Ale to wcale nie jest śmieszne. CZY GROZI NAM KOLAPSAR BEZPRAWIA? OGÓLNA TEORIA WZGLĘDNOŚCI PANI ANI.
Emocjonujemy się dziś taką ilością codziennych sensacji (tu coś spadło, tam oddano jakiś tron), że niemal nie zauważamy kwestii absolutnie fundamentalnej – takiej, przy której wszystkie bieżące spory tracą znaczenie. Czujność usypia się tym łatwiej, gdy jakaś siła rozmontowuje instytucje państwa krok po kroku, równocześnie bez ustanku podnosząc temperaturę zagrożenia.
A przecież wystarczy na chwilę odłożyć na bok wielkie geopolityczne analizy i spojrzeć na załączone zdjęcie z drzwi Trybunału Konstytucyjnego, zestawiając je z oficjalnymi komunikatami władzy z ostatnich dni. Kiedy człowiek poskłada te elementy w jedną całość, nagle doznaje olśnienia. Okazuje się bowiem, że najważniejszą personą w polskiej polityce nie jest dziś wcale ani premier, ani minister sprawiedliwości, ani nawet marszałek Sejmu. Prawdziwą władczynią Rzeczypospolitej – a kto wie, czy wkrótce i nie całego świata – jest pani Ania.
Proszę tylko uważnie posłuchać, co mówią sami rządzący. Premier i szef MSWiA z rozbrajającą bezradnością rozkładają ręce, tłumacząc narodowi, że policyjny kordon nie stanął przecież pod Trybunałem z ich politycznego rozkazu – funkcjonariusze pojawili się tam wyłącznie „na prośbę pani Ani”. Co więcej, jak pokazują doniesienia z Prokuratury Krajowej z ostatnich dni, aparat ścigania wciąż z pełną powagą drąży donos o rzekome „naruszenie nietykalności” pani sędzi przez samego Prezydenta RP, kiedy ten wchodził do konstytucyjnego gmachu – a co dokładnie działo się wtedy na połach prezydenckiej marynarki, widać lepiej niż w tysiącu słów na załączonym kadrze. Wszystko to prowadzi do jednego, oczywistego wniosku: pora wyrzucić na śmietnik wszystkie dotychczasowe teorie spiskowe o Brukseli, Berlinie czy tajnych gabinetach. Wszystkie nitki zbiegają się u pani Ani. To ona najwyraźniej zarządza tym zamachem na ustrój, a rząd, służby i prokuratura z drżeniem kolan bronią jedynie jej suwerennej pozycji.
Trzeba przyznać, że pani Ania dysponuje talentem, którego mógłby jej pozazdrościć niejeden fizyk kwantowy. Z matematyką radzi sobie bowiem w sposób całkowicie wykraczający poza klasyczną geometrię i arytmetykę. W świecie zwykłych śmiertelników troje sędziów i pięć osób, które odczytały rotę pod sejmową kolumną bez udziału Prezydenta, nie tworzy pełnego Zgromadzenia Ogólnego TK – u pani Ani tworzy je bez mrugnięcia okiem. W klasycznym postępowaniu obwinionemu doręcza się wniosek i udostępnia akta, zanim odbierze się mu immunitet – u pani Ani wystarczy wysłać awizo do Sosnowca i przenieść cały Trybunał międzywymiarowym tunelem z alei Szucha do Sądu Okręgowego przy alei Solidarności. Kto wie, może w tym samym tunelu czasoprzestrzennym znikną zaraz i trzy połączone izby Sądu Najwyższego, skoro minister Żurek jednym kliknięciem na platformie X zdążył już ogłosić je „nie-sądem”.
Dość jednak ironii, bo pod tą groteską w stylu Monty Pythona kryje się bardzo poważna i niezwykle groźna gra o państwo. Każdy trzeźwo myślący obywatel widzi doskonale, że pani Ania nie jest żadnym wszechmocnym demiurgiem, lecz jedynie wygodnym parawanem, za którym realna władza usiłuje schować własną odpowiedzialność.
Wystarczy otworzyć Konstytucję RP na artykule 145, by zobaczyć skalę tego bezprawia. Urzędujący Prezydent Rzeczypospolitej za naruszenie prawa czy jakiekolwiek przestępstwo może odpowiadać wyłącznie przed Trybunałem Stanu – i to dopiero po uchwale Zgromadzenia Narodowego podjętej większością co najmniej trzystu siedemdziesięciu czterech głosów. Prokuratura powszechna nie ma żadnego prawa stawiać mu zarzutów, wzywać go jako podejrzanego, a tym bardziej wydawać policji poleceń jego zatrzymania bądź przymusowego doprowadzenia. Samo kręcące się śledztwo, przesłuchiwanie partyjnych radnych podtrzymujących donosy oraz branie na celownik towarzyszących Prezydentowi urzędników Kancelarii to klasyczne testowanie gruntu. Gdyby ktokolwiek ośmielił się przekroczyć tę czerwoną linię i wysłać służby po głowę państwa chronioną przez Służbę Ochrony Państwa, mielibyśmy już nie „spór prawny”, lecz kolejny etap zamachu na ustrój i realne ryzyko zderzenia uzbrojonych formacji w samym sercu stolicy.
Właśnie dlatego – patrząc na ten prokuratorsko-sądowy teatr – zadaję sobie dziś jedyne pytanie, które naprawdę ma ciężar gatunkowy: kto w tym kraju ma realną władzę nad policją i wojskiem? W realiach, w których uchwała Sejmu zastępuje ustawę, a wpis ministra w mediach społecznościowych ma kasować uchwałę Sądu Najwyższego, samo naiwne czekanie na wybory w 2027 roku przestaje brzmieć jak poważna strategia. Policja podlega dziś wprost rządowemu ministrowi spraw wewnętrznych, co widzieliśmy już zarówno w kordonach pod Trybunałem, jak i podczas głośnych interwencji z początku listopada. Zupełnie inaczej zapisano jednak w artykule 134 Konstytucji konstrukcję Sił Zbrojnych RP: to Prezydent RP jest ich Najwyższym Zwierzchnikiem i choć w czasie pokoju działa za pośrednictwem ministra obrony narodowej, to w jego rękach spoczywają kluczowe nominacje generalskie, powoływanie najważniejszych dowódców oraz decyzje o stanach nadzwyczajnych.
Dopóki polscy żołnierze i funkcjonariusze pamiętają, że składali przysięgę Rzeczypospolitej i Konstytucji, a nie chwilowym lokatorom ministerialnych gabinetów – ten kolapsar bezprawia nie pochłonie jeszcze całego państwa. Nie mogę się jednak oprzeć przestrodze, którą podpowiada historia krajów tracących kontrolę nad własnym chaosem i budżetem. Kiedy jakaś ekipa z jednej strony systematycznie rozmontowuje wszystkie konstytucyjne hamulce, a z drugiej nieustannie podnosi temperaturę zagrożenia na wschodniej granicy, łatwo dostrzec, ku czemu może zmierzać ta kalkulacja. W końcu bowiem najłatwiej utrzymać władzę w chwili najwyższej próby – ogłaszając, że wyłącznie dla „ratowania kraju” zwykłe reguły demokracji i kolejne wybory trzeba po prostu zawiesić.
Zostaw komentarz