Moja historia nie kończy się radosnym „żyli długo i szczęśliwie”. Fatum, o którym usłyszałam w młodości – przestroga przed nożem, siekierą i ogniem – było jak cień, który cierpliwie czekał na swój moment. Przez dekady w Czerniczynie, w grudniu ’70 i w trudnych latach stanu wojennego, udawało mi się go wyprzedzić. Ale przeznaczenie nigdy nie zapomina drogi do naszych drzwi.
Dziś dziękuję Bogu za te sześćdziesiąt lat darowanego czasu. Skoro Chrystus w Ogrójcu prosił o oddalenie kielicha, zrozumiałam, że i my mamy prawo prosić o zwłokę. Ale krzyż, który jest nam przeznaczony, zawsze ma nasz kształt i ciężar. Nie można go zamienić na inny, można go tylko przyjąć, gdy nadejdzie właściwa godzina.
W moich dłoniach zostały niedokończone mapy. Tak bardzo chciałam pokazać świat mojemu wnukowi, nauczyć go patrzeć na horyzont z tą samą ciekawością, którą sama niedawno w sobie odkryłam. To mój jedyny prawdziwy żal. Tragiczne jest to, że kres kładzie ręka, która powinna chronić – ręka męża, który przez lata był tylko obcym człowiekiem dzielącym ze mną dom.
Nie rozpaczajcie jednak. Odchodzę w miejsce, gdzie panuje światło. Jeśli chcecie mnie wspomnieć, nie róbcie tego w smutku. Niech moja historia nie będzie przestrogą, ale dowodem na to, że warto walczyć o każdą piękną chwilę, nawet jeśli cień fatum stoi tuż za progiem. Popłaczcie chwilę, a potem uśmiechnijcie się do moich wspomnień. Tam, gdzie jestem, wreszcie jestem wolna.
Polski prawnik, dziennikarz i felietonista, były opozycjonista. Urodził się 11 kwietnia 1968 roku w Gdańsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Prawa i Administracji (1993), następnie studiów podyplomowych: ochrona środowiska na Universitas Istropolitana w Bratysławie (1994), prawo międzynarodowe w zakresie ochrony środowiska na University of Washington w Seattle (1997).
Od 1985 członek Federacji Młodzieży Walczącej w III LO w Gdyni, współorganizator tzw. przerw milczenia, kolporter podziemnych wydawnictw, m.in. pisma „Monit” (z Maciejem Nowickim). Od 1986 uczestnik Ruchu WiP, redaktor pisma „A Cappella” (od nr. 2, 1986); 16 XI 1986 uczestnik pielgrzymki do grobu Ottona Schimka w Machowej; 16 XII 1986 współorganizator manifestacji w obronie Świadków Jehowy i więźniów sumienia przed Halą Olivia w Gdańsku. Wiosną 1988 współorganizator happeningu „Topienie Marzanny” (symbolizującej gen. Wojciecha Jaruzelskiego); zatrzymany, przetrzymywany w AŚ w Gdańsku; w V i VIII 1988 z innymi członkami WiP i Federacji Młodzieży Walczącej organizował Grupy Pomocy Strajkowej dla robotników Stoczni Gdańskiej im. Lenina, drukował ulotki, plakaty, zaopatrywał stoczniowców w żywność. W 1988 współzałożyciel Klubu Więźnia Granic (z Krzysztofem Galińskim, Wojciechem Błażkiem, Adamem Jagusiakiem, Małgorzatą Tarasiewicz), 11 XI 1988 z W. Błażkiem zorganizował demonstrację w urzędzie paszportowym pn. „Paszport dla każdego”; zatrzymany na 48 godz., skazany przez kolegium ds. wykroczeń na 30 dni prac społecznych, po zignorowaniu tej kary skazany na 15 dni więzienia. Uczestnik wielu happeningów, m.in. koncertu kapeli Zbuntowana Publiczność na festiwalu zorganizowanym przez Krzysztofa Skibę w Łodzi, dwóch hyde parków: w Białogórze (1988) i Lubieszowie (1989). W VI 1988 współautor (z Januszem i Cezarym Waluszkami, Wojciechem Mazurem, Krzysztofem Galińskim) manifestu Międzymiastówki Anarchistycznej „Ruch Anarchistyczny – tak!”, przez krótki okres działacz MA.
1989-1990 w NZS na UG, członek Komisji Międzyuczelnianej, redaktor (z Bogdanem Kunachem, Maciejem Barańczykiem, Piotrem Owczarkiem, Jackiem Molestą, Klaudią Moszczyńską) pisma „Albo”. W 1991 współzałożyciel (z Mariuszem Romanem, Andrzejem Czaplickim) Wolnego Syndykatu Studentów, redaktor pisma „Via Spei”. 1994-1996 pracownik firmy ZWIK w Gdańsku, do 1995 dodatkowo specjalista ds. importu w firmie MOD-TAP w Starogardzie Gdańskim, 1998-2000 pracownik Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Premiera RP (naczelnik Wydz. Prawno-Organizacyjnego, następnie specjalista w Wydz. Poligraficznym), w 2000 specjalista w Departamencie Systemu Informacji MSZ, 2000-2001 pracował nad promowaniem w Internecie rządowych ośrodków wypoczynkowych, od 2001 utrzymuje się z prac dorywczych.
Nagrodzony odznaką Zasłużony Działacz Kultury (2001), medalem Za Udział w Strajku 1988 (2008), odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną.
20 I 1987 – 5 X 1989 rozpracowywany przez Wydz. III WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Alternatywa (mimo zamknięcia SOR inwigilowany do 9 IV 1990).
Zostaw komentarz