człowiek, któremu odebrano zdrowie, poczucie wartości i nadzieję, nie zawsze potrafi już wrócić do dawnego życia.
Nie czekajmy na kolejną tragedię.
Zauważmy człowieka, zanim będzie za późno.
🖤 NIE MILCZMY. NIE PONIŻAJMY. NIE LEKCEWAŻMY. REAGUJMY.
CZŁOWIEK MUSI BYĆ WAŻNIEJSZY NIŻ STOŁEK.
Zostaw komentarz